نام کتاب : عاشقان کوچک

نویسنده : sheyda77 کاربر انجمن نودهشتیا 

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

صدای صحبتشان آن قدر بلند بود که همه ی افراد حاضر در کافی شاپ برگشته و به آن سه خیره شده بودند. سه دوست که از سال اول راهنمایی با هم بودند. فریماه، نفس و پرنیان. فریماه دختری بود با قد متوسط، صورتی گرد، دماغ کوچک گوشتی، گونه های برجسته، چشم های نه چندان درشت قهوه ای، لب های غنچه و کوچک و موهای بلند خرمایی. در کل صورت زیبایی داشت. نفس، کمی از فریماه کوتاه تر بود. موهای طلایی بلند، صورت کشیده، دماغش کمی قوز داشت اما نه خیلی محسوس، به صورتش می آمد. پوست سفید، چشمانی توسی که به بنفش می گرایید، لب های کوچک و زیبا. قیافه ای غربی و بسیار زیبا داشت. پرنیان هم کمی سبزه بود و موهای مشکی زیبا و دریایی داشت. بینی کوچک و قلمی، لب های قلوه ای و سرخ، چشم های میشی. او نیز همانند دوستانش زیبا بود. هر سه دوستانی صمیمی که سال سوم راهنمایی را پشت سر گذاشته بودند و در تعطیلات تابستان به سر می بردند. 

فریماه:

- بچه ها! اگه با اون ازدواج کنه من می... میـ... رم! 

نفس:

- بابا این آقا محمد شمام کوره هـــا! تو به این نانازی رو ول کرده، رفته سراغ اون ننه بزرگ که یک سال از خودش بزرگتره! 

پرنیان:

- اووو! حالا همچین می گی ننه بزرگ که انگار هشتاد و شش سالشه! بدبخت بیست و یک سالشه، ولی عجب نکبتیه هـــــا! 

نفس:

- آره دختره ی بی سوادِ خیره سرِ آویزونِ نفهم! 

فریماه از حرص خوردن نفس خنده اش گرفت و با خنده گفت:

- اَه! حالا خوبه غزال (همون دختره ی بی سوادِ خیره سرِ آویزونِ نفهم) عشق منو دزدیده! تو چرا این قدر حرص می خوری؟

نفس:

- خره، بَدِه دارم باهات همدردی می کنم؟

سپس به حالت قهر رویش را برگرداند. پرنیان گفت:

- قهر نکن خانومی، آقا مانی دوست نداره.

محمد پسرخاله ی فریماه بود. فریماه از دوران کودکی عاشق او بود ولی محمد حتی به زور به او سلام می کرد. مانی هم عشق دیرینه ی نفس بود. وضع نفس هم، چون فریماه بود. مانی و محمد با کسانی نامزد بودند که یک سال از خودشان بزرگتر بودند. 

نفس با غیظ گفت:

- بره بمیره پسره ی چلغوز! بذار تو بغلِ همون آرمیتا جونش جولون بده، کثافت! 

پرنیان و فریماه غش غش خندیدند و فریماه گفت:

- دلت حسابی پُره هـــــا! 

نفس:

- پ ن پ می خوای با این آشغالایی که به خوردمون دادی دلم خالی باشه! 

فریماه:

- نمک نشناس! منو بگو که دلم به حالتون سوخت آوردمتون این جا یه چیزی کوفت کنین. پاشین بریم کلی کار داریم.

پرنیان:

- مثلا؟

فریماه:

- مثلا نقشه واسه محمد. 

نفس:

- پایتم خفــــــن. 

فریماه:

- چاکرتم. 

پرنیان:

- خب بابا، بیاین بریم. 

سپس فریماه به سوی صندوق رفت تا حساب کند. 

مادرانشان به آنها اجازه داده بودند که ابتدا به کافی شاپ همیشگیشان و سپس به تئاتر بروند. تئاتر در پارک ایرانشهر برگزار می شد و آنها می خواستند پیش از شروع تئاتر، کمی در پارک قدم بزنند. روی نیمکتی نشسته و به فکر فرو رفته بودند. 

نفس:

- فریماه، این دفعه که دیدیش، ندیدیش.

فریماه و پرنیان از خنده منفجر شدند. نفس با بهت به آنها خیره بود. 

نفس:

- وا! چرا می خندین؟

پرنیان:

- یعنی چی این دفعه دیدیش، ندیدیش؟

نفس:

- منظورم اینه که اصــــــلا بهش محل نذار.

فریماه با لحنی حزن آلود گفت:

- آخه تا کی بهش محل نذارم؟ تا کی تو غم عشقم بسوزم؟ تا کی وانمود کنم زندگیش برام مهم نیست؟ تا کی...

به این جا که رسید بغضش شکست و مانع از ادامه ی حرفش شد. نفس و پرنیان نیز همپای او گریه می کردند. تنها نفس، او را درک می کرد چون خودش هم با عشق یک طرفه اش به مانی، دست و پنجه نرم می کرد. 

پرنیان آهی کشید. دوستانش در مقابل چشمانش می سوختند. در آتش عشقی نافرجام! 

پس از آن که کمی تخلیه ی احساساتی شدند، به سوی سالن تئاتر رفتند و سر جایشان مستقر شدند. نفس تا نشست گفت:

- ایول بچه ها! اون پاستیلای ردیف اول رو نیگا! 

فریماه:

- آخ جـــــون.

پرنیان با خنده گفت:

- خوشم میاد به عشقاتون پای بندینـــا! 

نفس و فریماه همزمان با هم گفتند:

- برن بمیرن.

پرنیان:

- آره بابا، ول کنین اون نکبتای چلغوز رو.

نفس:

- اوی! توهین نکنا.

پرنیان شکلکی در آورد و پرده ی نمایش کنار رفت. 

*****

فردای آن روز، وقتی نفس از خواب بیدار شد، ساعت 7:45 بود. خوابش نمی برد پس بیدار شد و آبی به دست و صورتش زد، سپس به آشپزخانه رفت. پدرش هنوز به شرکت نرفته بود. پدرش، آقای شریفی، مالک یک شرکت مهندسی بود. مادرش فرناز خانه دار بود. 

نفس:

- صبح بخیر مامی و ددی.

آقای شریفی:

- صبح بخیر دخترِ قشنگم.

مادرش:

- صبح به خیر نفسم.

نفس مشغول مالیدن شکلات صبحانه روی نون تست بود که پدرش رو به مادرش گفت:

- راستی خانوم، شب شام چی می پزی؟

فرناز:

- چون تابستونه و هوا گرم، یه چیز سرد درست می کنم. 

سپس ادامه داد:

- راستی نفسم، امشب آقای ملکوت با مانی و فرزانه میان این جا. 

نفس:

- شام؟! 

فرناز:

- آره.

نفس:

- نه! 

فرناز:

- وا! چرا؟

نفس:

- هیچی.

سپس آهسته گفت:

- تو روحت مانی! 

و بعد از مادرش پرسید:

- آرمیتام میاد؟! 

فرناز:

- وقتی مانی باشه، معلومه اونم هست.

نفس بغضش را با آب پرتقال فرو داد. پس از رفتن پدرش به اتاقش رفت و در لپ تاپش آهنگی غمگین گذاشت و زار زار گریه کرد. 

دل منو می شکونی به این آسونی

بگو چی شد اون همه گریه هات

می گفتی می شیم جدا

یه روزی از همدیگه چرا

حالام داری می گی دیگه نمی تونی

بمونی حتی یه لحظه با من

می ری و خونه می شه

واسه ی همیشه پر غم

تو به حرف من گوش کن

نگو منو فراموش کن

نگو برو

تو بمون پیش من

بی معرفت نذار تنهام

تو به حرف من گوش کن

نگو منو فراموش کن

نگو برو

تو بمون پیش من

نذار بشیم جدا

نمی دونم که یهو چی شدش اصلا

که می گذری این قدر راحت ازم

ولی من هنوز می میرم

واسه چشمات به خدا قسم

هنوزم می خوام سر رو پات بذارم

هنوزم رو تو همون حس رو دارم

بگو تو هم دلت واسه من تنگ شده

جواب بده به سوالم

و به حرف من گوش کن

نگو منو فراموش کن

نگو برو

تو بمون پیش من

بی معرفت نذار تنهام

تو به حرف من گوش کن

نگو منو فراموش کن

نگو برو

تو بمون پیش من

نذار بشیم جدا

با خود می گفت:

- چرا؟ آخه چرا لعنتی؟ آخه اون دختره ی کثافت چی داره که من ندارم؟

گوشی را برداشت و شماره ی فریماه را گرفت. پس از چند بوق گفت: 

- سلوم نفسک.

نفس:

- سلام ماهیک.

- چته؟

- امشب مانی و آرمیتا و آقای ملکوت و زنش میان این جا.

- خوبه که خره.

- می گی چی کار کنم؟

- یه کم به خودت برس و یه لباس خوشمل بپوش برو پایین.

- اوکی، تو کجایی؟

- خونه ی مامانیم. 

- محمدم هست؟

- بود، رفت.

- کجا؟

- حمالیِ غزال.

- اَه! پسره ی دماغـــو! 

- ولش کن، پاشو برو یه لباس انتخاب کن امشب بپوشی. 

- اوکی عزیزم.

- هر چی شد بهم بگو.

- اوکی، بوس بوس، بای. 

- قربونت بای. 

بالاخره ساعت هفت مادرش به او گفت که حاضر شود، برای شب تاپ و شلوارک سرهمی یا همون اورالِ به رنگ قهوه ای با ساپورت قهوه ای پوشید. پایین تنه ی لباسش از جلو مانند دامن و از پشت شلوارک بود. لباسش را عمویش از آلمان برایش آورده بود. عادت نداشت جلوی مردان نامحرم حجاب رعایت کند، ولی حتی الامکان لباس پوشیده می پوشید بنابراین یک ژاکت قهوه ای تا زیر سینه هم پوشید. کمی هم برق لب زد که رنگ پریده نباشد. شیشه ی عطر امور امور را روی خودش خالی کرد. موهای بلندش را موس زد. پدرش ساعت هشت به خانه آمد. نیم ساعت بعد زنگ خانه به صدا درآمد. کمی طول داد سپس راه پله ها را در پیش گرفت. هنگامی که پله ها را طی می کرد به قیافه ی مانی نیز می اندیشید. چشمان عسلی وحشی، بینی قلمی، پوست برنزه، لب های قلوه ای، موهای خرمایی. خیلی جذاب بود. کسی که آرزوی هر دختریست. قلب نفس به شدت می کوبید. او را دید. شلوار کتان قهوه ای، پیراهن مردانه ی کرم، ژیله ی قهوه ای و صورت شصت تیغ شده! آرمیتا هم با آن موهای دکولوره شده و آرایش غلیــــظ و آن لباس تنگ نامناسب دستش را دور بازوان دختر کُش او حلقه کرده بود.

نفس در دلش گفت:

- نکبتِ کثافت، این از غزالم بدتره! 

وقتی آخرین پله را پشت سر گذاشت، به سوی فرزانه رفت. فرزانه او را با عشق در آغوش گرفت و گفت:

- الهی قربونت برم دخترم، خوبی؟

نفس:

- خدا نکنه خانوم ملکوت. خوبم شما خوبین؟

- شکر خدا.

نفس:

- سلام عمو جــــون.

آقای ملکوت:

- سلام عمو جون، خوبی دخترم؟

نفس:

- مرسی عمو جون، خوبم. 

سپس بدون این که به مانی نگاه کند، سرد گفت:

- سلام.

مانی هم سردتر از او:

- سلام.

آرمیتا با تمسخر گفت:

- مدرسه تموم شد؟ تابستون خوش می گذره؟

نفس با حرص توام با غرور گفت:

- علیک سلام، منم خوبم، شما خوبین؟ بله مدرسه (این کلمه را با حرص بیان کرد.) تموم شد. اگرم شما بذارین، تابستونم عــــالیه.

مانی:

- بهتره مواظب حرف زدنت باشی خانوم کوچولو. فکی نکن چون این جا خونتونه و من برای خانواده ات خیلی احترام قایلم، هر کاری خواستی می تونی بکنی.

نفس:

- وقتی ایشون (و به آرمیتا اشاره کرد.) تو خونه ی خودم بهم احترام نمی ذاره، چه انتظاری از منِ خانوم کوچولو می ره؟

مانی:

- آرمیتا زنِ منه.

نفس:

- کو نشونش؟ ضمنا، به من چه؟

مانی:

- گفتم تا به زنم احترام بذاری.

نفس:

- اووو! نه بابا! هنوز نه به باره نه به داره! 

مانی:

- درست حرف بزن! 

نفس:

- ok! sorry mr. mani malakoot! 

مانی:

- اون روی سگ منو بالا نیار! 

- نه که الان پایینه! 

- زبونت رو بچسبون به سقت.

- شمام خودت رو بچسبون به زنت باد نبرش! 

و به دنبال این حرف به سالن نزد خانواده هایشان رفت. 

بغض بدی راه گلویش را بسته بود. هنگام شام از همه عذر خواهی کرد و راه اتاقش را در پیش گرفت. آن قدر در اتاقش زار زد که چهار ساعت گذشت. ساعت یک مادرش او را برای خداحافظی با مهمان ها صدا کرد. وقتی پله ها را طی می کرد، سرش گیج می رفت چون روز اول عادت ماهیانه اش بود، تلو تلو می خورد. مانی با تمسخر گفت:

- نخوری زمین خانوم کوچولو! بیام کمک؟

نفس:

- نخیر لازم نیست. شما به خودت زحمت نده.

همه به حرف های آن دو خندیدند. نفس پس از خداحافظی به اتاقش رفت و خوابید. 

*****

فریماه همراه مادر و پدرش به خانه ی مادر بزرگش رفته بودند. محمد هم که طبق معمول یا داشت به غزال اس ام اس می داد یا تلویزیون می دید. سر ناهار رو به پدرش، آقای ترابی گفت:

- بابا، شما نمی خواین برای من زن بگیرین؟

فریماه پس از اتمام حرف محمد به سرفه ی شدید افتاد. با خودش گفت:

- دختره ی عوضی! کاش یه آتو ازش داشتم.

آقای ترابی:

- فکر نمی کنی یه کم زوده؟

محمد:

- نه، من بیست سالمه! 

خاله نازی مادر محمد:

- آخه با کی پسرم؟

محمد:

- خب معلومه، غزال.

خاله نازی:

- آخه...

- آخه بی آخه مادرِ من. نمی تونم تا آخر عمرم مجرد بمونم که.

- کی گفته تا آخر عمرت؟ یه کم دیگه صبر کن، یه دخترِ خوب برات پیدا می کنم. 

- دخترِ خوب برای من فقط غزاله. 

به دنبال این حرف سریع از پشت میز برخاست و موبایلش را برداشت و از آن جا رفت. 

فریماه بی اراده با غیظ گفت:

- لــــوس!

خاله نازی:

- واقعا! 

فریماه تازه متوجه حرفش شد و لب به دندان گرفت. قرار بود شب همان جا بمانند. فکری در ذهنش بود که می خواست ابتدا با دوستانش در میان بگذارد، سپس در اولین فرصت آن را عملی کند. 

*****

چراغ گوشی اش روشن و خاموش می شد ولی نمی خواست جواب بدهد. حرف های مانی برایش گران تمام شده بود. نمی خواست محبت گدایی کند، ولی گاهی اوقات دوست داشت در مورد احساسش به مانی بگوید ولی از شکستن غرورش می ترسید. قرار بود آن روز با پرنیان و فریماه به خرید بروند. شاید بیرون رفتن با آنها حالش را عوض می کرد. دخترانِ آزادی نبودند ولی اجازه داشتند هفته ای دو بار با هم بیرون بروند. ساعت پنج قرار بود مقابل خانه ی نفس باشند. ساعت 4:30 نفس به سراغ کمدش رفت. یک مانتوی مشکی با شلوار آبی کاربُنی و شال آبی کاربُنی پوشید. کیف و کفش ورنی مشکی اش را هم برداشت. کمی هم لبلو به لب هایش زد. ساعت پنج با مادرش خداحافظی کرد و رفت جلوی در. فریماه و پرنیان پنج دقیقه بعد آمدند. فریماه یک مانتوی سبز پوشیده بود با شلوار مشکی و شال همرنگ مانتواش، با کفش های اسپرت مشکی اش که مادرش با سلیقه ی خودش آن را برایش خریده بود. پرنیان هم یک مانتوی آبی با شال آبی، شلوار جین یخی، کیف و کفش مشکی پوشیده بود. 

نفس:

- به به به! سلام، چه کردین! 

فریماه:

- پسرا رو دیوونه کردیم. 

پرنیان:

- خب، حالا کجا بریم؟

نفس و فریماه همزمان با هم گفتند:

- تیراژه.

پرنیان:

- پس باید با مترو بریم. 

نفس:

- نــــه! من با مترو نمیام. 

فریماه:

- غلط کردی! هر که طاووس خواهد، جور هندوستان کشد. 

نفس:

- باشه، ولی برگشتن با تاکسی میایمـــا. 

پرنیان:

- باشه بابا، گم شو بریم. 

پس از کلی دنگ و فنگ بالاخره رسیدند. 

نفس:

- بچه ها من گشنمه، اول بیاین بریم کافی شاپ. 

پرنیان:

- نفس بمیری، چه قدر غر می زنی! 

فریماه:

- نفس راست می گه، اول بریم کافی شاپ. 

پرنیان:

- وای، بریم. 

در کافی شاپ نشسته بودند و حرف می زدند. 

فریماه:

- راستی بچه ها یادمون باشه یه چیزیم واسه روژین بخریم. 

نفس:

- آره. من می خوام لباسم بخرم. 

پرنیان:

- تو که بترکی این قدر لباس می خری. 

نفس:

- وا! 

پرنیان:

- واکمن. 

فریماه:

- پری چته؟

پرنیان:

- هیچی.

نفس:

- راستش رو بگو. یعنی ما بعد از سه سال تو رو نمی شناسیم؟

فریماه:

- بگو دیگه. 

پرنیان:

- مـَ... من... فِـ... فکر... کـُ... نم... 

نفس:

- فکر کنی چی؟

پرنیان:

- عا... عاش... شقِ شروین شدم. 

سپس نفس عمیقی کشید. 

نفس:

- همون پسر داییت؟

پرنیان سری تکون داد. 

فریماه:

- آخــــی عزیــــزم. 

پرنیان:

- بگذریم، دیروز چی شد نفس؟

نفس تمام وقایع آن روز را برایشان تعریف کرد. 

فریماه:

- اَه اَه اَه، چندش! چه زنم زنمی هم می کنه! 

پرنیان:

- خوشم اومد، خوب جوابش رو دادی.

نفس:

- اَه اَه اَه، کثافت. می خواستم لـ... اِاِاِ بچه ها! دو تا پاستیل دارن میان این جا! 

فریماه:

- کجا؟

نفس:

- این جا.

فریماه:

- این جا کجاست؟! 

نفس:

- اَه! خر! 

فریماه می خواست حرفی بزند که نفس جیغ زد:

- بدوین، باید بریم. 

پرنیان:

- چرا؟

نفس:

- محض اِرا! 

به دنبال این حرف از جایش بلند شد. فریماه و پرنیان هم بلند شدند. همان طور که راه می رفتند دو پسر جوان نه چندان جذاب، به دنبالشان می آمدند. نفس گفت:

- بچه ها، اولین مغازه ای که دیدین برین توش.

و فریماه با تکان سر حرفش را تصدیق کردند. سپس به داخل مغازه ای رفتند. 

نفس:

- حالا چی کار کنیم؟

فریماه:

- اصلا بهشون محل نذارین. 

پرنیان:

- باشه بریم. 

و از مغازه بیرون رفتند. آن دو پسر باز هم دنبالشان آمدند.

یکی از پسرها:

- چه قدر کیفت کوچولوئه. 

دیگری:

- دستای هم رو بگیرین گم نشین. 

و یک دفعه جلوی فریماه ایستاد. فریماه اول ترسید ولی بعد به ترسش غلبه کرد و گفت:

- امرتون؟

پسری که تی شرتِ کِرِمی پوشیده بود و چشمش فریماه را گرفته بود گفت:

- می شه تنهامون بذارین؟

و به نفس و پرنیان و دوست خودش اشاره کرد. فریماه نگاه عاجزانه ای به نفس و پرنیان انداخت. نفس ترس را در چشمان فریماه دید، بنابراین گفت:

- نه. 

پسر رو به فریماه گفت:

- شماره ات رو می دی؟

فریماه:

- نه. 

- من بِدم؟

- نه. 

- می شه تنهایی صحبت کنیم؟

- نه. 

- پشیمون می شیا! 

- نه. 

- جز "نه" حرف دیگه ای نداری؟

- نه. 

- پس خداحافظ. 

فریماه بی هیچ حرفی عقب گرد کرد و پیش دوستانش بازگشت. 

نفس:

- وای بچه ها! اگه یکی می دیدمون چـــــی؟

فریماه:

- اَه! ببند اون رو چه قدر جیغ و ویغ می کنی؟ حالا که کسی ندیدمون. 

پری:

- چه قدر زشت بودن. 

فریماه:

- نه بابا، بدبختا! می تونستیم از طریقشون کلی محمد رو بچزونیم. 

نفس:

- فریماه دقت کردی ما هر پسری رو که می بینیم، می گیم ایول از طریقش محمد یا مانی رو می چزونیم. 

فریماه:

- آره، منظورت چیه؟

نفس:

- عشقِ ما هوس بچگانه نیست، چون ما جز اونا عاشق کس دیگه نیستیم.

فریماه:

- آره. 

*****

پس از ساعت ها قدم زدن، نفس یک شال مشکی- سرخابی خرید. فریماه هم یک تاپ، پری هم یک شلوار. خسته و کوفته بودند. دوباره وارد کافی شاپ شدند. نشسته بودند و راجع به دوستانشان حرف می زدند. پری و فریماه کنار هم و نفس هم رو به رویشان نشسته بود. ناگهان دستی روی میز قرار گرفت و صدایی گفت:

- خوشحال می شم زنگ بزنید. 

نفس هینی کشید و فریماه با غیظ گفت:

- اَه، ترسیدم. 

پری:

- بی ادب. 

پسری بود کچل، سراپا مشکی پوشیده. از دو پسر قبلی کمی بهتر بود ولی بزرگتر. پس از آن که شماره اش را گذاشت رفت.

فریماه:

- نفس بدون این که به شماره دست بزنی بخونش، پری توام بزنش تو گوشیت. یه موقع به درد می خوره. 

این کار را کردند سپس نفس شماره را برداشت. 

فریماه:

- چه غلطی داری می کنی؟ پسره داره نگامون می کنه. 

نفس انگار نمی شنید، به سوی سطل زباله ی نزدیک پسر رفت و شماره را پاره کرد و در سطل ریخت. پسر با بهت به او خیره بود. نفس خیلی ریلکس نزد دوستانش بازگشت. فریماه و پری یک دفعه از خنده منفجر شدند، نفس هم. 

فریماه میان خنده گفت:

- بدویین باید بریم. 

نفس:

- نه صبر کن، بابام الان میاد دنبالمون. 

پری:

- شکر! 

نیم ساعت بعد پدر نفس به دنبالشان آمد. آنها را به خانه هایشان رساند. 

*****

دو هفته از ماجرای مانی و تیراژه می گذشت. نفس روز به روز بیشتر عاشق مانی می شد و این مساله ممکن بود خطرناک باشد. چهارده تیر بود، داشت تلفنی با فریماه صحبت می کرد. 

فریماه:

- راستی، پنج شنبه قراره بریم باغِ دوست عمه ام. جمعه هم می ریم باغ خاله ی مامانم. 

نفس:

- پنج شنبه اون پسر عمه های اوسکلتم هستن؟

فریماه:

- آره بابا، مگه می شه نباشن.

نفس:

- اسماشون علیرضا و ایمان بود دیگه؟

فریماه:

- آره.

نفس:

- جمعه چی؟ میلادم میاد؟

فریماه:

- کدوم میلاد؟ پسر دایی مامانم؟

نفس:

- پ ن پ، دوست محمد! 

فریماه:

- نمی دونم، شاید. محمدم به احتمال بیست و دو درصد هست.

نفس:

- خوش بگذره. 

فریماه:

- نفس؟

- هان؟

- بی حوصله ای. 

- نه بابا! 

- چرا، یه مرگت هست. مربوط به مانیه؟

- نه، چیزیم نیست. 

- اوکی، هر جور راحتی. 

- فردا بهت زنگ می زنم، فعلا. 

و صدای بوق های ممتد خبر از قطع شدن تماس داد. 

صبح جمعه نفس با رخوت از خواب بیدار شد. وقتی گوشی اش را روشن کرد پنج اس ام اس و سه میس کال از فریماه داشت. سریع به سراغ تلفن رفت و شماره ی فریماه را گرفت. بعد از ده بوق بالاخره جواب داد: 

- الو؟

این قدر با ناز این کلمه را بیان کرد که نفس یک لحظه فکر کرد اشتباه گرفته! 

نفس با تردید گفت:

- الو، فریماه خودتی؟

- آره عزیــــزم، تو خوبی؟

- وا! چرا این جوری حرف می زنی؟ گور به گوری چرا این قدر دیر جواب دادی؟

- آره، اومدیم باغ با فامیلامون. 

- آهان، پس بگو! محمد اون جاست یا میلاد؟

- هر دو عشقم. 

- اَه اَه اَه! گمشو بمیر! قطع می کنم دوباره زنگ می زنم مثل آدم حرف بزن.

- اوکی. فعلا بای عشقم. 

- کــــــوفت! 

و قطع کرد. دوباره شماره گرفت. 

فریماه:

- الو؟

نفس:

- الو، چی شده؟

- وا! چه قدر هولی. 

- بنال. 

- علیرضا بهم پیشنهادِ دوستی داد.

- چــــــــی؟

- کوفت. 

- تو چی گفتی؟

- گفتم باید با یه نفر مشورت کنم.

- اوه، چه کلاسیم می ذاره واسه من! حالا با کی می خواستی مشورت کنی؟

- با محمد! خب خره با تو دیگه. 

- حالا چی کار می خوای بکنی؟

- می تونم از این طریق محمد رو بچزونم.

- خر نشو! محمد از کجا می خواد بفهمه؟

- خب حداقل زخم قلب من بهتر می شه.

- آره اینم حرفیه، ولی زود باهاش تموم کنیا. 

- آره بابا، نه که خیلی ازش خوشم میاد. 

- راستی اون دو تا چه می کنن؟

- هیچی بابا، دارن تخته بازی می کنن. 

- چه خبر از غزال؟

- باباش که فعلا با محمد مخالفه. تنها امیدم همینه. 

صدای مادرش مانع از ادامه ی حرفش شد. 

- نفس من دیگه برم. 

- باشه، برو خوش بگذره. هر چی شد بهم بگو. 

- اوکی، بای.

- بای.

فریماه بعد از این که گوشی را قطع کرد، یادش افتاد نقشه ای که کشیده بود را به پری و نفس نگفته است. تصمیم گرفت فردا صبح به آنها بگوید. نمی دانست پیشنهاد علیرضا را قبول کند یا نه. از طرفی به این فکر می کرد که محمد از کجا می خواست از موضوع با خبر شود؟ اگر هم با خبر می شد، آیا اصلا برایش مهم بود؟ معلوم هست که نه! فریماه به چشم او یک دخترخاله ی ساده ست. از طرفی هم فکر می کرد با این کار دل خودش آرام می گیرد. بنابراین تصمیمش را گرفت. صدای میلاد رشته ی افکارش را پاره کرد:

- فریماه، تو هپروت به سر می بری؟

فریماه:

- نه. 

میلاد:

- بیا این جا بشین بببینم. 

- نه میلاد، مامانم کارم داره.

- بهت گفتم بشین. 

و دستش را گرفت و کشید. فریماه نشست و میلاد غرق گفت و گو با محمد شد. فریماه چند بار سعی کرد از آنجا برود ولی هر بار میلاد دستش را می گرفت و او را مجبور به نشستن می کرد در پایان هم میلاد رو به محمد گفت:

- محمد چه دختر خاله ی زبون نفهمی داری! 

محمد هم در پاسخ پوزخندی زد. فریماه عصبانی شد و گفت:

- آقا میلاد، زبون نفهم خودتی.

سپس رو به محمد گفت:

- محمد خان شمام برو به غزال جونتون پوزخند بزن. 

این حرف را کاملا ناخودآگاه زد. پیش از این که بتواند از ویلا خارج شود، محمد در یک حرکت ناگهانی دستش را گرفت و گفت:

- چی گفتی؟

فریماه:

- هیـ... هیچی. 

محمد:

- برو بیرون نبینمت. 

میلاد ناراحت از حرفی که زده بود دست محمد را گرفت و گفت:

- ولش کن.

فریماه با بغض خیلی سریع از ویلا خارج شد. توی دلش به محمد و میلاد فحش می داد. بالاخره اون روز کذایی به اتمام رسید. 

صبح شنبه فریماه خیلی سریع شماره ی پری را گرفت و نقشه اش را برایش تعریف کرد. پری یک شنبه یعنی فردای آن روز را برای اجرای نقشه مناسب دید. فریماه موضوع را به نفس هم گفت. 

نفس:

- من می ترسم، اگه بره به محمد بگه چی؟

فریماه:

- قَسمِش می دیم. قابل اعتماده. 

نفس:

- پس خونه ی ما. 

- زحمت نیست؟

- نه بابا. 

- اوکی. 

- می بینمت، بای.

- بای عزیزم. 

خوبیش این بود که خانه هایشان دو کوچه بیشتر با هم فاصله نداشت. 

صبح روز بعد هر سه در خانه ی نفس جمع شدند. 

نفس:

- خب چی بگیم بهش؟

فریماه و پرنیان با هم گفتند:

- نمی دونم. 

نفس دندان قروچه ای کرد و گفت:

- بترکین با هم. هـــــین! بچه ها آنلاینه! 

فریماه و پرنیان عین بختک روی لپ تاپ افتادند. 

پری:

- آخ جــــــون. پس کارمون کلی راحت می شه. 

نفس:

- خب شروع می کنیم. 

و با آی دی جدیدی به او پیام داد:

- سلام.

- سلام، شما؟! 

- یه آشنا! 

- می شه واضح بحرفین؟ (آرم عصبانیت)

- اول باید قسم بخوری و یه قولی بهم بدی. 

- اصلا چرا باید قسم بخورم؟

- چون موضوع مربوط به دوست صمیمیته. 

- دوستِ صمیمیِ من؟! (آرم خنده)

- بله، دوست صمیمیت، محمد. 

- محمد ترابی یا رحیمی؟

- چه قدر تو باهوشی آخه پسر! محمد رحیمی که دوست صمیمیت نیست. 

- پس همون ترابی. 

- آره! (آرم عصبانیت) 

- خب حالا امرتون؟

- شما اول قسم بخور.

- باشه بابا، قسم به جون مادرم که حرفات رو به کسی نمی گم. 

قیافه ی نفس، پری و فریماه در آن لحظه دیدنی بود.

نفس:

- فریماه، چی بگم حالا؟

فریماه:

- بگو که من فریماهم. 

نفس:

- می خوای بیا خودت بگو.

- نه، من نمی تونم. 

نفس دوباره شروع به تایپ کرد: 

- من فریماهم میلاد.

- چــــــی؟

- فریماهم، دختر خاله ی محمد. 

- منو سرِ کار گذاشتین؟

- معلومه که نــــه. 

- برو خدا روزیت رو جای دیگه حواله کنه.

- میلاد به جون مامانم من فریماهم. 

- پس اگه این جوره بگو ببینم من سرِ چی تو رو اذیت می کردم؟

نفس رو به فریماه گفت:

- سرِ چی؟

فریماه:

- محمد رحیمی.

پری:

- راستی این کدوم میلاده؟ پسر دایی مامانته، فریماه؟ یا دوست محمد؟

فریماه یکی زد پس کله اش و گفت:

- یعنی من دیروز اون همه بهت گفتم نفهمیدی؟

پری:

- نه. 

فریماه:

- خره! دوست محمده دیگه.

پری:

- آهان. 

نفس همچنان مشغول چت بود: 

- خب حالا دیدی خودمم؟

- آره ولی فریماه، تو چی می خواستی راجع به محمد به من بگی؟

- من عاشق محمدم، میلاد. 

- چـــــی؟

- از بچگی عاشقش بودم. 

- این واقعا عالیه فریماه. 

- چیش عالیه؟ این که محمد قراره با غزال ازدواج کنه؟

- راستش رو بخوای من زیاد با غزال موافق نیستم. 

- چرا؟

- چون اولا هشت ماه از محمد بزرگتره، دوماً نه اون عاشقِ محمده نه محمد عاشق اونه. 

فک دخترها کف زمینِ دوی ماراتون می رفت! نفس خیلی سریع به دستور فریماه نوشت:

- از کجا می دونی؟

میلاد:

- این از رفتاراشون کاملا مشخصه. 

- حالا من این وسط باید چی کار کنم؟

- صبر. من با محمد حرف می زنم. 

- نـــــه! 

- نگران نباش، راجع به تو بهش چیزی نمی گم. 

- مرسی. 

- خب من دیگه باید برم دنبال محمد که بریم دانشگاه.

- باشه، فعلا.

- فعلا.

پس از این که کارشان به اتمام رسید، جیغی از سر خوشحالی زدند. 

*****

یک ماه از ماجرای چت و میلاد می گذشت. از آن روز به بعد نور امیدی قلب فریماه را روشن کرد. یک روز در خانه ی مادر بزرگِ فریماه جمع بودند که محمد رو به مادر فریماه گفت:

- راستی خاله فریبا، پس فردا یعنی جمعه خونه ی میلاد اینا دعوتیم. 

مامانِ فریماه:

- کدوم میلاد؟

محمد:

- دوستم، میلاد هدایتکار. 

- آهان. 

فریماه لبخندی از سر رضایت زد. 

*****

نفس از همان روز که فهمید فریماه اینا جمعه در خانه ی میلاد اینا جمع اند، مشغول به انتخاب کردن لباس برای فریماه بود. روز پنج شنبه با پری خانه ی فریماه اینا بودند. 

نفس:

- فریماه بیا این بلوز دامن رو بپوش. 

و به بلوز ساتن گل بهی که روی سینه چین می خورد و با دامن کتان قهوه ای تا روی زانو، اشاره کرد. 

پری:

- اوه نفس! مگه می خواد بره پارتی؟! 

فریماه:

- والله! 

نفس:

- پس این تاپ سبز رو بیا با اون شلوار جین مشکیت بپوش. 

این دفعه تاپ سبزی را می گفت که روی سینه حالت ضربدری داشت و روی یقه اش مروارید دوزی شده بود. شیک بود، نه خیلی باز، کاملا مناسب بود. 

فریماه:

- آره این خیلی عالیه. 

پری:

- خدا رو شکر این یه مشکل حل شد. اوه اوه! ساعت هفته! نفس بپر بریم.

نفس:

- اوکی. 

سپس سریع مانتو و روسری اش را پوشید، پری هم. پس از خداحافظی و تشکر از مادرِ فریماه، به سوی خانه هایشان راه افتادند. 

*****

جمعه بعد از ظهر، فریماه مشغول لباس پوشیدن بود. همان لباس هایی را که نفس گفته بود پوشید. کمی هم برق لب زد. با صدای مادرش که می گفت بریم، مانتو و شالش را هم پوشید. سپس به طبقه ی پایین رفت. مادر و پدرش حاضر بودند. 

پس از نیم ساعت به خانه ی میلاد اینا رسیدند. فریماه تا چشمش به محمد افتاد، می خواست بمیرد. همان لباسی را پوشیده بود که فریماه برایش از یزد سوغات آورده بود. فریماه سعی کرد بدون این که به او نگاه کند به بقیه سلام کند، وقتی هم به او رسید، سلام نکرد و در دورترین مبل از محمد نشست. محمد تعجب کرده بود ولی به روی خودش نیاورد. میلاد که شاهد این صحنه بود با خنده به محمد گفت:

- می بینم که قهوه ای شدی داداش. 

محمد:

- فکت رو ببند میلاد. اصلا مگه اون کیه؟ دختره ی خیره سر. 

میلاد:

- خلایق هر چه لایق.

محمد:

- اونش دیگه به شما مربوط نی.

میلاد شانه ای بالا انداخت و رفت. 

پس از نیم ساعت نفس به فریماه زنگ زد و یه جیغ رنگ و وارنگ کشید:

- فریــــــماه! 

فریماه:

- درد! با اون صدات، دختره ی ایکبیبری. 

- ایکبیری محمده. 

- خفه شـــــو.

- می خواستی بهم نگی ایکبیری.

- خب حالا، دردت رو بگو. 

- عوضـــــــی.

- مانیه! چی کارم داشتی؟

- محمدم هست؟

- آره، همون بلوز قهوه ای رو پوشیده. 

- راست می گی؟ همون که از یزد براش گرفتی؟

- آر... 

صدایی حرفش را قطع کرد:

- فریماه، وقتی داشتی می اومدی تو اتاق با تلفن حرف بزنی، محمد یه نگاهی بهت کرد که نعره ی شیر تو دهنش می ماسه. 

نفس از اون ور خط که حرف های میلاد رو شنیده بود همچین زد زیر خنده که میلادم صدایش را شنید. 

نفس با قهقهه گفت:

- صدای میلاد بود؟

فریماه:

- آره. 

نفس:

- وای بهش بگو خیلی با مزه ست.

فریماه با خنده گفت:

- میلاد، نفس می گه خیلی با مز... 

صدای کوبیده شدن در به دیوار حرفش را قطع کرد. محمد با چشمانی قرمز وارد اتاق شد و در را پشت سرش بست و نعره زد:

- شما دو تا این تو چه غلطی می کنید؟

میلاد:

- صدات رو بیار پایین. چرا نعره می زنی؟

محمد:

- میلاد فکت رو ببند تا خُردش نکردم. 

فریماه رسما خشک شده بود. نفس هم پشت خط همین وضع را داشت. 

میلاد:

- چرا آمپر می چسبونی؟ اومدم فریماه رو صدا کنم واسه شام. در ضمن اصلا به تو چه که ما چرا این جا تنها بودیم؟

محمد:

- به من ربط داره چون دخترخالمه، توام عین برادرمی. فریماه ازت انتظار نداشتم.

فریماه همان طور گوشی را کنار گوشش نگه داشته بود بنابراین با صدای جیغ نفس که می گفت: «بگو تهمت نزنه.» به خودش آمد و سریع گفت:

- بهت اجازه نمی دم بهم تهمت بزنـــــی محمد. میلاد اومد منو برای شام صدا کنه. منم یه ذره راجع به دانشگاتون ازش پرسیدم. ضمنا درِ اتاقم نیمه باز بود. 

محمد:

- خب تو تنها توی اتاقِ میلاد چی کار می کردی؟

فریماه:

- اولا که این جا اتاق مهرنوشه (خواهرِ میلاد که به تازگی ازدواج کرده بود.) دوما داشتم با دوستم نفس حرف می زدم. بدبخت الان پشت خط خودش رو خیس کرده. 

محمد گوشی را از دست فریماه قاپید و گذاشت کنار گوشش. نفس هم پشت خط داشت جیغ می زد:

- بدبخت خودتی فریمــاهِ بی شعــــور. کثافت، عمه ات خودش رو خیس... 

محمد با صدایی که در آن خنده موج می زد حرفِ نفس را قطع کرد و گفت:

- یه نفسی تازه کنین بعد دوباره ادامه بدین. 

نفس با لکنت گفت:

- بـ... بخـ... بخشید. شما پـ... پسـ... پسر خاله ی فریماهین؟

محمد:

- بله، گوشی با خودش. 

و گوشی را به دست فریماه داد و خیلی آروم گفت:

- معذرت.

فریماه وانمود کرد نشنیده. به نفس گفت که بعدا با او تماس می گیرد و به سرعت از اتاق خارج شد. 

محمد رو به میلاد گفت:

- معذرت می خوام داداش.

میلاد:

- برو از فریماه عذر بخواه. چون این جور تهمتا برای دخترای پاکی مثلِ اون گرون تر تموم می شه.

و از اتاق خارج شد. 

*****

آن شب نفس پیش از این که بخوابد، داشت با افکار ضد و نقیضی که به سراغش آمده بود می جنگید. آیا مانی عاشق او می شد؟ آیا آرمیتا را فراموش می کرد؟ چرا؟ یعنی می شد؟ عشق در نظر او چیز مقدسی بود. حسی که وقتی محبوبت را می بینی، قلبت به شدت به دیواره بکوبد. گونه هایت از شرم سرخ شود. او در برابر مانی این حس ها را داشت. باید مانی را فراموش می کرد؟ باید مانی را از ذهنش دور می کرد. نباید زندگی اش را به خاطر هیچ و پوچ تباه می کرد. مانی می خواست با آرمیتا ازدواج کند، پس او در قلبش جایی نداشت. تصمیمش را گرفته بود، باید مانی را فراموش می کرد. آن قدر فکر کرده بود که نفهمید چگونه خوابش برد. 

*****

صبح روز بعد نسبتا حال بهتری داشت. صبح مثل همیشه از خواب بیدار شد و پس از خوردن صبحانه مثل تمامی دختران همسن خودش به سراغ تلویزیون رفت. کانال های ماهواره ای را حدود بیست بار بالا و پایین کرد. هیچ! سمت پله ها رفت و راه اتاقش را در پیش گرفت. تلفن را برداشت و شماره ی فریماه را گرفت. بعد از یازده بوق بالاخره صدای خواب آلودش در گوشی پیچید:

- تو نمی ذاری من یه بار صبح تا ساعت دوازده بخوابمـــا! 

- خره مگه تو خرسی که این قدر می خوابی؟

- نه که تو خیلی می ذاری! 

- ساعت یازدهه! 

- بابا من که کاری ندارم، مامان و بابامم سرِ کارن، حوصله ام سر می ره خُب! 

- منم الان مامانم کلاسه، بابامم شرکته، ولی مثل تو این قدر نمی خوابم. 

- خب حالا، چه خبر؟

- هیچی بابا، امروز زبان دارم. 

- آخ منم! هم ورکامم ننوشتم. چه زبانی داری امروز؟ فرانسه یا انگلیسی؟

- انگلیسی بابا. اَه اَه اَه! این میسمون عینهو میت متحرک می مونه! همش زر می زنه! اصلا دریغ از یک لبخند! 

- آره مال مام همین جوریه! 

- خب دیگه چه حال، چه خبر؟

- هیچی فعلا.

- اوکی پس برو بخواب، منم برم بشینم یه کتابی چیزی بخونم. 

- خب تو که می خواستی دو کلمه چرت و پرت بگی، می رفتی جلو آینه به خودت می گفتی، چرا منو از خواب نازم بیدار کردی؟ اَه، داشتم خواب می دیدم محمد برام بستنی خریده! 

نفس با خنده گفت:

- حالا چه طعمی بود؟

فریماه با لحن بچگانه ای گفت:

- توف ترنگی. 

نفس:

- خب پس برو بقیه اش رو بخور، بای. 

- بمیری. بای.

*****

پنج شنبه، روز عروسی مریم، دختر دایی پری بود. نفس و فریماه بیشتر از او ذوق داشتند. پری کمی به خاطر حضور شروین مضطرب بود. نفس که پی به درون داغانش برده بود، گفت:

- پری، نگرانی؟

پری سرش را پایین انداخت و چیزی نگفت. 

فریماه:

- به خاطر شروینه؟

پری سری به نشانه ی مثبت تکان داد. 

نفس:

- بی خــــیال بابا، برو واسه خودت خوش باش. 

پری:

- می ترسم، خیلی زیاد. اگه اون کسِ دیگه ای... 

به این جا که رسید، نتوانست ادامه بده. 

فریماه شانه های او را گرفت و گفت:

- پری، به من نگاه کن. شروین کسی رو نداره، مطمئن باش. 

پری:

- از کجا می دونی؟

فریماه:

- دلم این رو می گه، پری. یه کم صبر کن، اون هنوز تو رو بچه می بینه، بذار یه کم تغییر کنی، اون وقت دیگه اون تو رو می بینه. منو ببین، وضعم رو ببین، فکر می کنی این جور سوختن و ساختن برام راحته؟ این که به محبوبم نزدیک باشم، خیلی نزدیک ولی باهاش غریبه ترین باشم. این که ببینم با یکی دیگه خوشحاله و من تو خلوتِ خودم اون رو بپرستم. ببینم که بهم تیکه می ندازه، بهم بی محلی می کنه ولی دم نزنم. پری ببین، ببین حتی یه پوزخند روی لبش به منو، غنیمت می دونم. هر روز ببینم که چه جوری جورِ اون دختره رو می کشه. می برش سرِ کار، میارش خونه، به خاطرش توی روی باباش می ایسته، در حالی که برای من تره هم خرد نمی کنه. هیچ انتظاری ازش ندارم، اون در قبال من وظیفه ای نداره، اگه بفهمه من دوستش دارم، مطمئنا می گه این یه هوس کودکانه ست، ولی نمی دونه ظاهرم خوشه ولی درونم... نمی دونه عشقش وجودم رو به آتیش کشیده. من حتی وقتی پنج سالمم بود، وقتی اتفاقی براش می افتاد، حس می کردم دارم شکنجه می شم. پری، اینا رو ببین، پس نگران نباش. ولی شروین با تو خوبه، توکل کن به خدا. 

نفس:

- بچه ها، من می خوام یه چیزی بهتون بگم. 

پری و فریماه همزمان با هم گفتند:

- چی؟

نفس:

- من می خوام مانی رو فراموش کنم. می خوام مزه ی عشق رو وقتی بزرگتر شدم با تمام وجودم حس کنم. مانی عاشق من نیست، منم دلم نمی خواد محبت گدایی کنم. می خوام چند سال دیگه، عاشق کسی بشم که با تمام وجود منو بخواد. کسی که لیاقتم رو داشته باشه و لیاقتش رو داشته باشم.

پری:

- یعنی دیگه مانی رو دوست نداری؟

- چرا، ولی دیگه نمی خوام خودم رو گول بزنم. اون منو دوست نداره. بذار برای یه بارم شده منطقم جای احساساتم رو بگیره. 

*****

روز عروسی فرا رسید. پرنیان و مادرش از صبح به آرایشگاه رفته بودند. پری موهایش را فر کرده بود به حالت باز و بسته جمع کرده بود. لباسش دکلته ی یاسی رنگ تا روی زانو بود که روی کمرش سنگ دوزی شده بود. آرایش نداشت. 

وقتی به باغ رسیدند، شروین، پدرِ پری، پدرِ مریم (عروس)، مهدی (برادر مریم) جلوی در ایستاده بودند و پری وقتی می خواست به شروین سلام کند، سعی کرد به چشمانش نگاه نکند. 

در باغ هنگام رقص شروین رو به پری گفت:

- افتخار می دین یه دور با هم برقصیم؟

پری که در دلش غوغا بود، آرام گفت:

- آره.

شروین دستش را گرفت و او را به سمت محل رقص برد. هر دو شروع به رقصیدن کردند. 

بیا کنارم سرو ناز بی تاب

بیا کنارم زیر طاق مهتاب

عطش ببازیم به نسیم دریا

غزل برقصیم تا طلوع فردا

بیا کنارم ساقه ی بهاره

رو فرش برگ و پولک ستاره

خمار شعرم می شکنه پیش تو

عجب شرابی نفس تو داره

گل بهارم، در انتظارم

حریق سبزی، بیا کنارم

تن حریرت جوی عطر جاری

صدای گرمت حیرت قناری

بذار بگیرم مثل تور دریا

تو رو در آغوش ماهی فراری

بیا کنارم سرو ناز بی تاب

بیا کنارم زیر طاق مهتاب

عطش ببازیم به نسیم دریا

غزل برقصیم تا طلوع فردا

گل بهارم، در انتظارم

حریق سبزی، بیا کنارم

اگه بدونن ابر و باد و بارون

چه دلنوازه این شب مهربون

هجوم میارن روی چرت کوچه

صدای شهر رو می برن آسمون

غروب گذشت و شب رسید به نیمه

تب تو می خواد گل سرخ هیمه

بگو بخوابن همه اهل دنیا

هنوز یه نیمه مونده از شب ما

گل بهارم، در انتظارم

حریق سبزی، بیا کنارم

پس از اتمام آهنگ، شروین خیلی ناگهانی دست پری را بالا آورد و بوسید. سپس بی هیچ حرفی رفت. پری همچنان خشکش زده بود. نفسش به سختی بالا می آمد. نمی دانست خوشحال باشد یا ناراحت. حس خوبی داشت، حداقل کمی جای امید داشت. شاید او هم به پری علاقمند بود. 

بالاخره آن شبِ دوست داشتنی برای پری، مزخرف برای فریماه و عالی برای نفس به پایان رسید. 

*****

- آخ جـــــونمی، تمـــــوم شد. 

این صدای نفس بود که از خاتمه یافتن امتحانات نهاییشان، بی نهایت شاد بود. حدود سه سال از آن روزهای گاه تلخ و گاه شیرین نوجوانی می گذشت. روزهایی پُر از خاطره برای این سه دوست که حال، سال سوم دبیرستان را پشت سر گذاشته بودند و سال دیگر کنکور داشتند. فریماه همچنان عاشق محمد بود. شانسی که آورده بود، این بود که پدر غزال همچنان با محمد مخالف بود و اجازه نمی داد که تنها دخترش با او ازدواج کند. پری هم شروین را دوست می داشت اما نفس... مانی با آرمیتا ازدواج کرده بود و چندان از زندگی اش راضی نبود چرا که آرمیتا مدام همراه با دوستانش به مهمانی، سفر و جاهای دیگر می رفتند. وقت چندانی را به مانی اختصاص نمی داد و از قرارِ معلوم تنها عاشقِ پول های مانی بود نه خود او! مانی هم حق اعتراض نداشت زیرا پدرش سه سال پیش، قبل از ازدواج، به او گفته بود که اگر می خواهد در آن سنِ کم یعنی بیست سالگی ازدواج کند، باید تا آخر با زنش بماند و اِلا او را از ارث محروم می کند. مانی هم که در آن سال ها فقط به ازدواج با آن عجوزه فکر می کرد، حرف های پدرش را قبول کرد. به گونه ای با ازدواج با آرمیتا حکم بدبختی خودش را امضا کرد. این که نفس آن روزها چه حالی داشت بماند، اما هر طور بود توانسته بود با خودش کنار بیاید. هنوز کاملا مانی را فراموش نکرده بود ولی دیگر آنچنان عاشق و شیفته اش نبود. 

فریماه:

- ایول! دوباره تابستون و عشق و حال. 

نفس:

- آره حتماً. همین فردا مامانامون می رن کلاس کنکور ثبت ناممون می کنن، قشنگ حال کنیم! 

پری با لب و لوچه ی آویزون گفت:

- وای نه! 

نفس:

- دیگه.

*****

پری جیغی کشید و گفت:

- ایول! عاشقتم فریماه. 

نفس:

- می دونی چند وقته دلم هوای یه همچین مهمونی ای رو کردم؟! حال کیا دعوتن؟

فریماه:

- تو، پری، پگاه، روژین، نیلو، شکیبا (دختر خاله ی فریماه)، آجی بهناز (خواهر محمد)، مهشاد و مهسا (دختر دایی های فریماه). 

نفس:

- بی شعــــور! اینا رو که می دونم، خره پسرا رو بگو. 

فریماه:

- نه دیگه اونش سورپرایزه. 

پری:

- درد! بگو. 

فریماه:

- محمد، میلاد، اون یکی میلاد، سهیل (پسر خاله ی مامانش)، ایمان، علیرضا با دوستاشون. 

نفس:

- تعداد پسرا که کمتر از دختراست. اَه! خب این که نمی شه پارتی. ایش! 

فریماه:

- جوش نزن خره، هر پسر یا دختری خواستی با خودت بیار. 

نفس:

- راست می گی؟ آخ جون، من شش نفر رو مد نظر دارم.

پری:

- منم پنج نفر رو! 

نفس:

- حالا محمد و دوستش میلاد، میان؟

فریماه:

- آره بابا، بهش گفتم. 

نفس:

- آخ جــــون! چه عالی. من که می خوام کلی به خودم برسم.

فریماه:

- چی می خوای بپوشی؟

نفس:

- نمی دونم. 

فریماه:

- تو چی پری؟

پری:

- منم نمی دونم. 

فریماه:

- راستی، شما دو تا باید زودتر بیاین که موهای منو، بعد خودتون رو با کمک هم درست کنیم. تازه، شماها خیر سرتون دوستای صمیمیم هستینا! 

نفس:

- خب پری، پاشو بریم. من می خوام لباس انتخاب کنم. فریماه، پس من پنج شنبه ساعت نُه صبح این جام. بعدشم تا پنج شنبه هیچ کدومتون بهم زنگ نمی زنین چون کلی کار دارم. از مامیتم تشکر کن. من رفتم، بای.

*****

بالاخره صبح پنج شنبه فرا رسید. نفس و پری تعدادی از اقوامشان را دعوت کرده بودند. البته همه ی این اقوام زیرِ بیست و پنج سال سن داشتند. نفس راس ساعت نُه دم خانه ی فریماه اینا بود و چیزی حدود پنج تا ساک دستی، با خود وسیله آورده بود. پری هم حدود نیم ساعت بعد آن جا بود. 

فریماه:

- نفس چه خبره؟! 

نفس:

- بابا بعد از این همه سال، قراره چشممون به جمال این آقا محمد خان و میلاد خان روشن بشه. باید یه ذره به خودم برسم. 

پری:

- راست می گه.

فریماه:

- باشه بابا، حالا بگین من موهام رو چی کار کنم؟

چند ساعتی سر این که چی بپوشند و چی کار کنند بحث کردند تا این که مامانِ فریماه آنها را برای ناهار صدا کرد. قرار بود تعدادی مستخدم برای پذیرایی از مهمان ها بیایند. پس از صرف نهار دخترها به اتاق فریماه رفتند تا حاضر شوند. 

راس ساعت هفت دخترها کاملا حاضر بودند. نفس یک پیراهن مشکی تا روی زانو پوشیده بود که تمامش از چین های طبقه طبقه تشکیل شده بود و دو چین آخرش به رنگ قرمز بود. زیر سینه هم پاپیونی مخمل به رنگ قرمز داشت. کفشش هم قرمز بود با پاشنه ی شش سانتی. موهایش را هم فر کرده بود و آرایش چندانی نداشت. 

پری هم لباسی زرد پوشیده بود که دکلته و تا روی زانو بود که زیر دامنش چند طبقه پارچه داشت که باعث می شد لباسش کمی پف دار به نظر بیاید. 

و اما صاحب تولد و مهمانی، فریماه. لباسی پوشیده بود به رنگ بنفش که روی سینه ضربدری بود دامنش هم تا روی زانو بود که مدل هفتی- هشتی داشت، با کفش پاشنه هفت سانتیِ هم رنگِ لباسش. موهایش را هم شینیون مانند، بالای سرش جمع کرده بود و دو تکه از موهایش را به صورت فر آزاد گذاشته بود. 

هر سه خیلی شیک و خانوم منشانه لباس پوشیده بودند. 

نفس:

- وای بچه ها، من خیلی هیجان زده ام! 

پری:

- آره منم. 

نیم ساعت بعد زنگ خانه ی فریماه اینا به صدا در آمد. دخترها در حالی که هول شده بودند، مثل چی به سمت پله ها دویدند. روی پله های آخر کمی وقار به خرج دادند و پله ها را آرام تر طی کردند. وقتی به در ورودی رسیدند و آن را گشودند، محمد، بهناز، شکیبا، میلاد دوست محمد به همراه ساسان، یکی دیگر از دوستانشان وارد شدند. 

فریماه:

- سلام خیلی خوش اومدین، بفرمایین. 

محمد:

- اوه، فریماه، بی خیــــال! این تعارف و تشریفات از تو بعیده! ما با کسی تعارف نداریم. 

فریماه:

- کی با تو بود آخه؟! من از اولشم اگه به خاطر خاله نازی نبود که تو رو دعوت نمی کردم.

همه و خصوصا نفس حسابی خندیدند. 

میلاد:

- فریماه جان، نمی خوای معرفی کنی؟

فریماه:

- آهان! 

و شروع به معرفی کرد. چند دقیقه بعد، مدعوین نفس و پری و دوستانِ دخترها هم آمدند. حدودا سی نفر آدم بودند. فریماه به سوی ضبط رفت و آهنگی گذاشت که ریتم آرامی داشت. همه وسط بودند و زوجی می رقصیدند. در این میان فقط پری، فریماه، نفس و میلاد دوست محمد تنها ایستاده بودند. نفس با حسرت به جمع خیره بود. ناگهان میلاد به سویش آمد و گفت:

- نفس خانوم، می شه این دور رقص، منو همراهی کنید؟

نفس که به وضوح جا خورده بود، یک نگاه سرسری به او انداخت. پسری بود با هیکلی ورزیده و قد بلند، با چشمانی براق و میشی رنگ و موهای خرمایی. قیافه ی جذاب و زیبایی داشت. چشمانش خیلی گیرا بود. نفس زیر چشمی به فریماه و پری نگاه کرد. فریماه چشمکی زد و پری خندید و به او اشاره کرد قبول کند. نفس سرخ شد و سرش را پایین انداخت و با شرمی دخترانه گفت:

- بله. 

با وجودی که همه ی زوج ها دست در دست هم می رقصیدند، اما میلاد و نفس تمامی شئونات را رعایت کردند و فقط خیلی آهسته رو به روی هم تکان خوردند. 

We meet in the night in the Spanish café.

ما یکدیگر را در شب، در کافه ی اسپانیایی ملاقات کردیم.

I look in your eyes just don't know what to say.

در چشمانت می نگرم، فقط نمی دونم چی بگم.

It feels like I'm drowning in salty water.

حس این رو داره که انگار داری توی آب شور غرق می شی.

A few hours left 'til the sun's gonna rise.

هنوز چند ساعتی تا طلوع خورشید مونده.

tomorrow will come an it's time to realize.

فردا خواهد آمد و زمان فهمیدن است.

our love has finished forever.

عشق ما برای همیشه تموم شده.

how I wish to come with you (wish to come with you)؟

چه طور آرزو کنم که با تو بیام؟

how I wish we make it through؟

چگونه آرزو کنم که به حقیقت تبدیلش کنیم؟

Just one last dance.

فقط یک رقص برای آخرین بار.

before we say goodbye.

قبل از این که بدرود بگیم.

when we sway and turn round and round and round.

وقتی تکان می خوریم و می چرخیم و می چرخیم و می چرخیم.

it's like the first time.

همچون بار اول.

Just one more chance.

تنها شانسی دیگر.

hold me tight and keep me warm.

منو نزدیک و گرم نگه دار.

cause the night is getting cold.

چون شب داره سرد می شه.

and I don't know where I belong.

و من نمی دونم که به کجا تعلق دارم.

Just one last dance.

فقط یک رقص برای آخرین بار.

The wine and the lights and the Spanish guitar.

شراب و چراغ و گیتار اسپانیایی.

I'll never forget how romantic they are,

هیچ وقت فراموش نمی کنم که چه قدر رومانتیک بودن،

but I know, tomorrow I'll lose the one I love.

اما می دونم که فردا کسی را که عاشقشم از دست خواهم داد.

There's no way to come with you.

هیچ راهی نیست که با من بیای.

it's the only thing to do.

این تنها کاریه که می شه انجام داد.

Just one last dance, just one more chance, just one last dance.

یک رقص دیگه برای آخرین بار، یک شانس دیگه، یک رقص دیگه برای آخرین بار. 

تمام مدت رقص، نفس سرش پایین بود و میلاد به او خیره شده بود. قلب نفس تند می زد و گونه هایش رنگ لبو شده بود. 

پس از اتمام آهنگ به سرعت به سوی پری رفت. 

نفس:

- فریماه کوش؟

پری:

- داره اون وسط با ساسان لاو می ترکونه. 

نفس:

- هان؟

پری با دستش فریماه و ساسان را نشان داد که با هم مشغول رقص بودند. 

نفس:

- وای! پری، محمد رو نگاه کن! 

و به محمد اشاره کرد که مشغول رقص با خواهرش بهناز بود و با اخمی غلـــیظ داشت به فریماه نگاه می کرد. 

پری:

- اوه اوه اوه! یکی بیاد این رو جمع کنه! 

نفس:

- به این چه که این مدلی سگرمه هاش تو همه؟ پـــر رو! موقع هایی که خودش می ره واسه غزال بستنی می گیره کوفت کنه یا هر روز با هم پا می شن می رن مهمونی، هیچی نیست، حالا این فریماه بدبخت یه بار رفته برقصه هــــا، حالا ببین اگه محمد گند نزد به مهمونی. پسره ی...  

فریماه داشت به سمت آنها می آمد. 

فریماه:

- اوی نفسِ آب زیر کاه، خوش گذشت با میلاد رقصیدی؟

گونه های نفس گل انداخت. 

پری:

- اوف بچمون چه خجالتیه! 

نفس:

- بی خیال! فریماه یه نگاه به قیافه ی شبیه کدو تنبلِ محمد خان هنگام رقص با موسیو ساسان، انداختی؟

فریماه:

- اوی! کدو تنبل خودتی. 

نفس:

- به جان تو راست می گم. دیدی واسه هالووین با این کدو تنبلا قیافه ی ترسناک درست می کنن؟ محمد تو اون لحظه قیافه اش دقیقا همون شکلی شده بود.

پری و فریماه پقی زدند زیر خنده. 

پری:

- وای نفس نمیری با این تشبیهاتت. 

نفس:

- راست می گم خب. 

هنگام باز کردن کادوها، فریماه کادوی نفس، پری و محمد را آخر از همه باز کرد. نفس برایش ستی کامل از لوازم آرایش همراه با تابلویی که حرف اِم با حروف لاتین به صورت زیبایی حک شده بود، خریده بود. پری هم برایش پورتره ای از تصویر او را داده بود بکشند. محمد هم یک عطر 212 برایش خریده بود. فریماه از همه تشکر کرد. پس از صرف کیک و شام، مهمان ها عزم رفتن کردند. 

*****

صبح روز بعد وقتی نفس از خواب بیدار شد، مادرش مشغول صحبت با پدرش بود:

- حالا بذار بیان. نفس که مطمئنا می گه نه. اگه بگیم نیان آبرومون جلو خانوم غفاریها می ره. 

پدرش با عصبانیت:

- واسه چی آبرومون بره؟ دخترِ من هنوز کنکورم نداده! یعنی که چی؟ مگه من خرم که دخترم رو تو این سن عروس کنم؟

نفس با شنیدن این حرف قالب تهی کرد. 

مادرش:

- می دونم، منم دلم نمی خواد دخترم تو بهترین لحظات زندگیش، درگیر شوهر و این حرف ها بشه. فقط امشب بیان که دکشون کنیم برن دیگه این قدر اصرار نکنن. 

پدرش:

- باشه، فقط برای این که بفرستیمشون رد کارشون. 

نفس با حرف های پدر و مادرش ته دلش قرص شد. وقتی سر میز رفت مادرش می خواست حرفی بزند که نفس گفت:

- حرفاتون رو شنیدم مامی. 

پدرش گفت:

- تو با این موضوع مشکلی نداری؟

نفس:

- مگه نگفتین که می خواین بپیچونینشون؟

مادرش:

- آره عزیزم. 

نفس:

- پس مشکلی نیست.

پدرش:

- آفرین دخترم. 

نفس پس از خوردن صبحانه به سوی اتاقش رفت. تصمیم داشت کمی به خودش برسد و دل خواستگارش را ببرد سپس با دادن جواب رد او را ضایع کند. 

نزدیک ساعت هشت نفس رفت تا حاضر شود. از حمام که بیرون آمد به موهایش موس زد، سپس پیراهنی به رنگ سرمه ای همراه با جوراب شلواری سرمه ای پوشید. یک عالمه عطر به خودش زد، سپس ست طلای یاقوت کبودش را که سنگ تولدش بود انداخت. یک رژ لب صورتی کم رنگ شاینی به لبش زد و کمی هم سایه ی آبی پشت پلکش زد که باعث می شد چشمان توسی اش به رنگ آبی شبیه شود. ساعت 8:30 از اتاقش خارج شد. هنگامی که از پله ها پایین می رفت، پدرش گفت:

- می خوای پسر مردم رو دیوونه کنی دخترم؟

نفس خندید و مادرش با خنده گفت:

- چه نقشه ای داری؟

متعاقب حرف او زنگ در به صدا در آمد. پس از مدتی یک خانواده با یک عالمه کلاس وارد شدند. مادرِ پسر، زنی تقریبا جوان و زیبا بود، پدر پسر نیز همین طور. نفس وقتی پسر را که اسمش بهراد بود، دید با خودش گفت: «از حق نگذریم قیافه اش خوبه ولی من عمرا این رو قبولش کنم.» پس از این که مهمانان نشستند مادر نفس به همراه نفس به آشپزخانه رفت. 

نفس:

- مامی برو من شربتا رو میارم.

مادرش با خنده گفت:

- نزنی پسر مردم رو بکشی. 

نفس چشمکی زد و گفت:

- فقط یه کوچولو می خوام اذیتش کنم. 

مادرش خندید و از آشپزخانه خارج شد. نفس در پنج لیوان لیموناد ریخت و در لیوانی که برای بهراد بود، کمی آب سِرُم با کمی نمک و فلفل و بیکینگ پودر ریخت. سپس لیوان ها را درون سینی چید و بیرون رفت. لیوان ها را خودش جلوی هر یک می گذاشت. در آخر وقتی لیوان بهراد را روی میز می گذاشت سرش را بالا آورد و لبخندی پسر کُش تحویلش داد و رفت نشست. همه مشغول صحبت بودند ولی نفس میخ بهراد بود. زمانی هم که بهراد لیوانش را برداشت نفس لبخندی شیطانی زد. وقتی بهراد آن نوشیدنی را خورد چهره در هم کشید و تمام آن زهر ماری را تف کرد. 

مادر بهراد:

- وا خاک به سرم، پسرم چی شد؟

بهراد:

- هیچی، پرید تو گلوم.

نفس:

- خب مواظب باشین دیگه! 

پدرِ بهراد رو به پدر نفس گفت:

- آقای شریفی با اجازه تون این دو تا جوون برن حرفاشون رو بزنن. 

پدر و مادر نفس به او خیره شدند. نفس لبخند اطمینان بخشی زد و بنابراین پدرش گفت:

- نفس جان، آقا رو راهنمایی کن. 

نفس از جا برخاست و به سوی در رفت. بهراد هم پشت سرش وارد حیاط شد. نفس روی صندلی های داخل حیاط نشست، بهراد هم رو به رویش. 

بهراد:

- اون کارت نشان جراتت بود. خیلی شجاعی! 

نفس پوزخندی زد و گفت:

- پس چی فکر کردین؟

بهراد:

- من عاشق دخترای سرکش و خوشگلم. 

نفس از این حرف او چندشش شد و چهره در هم کشید. 

بهراد خندید و گفت:

- به دستت میارم. 

نفس شکلکی در آورد و گفت:

- بهراد خان در خواب بیند پنبه دانه، گَهی لف لف خورد گَه دانه دانه. 

بهراد:

- می بینم که زبونت دو برابر قدته! 

نفس:

- می شه زودتر رفع زحمت کنین؟

بهراد:

- شیطونکِ من. 

نفس:

- نه! مثل این که شما راستی راستی فکر کردین من توپی چیزیم! بعدشم شما تو رویاتم نمی بینی من بهت جواب مثبت بدم. 

بهراد خندید و گفت:

- منظورت از توپ چیه؟

نفس:

- توپ شیطونک دیگه. 

بهراد:

- بازم می گم به دستت میارم. 

نفس:

- بیشین بینیم با! 

ناگهان بهراد بلند شد و دست نفس را کشید. نفس تا مرز سکته رسیده بود. بهراد گفت:

- کاری نکن که... 

حرفش را ادامه نداد. نفس که رنگ به رخ نداشت سمت در خانه دوید و وارد شد بهراد پشت سرش وارد شد. آقای کمالی (پدر بهراد) گفت:

- به نتیجه رسیدین دخترم؟

نفس لبخندی ملیح زد و گفت:

- بله. 

آقای کمالی:

- خب ما کی منتظر جوابت باشیم؟

نفس لبخندی زیبا زد و گفت:

- جواب من همین الان مشخصه. 

پدر نفس:

- جوابت چیه؟

نفس دوباره خندید و گفت:

- جواب من مُـ... 

حرفش را ادامه نداد به بهراد نگاه کرد که لبخندی پیروزمندانه به لب داشت. پدر و مادر نفس رنگ به رو نداشتند. نفس ادامه داد:

- متاسفانه جواب منفیه.

بهراد حسابی قهوه ای شد. نفس با خود گفت: «تا تو باشی بیخودی زر زر نکنی.» 

پس از رفتن مهمان ها، پدر و مادر نفس پقی زدند زیر خنده. پدرش گفت:

- دخترِ من تکه. 

مادرش گفت:

- الحق که دختر خودمی. 

نفس:

- خواهش دارم، من متعلق به همه ام. 

پدرش:

- تو این زبون رو نداشتی چی کار می کردی؟

نفس:

- حالا که دارمش، به نداشتنش فکر نمی کنم.

پدر و مادرش با تحسین به او خیره شدند. 

*****

چند روزی تا ماه رمضان مانده بود. سه شنبه شب محمد به همراه میلاد و دیگر دوستانشان تهران را به مقصد رامسر ترک کرده بودند و جمعه بازگشته بودند. محمد حتی سر سوزنی هم برای خانواده ی فریماه نیاورده بود. یکی از روزهای ماه رمضان بود. فریماه روضه می گرفت اما پری و نفس نه. ساعت طرفای هفت بود و نفس مشغول صحبت با فریماه بود. فریماه خانه ی مادر بزرگش بود و از قضا محمد هم آمده بود. 

نفس:

- چه قدر خسیسه! اَه اَه اَه! بگو می مُردی یه بسته کلوچه ی فومن می آوردی؟! 

فریماه:

- اونا که نرفته بودن سوغاتی بخرن، رفته بودن عشق و حال. 

نفس:

- پس چه طور برای مامانیت آورده؟ تازه برای خاله ات اینام آورده! چه قدر سه سال پیش که با بروبچ رفته بودیم یزد، بهت گفتم پنجاه هزار تومن پول نده براش بلوز بخر! گوش نکردی که. ای خدا من چی کار کنم از دست این بچه؟ صبرم بده. 

فریماه با خنده گفت:

- باشه مادر جان، از این به بعد هیچی براش نمی خرم. 

حدود یک ساعت از هر دری حرف زدند تا این که فریماه رفت افطار کنه. نفس هم نزد والدینش رفت و مشغول تماشای فیلم مورد علاقه اش، رویاهایی که می آیند شد. نیم ساعت بعد فریماه دوباره زنگ زد و مشغول صحبت بودند که محمد رو به فریماه گفت:

- با دوستت حرف می زنی؟

فریماه:

- آره چه طور؟

محمد:

- این دوستات خواهری چیزی ندارن؟

فریماه:

- این نفس که خواهر نداره ولی خانوادشون کلا دختر زان. 

محمد خندید و بهناز خواهرش گفت:

- چشمِ یه نفر رو دور دیدیا! 

فریماه پس از شنیدن این حرف صدای شکستن قلبش را شنید و سریع به اتاق مادر بزرگش پناه برد. نفس پشت خط حنجره ی خودش را پاره می کرد که صدای فین فین شنید. 

نفس:

- فریماه؟

- ... 

- گریه می کنی؟

- ... 

- گریه نکن گلم. 

گریه ی فریماه تبدیل به هق هق شد. 

- الهی من برات بمیرم، گریه نکن قربونت برم.

- نمی تونم نفس، حالم بده. همش توهین، تحقیر، بی محلی، خسته شدم به خدا. جون ندارم. به میلاد گفتیم، سه ساله کاری نتونسته بکنه، بهش بی محلی کردم، بهتر نشد که بدتر شد. داغونم، داغونم به خدا. چی کار کنم؟ دوستم نداره. 

نفس با بغض گفت:

- گریه نکن. الان داره چه غلطی می کنه؟

- داره چایی منو می خوره. 

- ای کوفت بخوره. اشک بچه ی مردم رو در آورده نشسته داره چایی کوفت می کنه. ای خدا قدرت این رو بده بزنم دکوراسیونش رو به هم بریزم. 

پس از این که گوشی را قطع کرد، حس بهتری داشت. حرف زدن با نفس آرامَش کرده بود. چه خوب بود که پری و نفس را داشت. به سمت دستشویی رفت و کمی گریه کرد. پس از آن که کمی تخلیه شد، آبی به سر و صورتش زد و خارج شد. نفس کلی به او سفارش کرده بود که گریه نکند اما چه می شد کرد، همدم لحظات بی کسی اش همین اشک ها بودند. 

به سوی سالن رفت و تا آخر شب گوشه ای کز کرده بود. همه به حال نامساعدش پی بردند اما کسی حرفی نزد. 

شب را همان جا ماند. پیش از خواب در دفتر خاطراتش نوشت:

- بر سر آتش تو سوختم و دود نکرد

آب بر آتش تو ریختم و سود نکرد

آزمودم دل خود را به هزاران شیوه

هیچ چیزش بجز از وصل تو خشنود نکرد

آنچه از عشق کشید این دل من که نکشید

وانچه در آتش کرد این دل من عود نکرد. 

می نویسم برای تو، تویی که آرزومی. کاش می شد بفهمی تموم زندگیمی. 

کاش می فهمیدی تموم لحظه هام رو با یاد تو سر می کنم، تویی که مال من نیستی.

امیدی به وصل تو نیست، اما چه کنم که این قلب زخمی به هیچ صراطی مستقیم نیست. 

تنها تو مرهمِ این دل خسته ای. 

دفترش را بست و هق هقش را در بالش خفه کرد. دستش به هیچ جا بند نبود و رابطه ی محمد و غزال هر روز جدی تر می شد. این را هم می دانست که اگر از علاقه اش با محمد صحبت کند، آبرو برایش نمی ماند. از طرفی هم از شکستن خودش می ترسید. در منجلابی گیر افتاده بود که فقط خدا می توانست نجاتش دهد. کلی فکر کرد تا این که خوابش برد. 

*****

روزها به همین منوال می گذشت تا این که یک روز که فریماه مشغول مطالعه بود، گوشی اش زنگ خورد. شماره ناشناس بود بنابراین با تردید گوشی را کنار گوشش گذاشت و گفت:

- الو؟

- الو، سلام فریماه.

- سلام، شما؟

- میلادم، دوستِ محمد. 

- هان! خوبی میلاد؟

- خوبم مرسی. فریماه، باید یه چیزی راجع به محمد بهت بگم.

- اتفاقی براش افتاده؟

- نه نه، راجع به اون قضیه.

- اوکی ولی کی و کجا؟

- امشب توی کافی شاپ یکی از بچه ها.

- آخه چیزه... 

- نمی تونی بیای؟

- چرا ولی دوستامم مجبورم با خودم بیارم که مامانم شک نکنه. 

- باشه، مشکلی نیست، دوستات موضوع رو می دونن دیگه؟

- آره آره. 

- پس امشب ساعت هفت. آدرس رو یادداشت کن. 

فریماه آدرس را نوشت و پس از خداحافظی قطع کرد و سریع شماره ی پری را گرفت و موضوع را به او گفت پری هم قبول کرد که برود. فریماه به نفس هم گفت و نفس قبول کرد که با او برود. 

نفس راس ساعت 6:30 جلوی خانه ی فریماه اینا بود. با هم به سوی کافی شاپی که در شمال شهر واقع شده بود و فاصله ی چندانی با خانه هایشان نداشت، راه افتادند. ساعت یک ربع به هفت آنجا بودند. میلاد هم منتظرشان بود. میلاد تا نفس را دید گُل از گُلش شکفت و خیلی گرم با او احوال پرسی کرد و نفس با شرم پاسخ می داد. پس از آن که نشستند، میلاد گفت:

- فریماه، شاید یه کمی حرفام برات گرون تموم شه، اما خوب گوش کن. 

(لازم به ذکره که محمد و میلاد دانشجوی فوق لیسانس مهندسی معمارین و یک سال دیگه درسشون تموم می شه. محمدم الان می خواد یه شرکت بزنه.)

میلاد ادامه داد:

- اگه کارای شرکتِ محمد درست شه، بابای غزال یک لحظه هم دریغ نمی کنه و اجازه می ده این دو تا با هم ازدواج کنن. 

نفس:

- خب حالا ما باید چی کار کنیم؟

میلاد:

- غزال همچین دختر مثبتی نیست، منظورم اینه که مطمئنا قبل از محمد هم دوست پسر زیاد داشته. 

فریماه:

- خب؟

میلاد:

- ما باید یه آتویی ازش داشته باشیم. 

نفس:

- چه جوری؟

میلاد:

- اون رو بسپارین به من. 

فریماه:

- امیدوارم بشه یه کاری کرد. 

میلاد:

- ایشالا. 

فریماه و پری برخاستند و رفتند تا دستانشان را بشویند، اما نفس نرفت. 

نفس سرش را این قدر پایین گرفته بود که چانه اش به قفسه ی سینه اش می رسید. 

میلاد:

- خب نفس خانوم از خودتون می گین؟

نفس سرش را بالا آورد که به میلاد جواب بدهد ولی با صحنه ای مواجه شد که باعث شد رنگش بپرد. 

میلاد:

- چیزی... 

ولی صدای شخصی حرفش را قطع کرد:

- به به! نفس خانوم، شما کجا این جا کجا؟

میلاد ناگهان از جا برخاست و با بُهت گفت:

- مانی؟

مانی:

- میلاد، خودتی؟ 

سپس میلاد را مردانه بغل کرد. میلاد به آرمیتا اشاره کرد و گفت:

- ازدواج کردی؟

مانی:

- آره، سه سالی می شه. 

مانی چشمش به نفس افتاد که با بُهت و ترس به آنها خیره بود. سپس گفت:

- نفس تو با میلاد این جا چی کار می کنی؟

نفس که از نگاه های پیروزمندانه ی آرمیتا به ستوه آمده بود، ناخودآگاه به سوی میلاد رفت و کمی به میلاد نزدیک شد و انگشتان دستش را داخل انگشتان دست میلاد که سه برابر دست خودش بود قفل کرد و گفت:

- راستش میلاد دوست پسرمه. 

میلاد یه لحظه با بُهت به نفس خیره شد. نفس چشمان پُر از اشکش را به او دوخت و با نگاهش التماس کرد. بنابراین میلاد دستش را دور کمر باریک نفس حلقه کرد و گفت:

- بله.

مانی نگاه سوزاننده ای به نفس انداخت و آرمیتا با تمسخر و حرص گفت:

- مامان و بابات می دونن نفس جون؟

میلاد سریع گفت:

- بله که می دونن.

*****

فریماه و پری از آنچه که می دیدند مطمئن نبودند. نفس یه جورایی تو بغل میلاد بود و داشت با دختر و پسری حرف می زد. ترجیح دادند همان جا بمانند. پس از این که دختر و پسر رفتند، فریماه و پری به سوی میزشان رفتند. نفس با دیدن آنها با گریه گفت:

- مانی بـــــود. 

سپس جریان را کامل برایشان تعریف کرد. 

فریماه:

- باشه عزیزم، حالا گریه نکن. 

پری:

- حالا کجا رفتن؟

میلاد سریع گفت:

- آرمیتا بهش گفت بریم. 

فریماه:

- می بینم که حسودیش شده. 

نفس رو به میلاد گفت:

- وای، آقای هدایتکار من واقعا شرمندتونم.

میلاد:

- اولا که خوشحال شدم تونستم بهتون کمک کنم، دوما آقای هدایتکار دیگه چیه؟ با من راحت باشین. 

نفس:

- در هر صورت مرسی آقای هد... آقا میلاد. وای! حالا این آرمیتا نره به مامان و بابام بگه. 

فریماه:

- راستی میلاد، تو مانی رو از کجا می شناسی؟! 

میلاد:

- تو پردیس بود. 

فریماه:

- دانشگاه پردیس؟ یعنی محمدم می شناسش؟

میلاد:

- آره.

فریماه:

- نره به محمد بگه تو مثلا جی افت نفسه. 

میلاد:

- بگه. 

فریماه:

- وا! 

میلاد:

- والله. 

میلاد فریماه اینا را به خانه هایشان رساند و رفت. 

*****

حدود یک هفته از ماجرای ملاقات با مانی می گذشت و نفس به کلی ماجرا را فراموش کرده بود که در یک بعد از ظهر هنگامی که با مادرش مشغول نوشیدن قهوه بودند، تلفن زنگ خورد. خانم شریفی جواب داد: 

- سلام خانوم راستین؟

- ...

- بله، آرمیتا جون، مانی، همگی خوبن؟

- ... 

خانوم راستین حرف می زد و هر لحظه نگاه خانم شریفی رنگ خشم به خود می گرفت. پس از آن که تماس را قطع کرد رو به نفس با خشم گفت:

- چرا به من نگفتی دوست پسر داری؟

نفس با بُهت گفت:

- از چی حرف می زنی مامی؟

- خودت رو به اون راه نزن، الان خانوم راستین گفت هفته ی پیش مانی و آرمیتا تو رو با یه پسره که گفتی دوست پسرته دیدن. 

نفس تازه موضوع را گرفت. حالا باید چه به مادرش می گفت؟ این که برای در آوردن حرص مانی آن حرف را زده بود. این که عاشق مانی است؟ چه می گفت؟

خانوم شریفی:

- چرا حرف نمی زنی؟

نفس با چشمانی تر گفت:

- چیزی ندارم بگم. 

سپس به سوی پله ها رفت و به اتاقش پناه برد. خانوم شریفی وارد اتاقش شد و گفت:

- من همیشه بهت گفتم چیزی رو از من پنهون نکن. چرا بهم نگفتی؟ وقتی سوم راهنمایی بودی بهت گفتم دبیرستانت تموم شد، می تونی دوست پسر داشته باشی ولی با اطلاع خانواده ها و در حد یه رابطه ی ساده، مثل همون رابطه ای که با فریماه و پری داری. الانم می گم اشکال نداره. با هم برین پارک، قدم بزنین، درد و دل کنین، برین کافی شاپ، رستوران ولی مخفیانه نه. رابطتونم فقط در حد یه خواهر و برادر باشه. اصلا با خانواده اش دعوتش می کنیم خونمون. دلم نمی خواد عقده ای باشی. این رو می دونم که تو خیلی با شعوری و این چیزا رو می فهمی، الان ما توی یه دوره زمونه و جامعه ای هستیم که به سادگی نمی شه به هر کسی اعتماد کرد. تو الان توی سنی هستی که باید این چیزا رو بدونی. می تونه دستت رو بگیره، مثل یه خواهر و برادر. حالا اسمش چیه؟

نفس حس کسی را داشت که در باتلاقی دست و پا می زند. سرش را پایین انداخت. هر چه بادا باد. بعدا یه جوری سر و ته قضیه را هم می آورد. بنابراین لب هایش را تر کرد و گفت:

- میلاد هدایتکار.

مادرش گفت:

- از کجا می شناسیش؟

نفس:

- دوست صمیمیِ پسر خاله ی فریماست، مثل برادر می مونن. 

مادرش:

- پسر خاله ی فریماه؟ آهان محمد. 

نفس:

- اوهوم.

مادرش:

- تو تولد فریماه دیدیش؟

نفس:

- آره. مامی، خوشحالم که مادر و پدر روشنفکری مثل شما و پدر دارم. 

مادرش:

- دخترم، اینا بخاطر اطمینانیه که من و پدرت بهت داریم. 

نفس:

- قول می دم هیچ وقت از اعتمادتون سوء استفاده نکنم. 

مادرش:

- یه چیزی رو هرگز فراموش نکن، لبای بوسیده نشده ی دختر، بهترین جهیزیه برای خونه ی شوهره. 

و به دنبال این حرف از اتاق خارج شد. نفس پس از خروج مادرش از اتاق، کوسن روی تختش را به سویی دیگر پرتاب کرد. بغضی که گلویش را می فشرد، بالاخره شکست و اشک هایش جاری شدند. خودش هم نمی دانست چرا گریه می کند. مانی، آرمیتا، مادر آرمیتا، این عشق لعنتی را به باد ناسزا گرفته بود. ساعتی گذشته بود که گوشی اش زنگ خورد. 

بی آن که به شماره نگاه کند، بی حوصله جواب داد:

- الو؟

- الو، سلام نفس خانوم، میلادم. 

قلب نفس با شدت شروع به زدن کرد. لب هایش را تر کرد و گفت:

- بـ... بله... سلام خو... خوبین شمـ... ما؟

- بله خیلی ممنون. غرض از مزاحمت، خواستم بگم که خانوم راستین به مادرم زنگ زده، قضیه ی کافی شاپ رو بهش گفته. 

نفس:

- راستش، به مادر منم گفتن. حالا چی کار باید بکنیم؟

میلاد ناگهان خیلی جدی و سرد گفت:

- مادر و پدرم می خوان شما رو ببینن. 

نفس که از سرد شدن ناگهانی میلاد جا خورده بود سعی کرد با غرور همیشگی اش حرف بزند:

- خب؟

میلاد:

- خانوم محترم، این آشیه که خودتون پختین، حالام باید نوش جانش کنین.

نفس با حرص گفت:

- من الان باید چی کار کنم؟

- باید جلوی خانواده هامون نقش معشوقه ی منو بازی کنید. 

نفس فریاد کشید:

- شما چه فکری راجع به من کردید، فکر کردین من می ذارم ازم سوء استفاده کنین؟

میلاد خیلی خونسرد گفت:

- هر طور دوست دارین فکر کنین. مادرم می خواد شما رو ببینه، الانم زنگ می زنه به خونتون و برای فردا شب به همراه خانواده دعوتتون می کنه. 

و بدون این که منتظر حرفی از جانب نفس باشد گوشی را قطع کرد. نفس در شوک بود و نمی توانست حرکت کند. 

*****

پدر نفس هم با قضیه منطقی برخورد کرد و حرف های همسرش را دوباره به نفس گفت. قرارِ روز بعد را هم پذیرفته بودند. نفس حال خوشی نداشت، اما سعی کرد ظاهر مناسبی برای شب داشته باشد. بنابراین یک دامن به رنگ سبز ارتشی با ساپورت مشکی و بلوز همرنگ دامنش که یقه ی کج داشت و یک طرف شانه اش لخت بود و از زیر سینه هم تنگ می شد پوشید. چون دامنش هم یک وجب بالای زانو و جذب بود، هیکل بی نقصش را به نمایش گذاشته بود. کفش تخت ورنی مشکی اش را به همراه مانتوی بلند ربدوشامبری که مد و به رنگ مشکی بود و طرح های سرخابی داشت، با شال مشکی اش ست کرد. آرایشش فقط به یک رژ لب و رژ گونه ختم می شد. موهایش را هم لخت دورش ریخته بود. کیفش را برداشت و به طبقه ی پایین رفت. پدر و مادرش هم خیلی شیک حاضر بودند. هر سه به سوی آزرای مشکی رنگ پدرش رفتند و سوار شدند. پس از یک ربع به خانه ی خاندان هدایتکار رسیدند. خانه ای بود با نمای سفید. مشخص بود که دوبلکس است. تمام حیاط هم از سنگریزه های تزیینی پر بود. در وسط هم استخری قرار داشت. وارد که شدند، پدر و مادر میلاد با رویی خوش از آنها استقبال کردند. مادر میلاد نفس را محکم در آغوش کشید و گفت:

- خوش اومدی عروس قشنگم. 

نفس از لفظ عروس قشنگم بُهت زده شد اما بر حیرتش غالب شد و با لبخند گفت:

- ممنون خانوم هدایتکار. 

خانوم هدایتکار گفت:

- ثریا صدام کن عزیزم. 

نفس:

- چشم ثریا جون. 

نفس چشم چرخاند و دنبال میلاد می گشت که از پشت سر صدایش را شنید:

- سلام نفسِ من. 

نفس دویدنِ خون به زیر گونه هایش را احساس کرد. سرش را پایین انداخت و به سوی میلاد برگشت و گفت:

- سلام میلاد. 

سپس سرش را بالا آورد. میلاد را که دید ضربان قلبش رفت روی هزار. میلاد بلوزی سرمه ای- قرمز همراه با شلوار جین سرمه ای و سندل روفرشی قرمز پوشیده بود. نفس با خود گفت: «من چم شده؟ چرا قلبم این جوری می زنه؟ چرا این چشما این قدر منو تحت تأثیر قرار می ده؟»

صدای صحبت خانواده ها او را از دریای افکارش بیرون کشید. نگاه میلاد حالت خاصی داشت. چشمانش برق می زد. نفس با راهنمایی او به اتاق میلاد رفت. اتاق قشنگی داشت. یک پیانو هم گوشه ی اتاق بود. نفس پس از در آوردن مانتو و شالش از اتاق خارج شد. میلاد پشت در منتظرش بود. با دیدن نفس لبخندی زد و گفت:

- این رنگ خیلی به رنگ چشمات میاد. (چه زود پسرخاله شد این!)

نفس از حرف او در اوج لذت بود. برای همین لبخند زد:

- تو هم خوب شدی. 

میلاد گفت:

- پس اشکال نداره با هم راحت باشیم؟

نفس خندید و گفت:

- نه، ابدا. 

میلاد با لبخند رو به نفس گفت:

- نفس، به من وابسته نشو.

نفس نگاه استفهام آمیزش را به او دوخت و گفت:

- منظورت چیه؟

میلاد:

- منظورم اینه که دوست ندارم این داستانا باورت شه. 

نفس حس بدی پیدا کرده بود. خودش هم نمی دانست چرا؟ دلش گرفت. بنابراین با صدایی لرزان گفت:

- فکر کردی کی هستی که من بهت دل ببندم؟! به هیچ وجه. 

سپس می خواست برود که میلاد دستش را گرفت و گفت:

- از حرفام برداشت بد نکن، به خاطر خودت گفتم.

نفس لحظه ای به مانی فکر کرد. هنوز کامل فراموشش نکرده بود. میلاد... یه حس خاصی نسبت به میلاد داشت. میلاد مهربان و جذاب و زیبا بود. در حد مانی مغرور نبود. هر دختری آرزویش را داشت. 

نفس:

- ولم کن، دستم درد گرفت. 

میلاد سریع دستش را رها کرد و نفس به طبقه ی پایین رفت. 

پدر و مادرها حسابی با هم گرم گرفته بودند و میلاد و نفس هم به گل های فرش خیره بودند. آن شب هم، همچون شب های دیگر، به پایان رسید. آن شب نفس با کلی فکر و خیال و حسی جدید به خواب رفت. 

صبح روز بعد با پری و فریماه به پارکی رفتند و نفس ماجرا را برای آنها تعریف کرد. فریماه و پری روی سرش هوار شدند: 

- کثافت، تورش کردی؟

- خاک تو سرت.

نفس از حس جدیدش حرفی نزد. ابتدا می خواست از حقیقی بودن حسش اطمینان حاصل کند. 

*****

روزها از پس هم می گذشت و فرصت ها از دست می رفت. فریماه همچنان بلاتکلیف بود. نفس هم که هفته ای چند بار میلاد را می دید. پری هم که وضعش چون سابق بود. یک روز نفس مشغول گردش در اکانت فیس.بوکش بود که یک لحظه تصمیم گرفت سری به پیج میلاد بزند. سریع نام او را سرچ کرد. پس از چند لحظه صفحه ی مورد نظر باز شد. عکس پروفایل میلاد چیزی بود که باعث شد ته دل نفس قیلی ویلی برود. در عکس، میلاد روی زمین نشسته بود یک پایش را به حالت قایم گذاشته و دستش را روی زانو قرار داده بود. چشمان نافذش را هم خمار کرده و به، رو به رو خیره بود. یک بلوز سفید و مشکی که آستین هایش را تا روی آرنج بالا زده بود به همراه شلوار جین مشکی به تن داشت. نفس لیست دوستان او را باز کرد. بیشتر دوستان او دختر بودند. نفس با دیدن عکس یکی از آنها قلبش فشرده شد. میلاد کنار دختری با چشمان آبی و موهای خرمایی ایستاده و دستش را دور کمر او حلقه کرده بود و اما یک چیز دیگر، یکی از دوستان صمیمی نفس، فریماه و پری، یعنی رومینا هم جزء دوستان میلاد بود. نفس سریع شماره ی فریماه را گرفت موضوع را به او گفت. 

فریماه:

- نـــــــه! دختره ی عوضی. ما رو باش که فکر می کردیم خانوم دوستمونه! 

نفس:

- اَه! نباید از اولشم فامیلی میلاد رو بهش می گفتی. 

فریماه:

- خریا! به من چه؟ خودش شنید.

نفس:

- این که الان می فهمه رومینا دوست ماست. 

فریماه:

- اَی تو روحت.

نفس:

- کی؟ من؟

فریماه:

- نه بابا، رومینا رو می گم.

نفس:

- راستی، کجایی؟

- خونه ی مامانی.

- محمدم هست؟

- آره.

- راست می گی؟ پس بیا یه کاری کنیم... 

سپس نقشه اش را برای فریماه تعریف کرد. فریماه با ذوق موافقت کرد. 

نفس بعد از پنج دقیقه با گوشی مادرش به فریماه اس ام اس داد:

- فریماه خانومی، نمی خوای ج (جواب) بدی؟

فریماه:

- بسه دیگه، از تو و این لوس کردنات خسته شدم. 

- آخه عزیزم، من که گفتم دوست دارم، بیا و برگرد. 

- دیگه بهم اس نده. 

فریماه سریع به نفس اس ام اس زد و گفت:

- دو مین (دقیقه) دیگه بهم بزنگ. دو بار ج نمی دم دفعه ی سوم بر می دارم. 

نفس همان کار را کرد. فریماه بار سوم جواب داد:

- هان؟ چیه؟ چرا دست از سرم بر نمی داری؟

نفس غش غش خندید و گفت:

- اوه اوه اوه! جذبه ات تو حلقـــم. خیسیدم به خودم بابا. 

فریماه به زور خنده اش را مهار کرد و گفت:

- بمـــــیر. 

و قطع کرد. 

نفس به دستور فریماه چند بار دیگر زنگ زد تا آن که محمد جواب داد. 

محمد:

- الو؟! 

*****

چند روز بعد، قرار بود دخترها به دعوت نفس، همراه تعدادی از اعضای باشگاهی که نفس در آن آموزش رقص می دید، به شمشک بروند. وقتی همه ی خانم ها جلوی باشگاه حاضر شدند، مسئول باشگاه گفت:

- خانوما، مسئول بخش آقایون هم، قراره اعضا رو همین امروز به شمشک ببره. اونایی که متاهلن می تونن به همسراشونم بگن بیان. 

نفس:

- اوه اوه اوه! اگه مامیامون بفهمن چی؟! 

فریماه:

- وا! مگه داریم چی کار می کنیم؟

پری:

- بی خیال! تازه مامانت به مامانامون گفته که تو اون مجتمع توی شمشک، پسرم هست. مامانامون با وجود دونستن موضوع، گذاشتن بیایم.

نفس:

- اوکی.

سپس عینک آفتابی اش را به چشم زد. یک شلوار ورزشی دودی به همراه مانتوی مشکی کوتاه که یک وجب و چهار انگشت بالای زانو بود با کتانی دودی با خطوط سرخابی ریباک پوشیده بود. یک شال مشکی با کلاه کَپ سرخابی هم سرش کرده بود. کوله پشتی مشکی- سرخابی اش هم روی دوشش بود. 

فریماه یک شلوار ورزشی به رنگ سبز ارتشی و مانتوی هم رنگش همراه با کتانی مشکی آدیداس پوشیده بود. یک شال مشکی روی سرش و کوله پشتی کماندویی روی دوشش بود. نقابی هم در دست داشت. 

پری هم شلوار ورزشی مشکی، مانتوی سرمه ای، کتانی سرمه ای پوشیده بود و کوله ی سرمه ای- مشکی اش را هم روی زمین گذاشته بود. شالش هم مشکی بود. کلاهِ کَپ سفیدش را هم در دستش تاب می داد. تیپ هر سه، کاملا مقبول بود. 

فریماه:

- راستی نفس، به میلاد گفتی کجا می ریم؟! 

نفس:

- خرید.

می خواستند سوار مینی بوس شوند که فریماه گفت:

- بچه ها، پله اش بلنده، من نمی تونم بیام بالا، یکیتون بره دست منم بگیره. 

پری:

- منم نمی تونم برم. 

نفس:

- اَه اَه! لوسای بی خاصیت. 

سپس با یک جهش وارد مینی بوس شد. چشم چرخاند و با دیدن حدود ده تا پسر که به او خیره بودند و کل مینی بوس را اشغال کرده بودند و فقط سه دختر بینشان بود چشمانش گشاد شد. پری و فریماه را بالا کشید. آنها هم با دیدن این صحنه، به وضع نفس دچار شدند. یکی از پسرها لبخندی زد و گفت:

- خیلی خوش اومدین. 

یکی دیگه:

- اوف! بنازم خلقت خدا رو! 

دخترها اخمی کردند و به سوی دو صندلی خالی رفتند و سه نفری رویش نشستند. نفس طوری که فقط خودشان بشنوند گفت:

- عجب پاستیلایی! 

بعد از حدود دو ساعت رسیدند. مینی بوس جلوی ساختمانی توقف کرد که روی تابلویش نوشته بود: «مجتمع ورزشی شمشک» روی تابلوی دیگری کنار در ورودی نوشته بود: «سوپر مارکت میتاکیش».

همه پشت سر مسئولین وارد شدند. روی بیشتر درها آرم اِس پی لاین به چشم می خورد. در نهایت وارد واحدی شدند که شامل سونا، جکوزی، اتاق ورزش اسپینینگ و تعداد زیادی وسایل ورزشی می شد. 

مسئولین:

- الان سونا و جکوزی در اختیار خانوماست. آقایونی که نمیان کوه نوردی باید برن قسمت ورزش های کششی و از این جا خارج بشن. بعد همین وضع برای خانوم ها تکرار می شه. فعلا خانوما و آقایونی که می خوان، بیان بریم کوه نوردی. 

نفس، پری و فریماه تصمیم گرفتند بمانند. 

تقریبا همه جز چهار پسر و دختر رفتند. خانمی که مسئول همان بخش بود رو به دخترها گفت:

- سونا و جکوزی نمی رین؟

نفس:

- نه.

خانوم:

- پس آقایون، شما اگه بخواین می تونین همین جا بمونین. چون الان اطلاع دادن که بخش ورزش کرانک، ظرفیتش پُر شده. 

سپس رفت. 

آن چهار پسر هم لبخندی شیطانی زدند. نفس دست پری و فریماه را گرفت به قسمت اتاق ماساژ برد. 

فریماه:

- چه تیکه هایی بودنـــــا!

پری:

- آره.

نفس:

- وای! نکنه یه بلایی سرمون بیارن؟! 

فریماه:

- خدا نکنه، زبونت رو گاز بگیر. 

پری:

- بچه ها، می دونین اگه منکرات بریزه این جا، کارمون ساخته ست؟! 

نفس:

- نگــــو. حالا بیاین بریم بشینیم یه چیزی کوفت کنیم.

هر سه به سوی میز و صندلی های گوشه ی سالن رفتند و دور یکی از میز ها نشستند. مشغول صحبت و خوردن بودند که نفس دستی را بر روی شانه ی خود حس کرد. با وحشت برگشت و پسری را دید با چشمان سبز. نفس با غیظ گفت:

- دستت رو بکش عوضی. 

پری و فریماه هم با وحشت به قیافه ی رنگ پریده ی نفس خیره بودند. پسر گفت:

- چرا خانومی؟ ناز نکن. 

سه پسر دیگر خندیدند و صندلی هایشان را به کنار میز دخترها کشیدند و نشستند و پسر دیگر هم روی صندلی کنار نفس نشست. دخترها از جا بلند شدند که بروند ولی پسرها طوری نشسته بودند که دخترها راه فرار نداشتند. نفس با چشم دنبال خانم مسئول می گشت. پسر چشم سبز گویی فکرش را خواند چون گفت:

- نیست، رفته پایین.

ناگهان در باز شد و سه پسر که دخترها قادر به دیدن قیافه هایشان نبودند با قدهای بلند و هیکل های ورزیده، در حالی که می خندیدند وارد شدند. آن چهار پسر مزاحم هم مشغول تیکه انداختن بودند و یکی دیگر مچ نفس را در دست داشت و نفس تقلا می کرد دستش را آزاد کند. ناگهان یکی از سه پسرِ تازه وارد برگشت و نفس با دیدن او نزدیک بود پس بیفتد. پسر هم با دیدن دخترها در آن وضع ساکش را رها کرد و به سوی دخترها دوید. دوستانش هم با دیدن این صحنه پشت سر دوستشان دویدند. 

نفس زیر لب نالید:

- میلاد. 

در همان لحظه فریماه هم گفت:

- محمد. 

ناگهان میلاد با صدای بی نهایت بلند فریاد زد:

- دستت رو بکش کثافت.

پسری که کنار نفس بود گفت:

- شما کی باشین؟

میلاد:

- همه کاره ی این خانومم. 

و به نفس اشاره کرد. دل نفس با این حرف او قیلی ویلی رفت. 

ناگهان یکی از پسرهای مزاحم، دست فریماه را کشید که محمد با شدت به شکمش مشت زد. فریماه جیغی کشید. پری بُهت زده، سر جایش خشک شده بود که عماد، دوستِ محمد و میلاد به آرامی دست او را گرفت و گفت:

- شما برین اون ور. 

پری سریع به سوی دیگر سالن رفت. صحنه ی جالبی بود، میلاد با دو نفر درگیر بود و محمد و عماد با دو پسر دیگر. نفس و فریماه هم در بغل هم می لرزیدند و اشک می ریختند. پری سریع به سوی در رفت و خارج شد. دقیقه ای بعد، با چند نگهبان وارد شد. نگهبان ها آن پسرهای مزاحم را بردند. پس از رفتن آنها میلاد فریاد زد:

- تو این جا چه غلطی می کنی نفس؟

نفس نالید:

- مـ... من...

میلاد:

- خفه شو. این جا اومده بودی خرید دیگه؟! 

عماد مشغول دلداری دادن پری بود. 

ناگهان محمد که تا آن لحظه ایستاده بود، به سوی فریماه رفت و کشیده ای در گوش او خواباند که باعث شد فریماه نقش زمین شود و با شدت بیشتری هق هق کند. میلاد هم که همچنان مشغول داد زدن سر نفس بود که یک دفعه چشم های نفس سیاهی رفت و روی صندلی افتاد. وضعی بود که بیا و ببین. میلاد دستان یخ نفس را در دست گرفت و گفت:

- برای من نقش بازی نکن و خودت رو به غش نزن لعنتی. 

فریماه جیغ کشید:

- بسه بسه. ما الان دست و پامون داره می لرزه اون وقت شماها این جوری می کنین، مگه تقصیر ما بود؟! میلاد خان، نفس هر وقت می ترسه، به خاطر کمبود کلسیم، حالش بد می شه و چشماش سیاهی می ره. 

نفس کمی که بهتر شد ایستاد و با صدایی تحلیل رفته گفت:

- چرا ما باید در مورد کارمون به شما توضیح بدیم؟

فریماه ادامه ی سخن را در دست گرفت و گفت:

- از عماد یاد بگیرین. فقط بلدین صدای نکره تون رو به رخ بکشین. محمد، تلافی سیلیت رو سرت درمیارم. 

نفس:

- اندازه ی گاو هیکل گنده کردین، ولی یه جو عقل تو اون کله های پوکتون نیست. 

با این حرفش پسرها زدند زیر خنده. 

نفس:

- حالا بخندین. 

میلاد:

- حالا پاشین بریم کافی شاپِ بالا یه چیزی بخورین. 

نفس:

- نه مثل این که شما اصلا عذرخواهی تو خونت نیست. 

میلاد:

- نه، برو.

هنگامی که به سوی کافی شاپ می رفتند، میلاد کنار گوش نفس گفت:

- راستی، عماد از قضیه ی الکی بودن دوستیمون خبر نداره. 

نفس:

- اوکی. 

در کافی شاپ همه ی دخترهای مجتمع با حسرت به پسرها و حرص به دخترها نگاه می کردند. دختری با موهای بلوند شده آنچنان با لبخندِ ژکوند به میلاد خیره بود که میلاد کلافه به موهایش چنگ می زد. نفس که حسابی حرصی شده بود، قاشق بستنی اش را در ظرف کوبید و برگشت سمت میلاد که کنارش نشسته بود و دستان ظریفش را دور شانه ی میلاد حلقه کرد و گفت:

- من سردم شد عشقم. 

میلاد که جا خورده بود با چشمانی گرد گفت:

- هـــــان؟

نفس:

- سردم شد. 

و با چشم و ابرو به دختر میز بغل اشاره کرد. میلاد موضوع را گرفت و گفت:

- بیا بغلم عزیزم. 

گونه های نفس گل انداخت ولی برای این که میلاد را ضایع نکند در آغوش گرمش فرو رفت. بوی عطر تام فوردش را بلعید. لحظه ای به بقیه نگاه کرد. پری با لبخند به نفس و میلاد نگاه می کرد. فریماه به نفس با شیطنت چشمک زد. 

محمد با حسرت به فریماه خیره بود. نفس فکری در ذهنش جرقه زد. به دختر میز بغلی نگاه کرد. ناگهان دختر بلند شد و راه افتاد سمت میز آنها و یک دفعه به میلاد گفت:

- می شه شماره ات رو داشته باشم؟! 

نفس تقریبا روی مرز سکته بود. میلاد اخمی کرد و گفت:

- از همسرم خجالت بکشید. 

نفس با شنیدن این حرف از آغوش میلاد بیرون آمد و سیخ نشست. 

دختر با حرص گفت:

- همسر؟! خانومت یه کم بچه نیست؟!

نفس عصبی شد و گفت:

- به تو چه دختره ی بی حیا؟! خجالت نمی کشی؟

میلاد گفت:

- اصلا به شما چه که بچه ست یا نه؟

دختر:

- چرا عصبانی می شی عزیزم؟

نفس:

- میلاد فقط عزیز منه؟ فهمیدی نفهم؟

دختر ایشی گفت و از آن جا خارج شد. نفس هم با بغض بلند شد و از کافی شاپ خارج شد. میلاد می خواست دنبالش برود که پری گفت:

- آقا میلاد، هضم وقایع امروز براش سخته. بذارین یه کم تنها باشه. 

میلاد نشست. چندی بعد نفس بازگشت و سر جایش نشست. فریماه:

- خوبی عزیزم؟

نفس:

- آره. 

سپس از جا بلند شد و به سوی فریماه رفت و دستش را روی قسمتی از سر فریماه گذاشت و گفت:

- فریماه این جا چرا کبود شده؟

و دستش را روی آن قسمت کشید. 

فریماه به محمد نگاه کرد و گفت:

- نمی دونم. 

محمد سرش را پایین انداخت و گفت:

- نمی خواستم این جوری شه، ببخشید.

عماد:

- راستی محمد، با غزال حرف زدی؟

فریماه با خودش گفت: «غزال خانوم، یادت باشه هر دفعه، یه جوری روز منو با محمد خراب کردی.» بغض بدی به گلویش چنگ انداخته بود. لب هایش می لرزید. پری و نفس متوجه حالش شدند. 

محمد:

- آره.

نفس از جایش برخاست و گفت:

- ما می ریم دستامون رو بشوریم.

فریماه نگاهی قدرشناسانه به او کرد و بلند شد. هر سه به سوی سرویس بهداشتی رفتند. نفس گفت:

- قربونت برم، آخه چرا این قدر خودت رو عذاب می دی؟

پری:

- راست می گه، یه نگاه به اون و یه نگاه به خودت بنداز.

فریماه:

- من خرم، خودمم می دونم. چی کار کنم آخه؟

نفس:

- نمی دونم. 

پس از دقایقی از آنجا خارج شدند. وقتی برگشتند، محمد را دیدند که مشغول صحبت با دختری بود. فریماه خیلی بی تفاوت از کنار او گذشت در صورتی که درونش غوغایی بود. محمد برگشت. میلاد گفت:

- کی بود؟

محمد:

- گیر داده بود بهم.

فریماه پوزخندی زد و رویش را برگرداند. نیم ساعت بعد تصمیم گرفتند که برگردند. دخترها بدون توجه به پسرها وارد همان مینی بوسی که با آن آمده بودند شدند. میلاد با اخم گفت:

- کجا سرتون رو انداختین پایین دارین می رین؟

نفس آرام ولی با عصبانیت گفت:

- می شه بگی تو چی کاره ی منی؟

میلاد:

- من در قبال تو مسئولم، به پدرت قول دادم مراقبت باشم. حالام بیا با دوستات برو سوار ماشین من شو. 

نفس از این تعصبات میلاد سرمست بود ولی به روی خودش نیاورد و همراه با پری و فریماه از ماشین خارج شد. ماشین میلاد مورانوی بژ بود. دخترها می خواستند سوار شوند که نفس گفت:

- ما سه نفر عقب بشینیم؟

میلاد:

- آره.

نفس:

- خب جنابِ نابغه، اون وقت یه نفرتون جا نداره که! 

میلاد:

- تو نگران نباش. محمد و عماد دو تایی جلو می شینن. 

فریماه تقریبا جیغ زد:

- نــــه! خطرناکه، شبم هست.

همه الی محمد خندیدند. نفس گفت:

- ما سه تا صندوق عقب می شینیم.

میلاد:

- نه! 

نفس:

- نگمه! رو حرف من حرف نزن. زود باش در پشت رو وا کن. 

و همراه دخترها سمت در صندوق عقب رفت. میلاد هم گفت:

- نفس، بهت گفتم شما عقب می شینین. 

نفس:

- تو جاده خطرناکه محمد و عماد خان جلو بشینن. 

میلاد ناچارا قبول کرد. توی راه بودند که پدر نفس به او زنگ زد. 

نفس:

- الو؟

آقای شریفی:

- سلام دخترم، کجایی؟

نفس:

- سلام پدری، تو جاده ایم. داریم بر می گردیم. تازه، اون جا میلاد اینا رو دیدیم، داریم با اونا بر می گردیم. 

میلاد:

- سلام برسون عزیزم.

آقای شریفی:

- خب خدا رو شکر، خیالم راحت شد. 

نفس:

- پدر، میلاد سلام می رسونه. 

- سلامت باشه دخترم، مواظب باشین. توام سلام برسون. 

نفس:

- چشم پدرم، به مامی هم سلام برسون. 

- باشه خوشگلم، اونم سلام می رسونه. خداحافظ.

- خداحافظ.

محمد تمام راه را در فکر به سر می برد، فریماه هم. ولی نفس، پری و میلاد و عماد می گفتند و می خندیدند. بعد از دو ساعت، بالاخره رسیدند. دو هفته تا شروع مدارس مانده بود و دخترها از این موضوع ناراحت بودند. چون باید برای کنکور کلی درس می خواندند. 

*****

دو هفته به سرعت برق و باد گذشت و دخترها روز اول پیش دانشگاهی را پشت سر گذاشتند. درس های دخترها حسابی سنگین شده بود و مجبور بودند حسابی درس بخوانند. نفس دیگر همچون اوایل نمی توانست با میلاد بیرون برود. فریماه هم کمتر به خانه ی مادر بزرگش می رفت. پری هم که بیشتر اوقات خانه بود. 

*****

یک روز تقریبا سرد بهمن ماه بود و فریماه اینا خانه ی مادر بزرگش بودند. محمد هم بود. سر میز شام نشسته بودند که مامان محمد گفت:

- راستی، فردا می خوایم برای محمد بریم خواستگاری. 

چیزی در درون فریماه فرو ریخت. احساس رقت انگیزی داشت. محمد با حرف مادرش، نیشش تا بناگوش باز شد. 

مامان فریماه گفت:

- خواستگاری کی؟

خاله نازی:

- غزال. 

چشمان فریماه سیاهی می رفت. تنش یخ کرده بود. حالا حال نفس را وقتی مانی می خواست ازدواج کند را داشت درک می کرد. اشک در چشمانش حلقه زده بود. دلش می خواست فریاد بزند. با بدبختی جلوی سرازیر شدن اشک هایش را گرفت. از سر میز بلند شد و به اتاق مادر بزرگش رفت. سریع شماره ی نفس را گرفت. پس از چهار بوق صدای ظریف نفس در گوشش پیچید:

- جانم؟

فریماه با هق هق خفه ای گفت:

- نـ... نفـ... نفس. 

نفس با وحشت گفت:

- چی شده؟

فریماه:

- فردا... محمـ... محمد می... می خواد بره خوا... خواستگاری غزال.

نفس هینی کشید و با بغض گفت:

- فردا؟

فریماه:

- آره.

نفس:

- تو الان کجایی؟

- خونه ی مامانی

- می خوای بیام اون جا؟

- نه، دیر وقته.

- مشکلی نیست با بابام میام. 

- باشه.

- به پری هم زنگ بزنم بیاد؟

- آره.

- پنج مین دیگه اون جام عزیزم.

- باشه.

یک ربع بعد زنگ خانه ی مادر بزرگ فریماه به صدا درآمد. 

خاله نازی:

- وا! کیه این وقت شب؟

فریماه با صدای خش داری گفت:

- دوستای منن.

مادرش:

- دوستات این جا چی کار می کنن. 

فریماه:

- کارشون داشتم.

دو دقیقه بعد صدای نفس بلند شد:

- الهی من دورت بگردم. نگاش کن آخ آخ! 

پری:

- ای خدا لعنتت کنه مُـ... 

پری با دیدن چشم غره و نفس با ایما و اشاره های فریماه ساکت شد. وقتی وارد شدند همه با بُهت به پری و نفس خیره بودند. نفس با لکنت گفت:

- اِم... چیزه... یعنی سـ... سلـ... ام... می بخـ... بخشید ما بـ... بد موقع چیز شدیم... یعنی مزاحم شدیم. 

مادر بزرگ فریماه با رویی گشاده گفت:

- نه، خواهش می کنم. بفرمایین، خوش اومدین. 

پری:

- لطف دارین.

فریماه:

- بیاین بریم تو اتاق مامانی.

دخترها به اتاق رفتند. فریماه روی تخت نشست و سرش را میان دستانش گرفت و تمام حرف های خاله اش را برای آن دو تعریف کرد. 

نفس با بغض گفت:

- حالا چی کار کنیم؟! 

پری:

- وای خدایا! خودت کمکمون کن. 

فریماه آهی کشید و گفت:

- دیگه هیچ امیدی نیست، دیگه همه چی تموم شد، هیچ راهی ندارم. 

پری:

- میلادم نتونست کاری کنه.

نفس یاد چیزی افتاد و گفت:

- بابای غزال موافقت کرد؟ کار شرکت درست شد؟

فریماه:

- مگه میلاد بهت نگفته؟ شرکت رو گرفتن فقط مونده کارای اداریش. 

نفس هینی کشید و گفت:

- وای! 

*****

روز خواستگاری گذشت و فریماه جسته و گریخته چیزهایی شنیده بود. دو روز دیگر می رفتند برای تعیین مهریه و یک ماه بعد هم ازدواج می کردند. فریماه سخت افسرده شده بود. هر روز در اتاقش اشک می ریخت. نفس و پری هم کاری نمی توانستند بکنند. برای عروسی محمد، پری و نفس هم دعوت بودند. از آن روز به بعد غزال هم به همراه محمد به خانه ی مامانی می رفت. اما فریماه یک هفته ای می شد که خانه ی مادر بزرگش نرفته بود. داغون بود، خالی از هر حسی بود. هیچ چیز آرامش نمی کرد. تنها همدمش شده بود اشک ریختن با این آهنگ: 

تو نباشی چشمام برات گریونه

دنیا بدونه تو برام زندونه

دستات اگه دستام رو تنها بذاره

شب و روزم لحظه ای آروم نداره

تو كه بارونِ تو چشمام رو می بینی

لحظه لحظه ها رو كنارم می شینی

تو كه مثلِ گریه آرومم می كنی

تو نباشی دل منو خون می كنی

جز تو هیچ كسی و درد عاشقی رو

غصه های منو خنده های منو

گریه های منو لحظه های منو

ندیده و نشنیده و

وقتی تو نیستی من می شم

بین این آدما مثل غریبه و

تو همهمه ها گم می شم

دنبالِ تو دنبالِ تو

تو نباشی كی حسم رو بدونه

تو گوش من آروم از عشق بخونه

دركم كنه وقتی غمگین و تنهام

لمسم كنه دست بكشه توی موهام

صدات همیشه می پیچه توی سرم

دوست دارم فقط تو باشی دور و برم

حس می كنم بوی تو رو روی تنم

تو نباشی منم و چشمای ترم

تمام سهمش از عشق همین بود... همین. اشک و آه! 

*****

دو هفته از روز خواستگاری می گذشت و دو هفته ی بعد، روز مرگ فریماه، یعنی روز عروسی محمد با غزال بود. فریماه دیگر بی تفاوت بود. نه این که تاراحت نباشد، اتفاقا بیشتر از هر دفعه ناراحت بود، اما چیزی بود که به روی خودش نمی آورد. دیگر دلداری دادن های نفس و پری آرامش نمی کرد. دلش می خواست در مراسم حضور نداشته باشد، اما نمی شد. از نظر کل اهل فامیل، فریماه همچون خواهر محمد بود. به قول نفس: «آخه چه کشکی، چه دوغی! این فریماه تنها حسی که به محمد نداره، حس خواهر و برادریه!»

آن دو هفته ی کذایی هم به هر جان کندنی بود گذشت و روز عروسی فرا رسید. صبح آن روز هیچ جانی در تن فریماه نبود اما به هر زوری که بود متوسل شد و همراه پری و نفس به آرایشگاه رفت. نفس و پری مدام به او می گفتند: «امشب خیلی به خودت برس.» فریماه هم می خواست به حرف آنها عمل کند، بنابراین به آرایشگر یعنی شیما جون گفت:

- نمی خوام آرایشم غلیظ باشه، دخترونه و شیک. 

طرفای ساعت شش بود که کارشان به اتمام رسید. لباس نفس، به رنگ پرتقالی و حریر بود. پشتش تا وسطای کمر باز بود. روی سینه جذب بود و از زیر سینه کلوش می شد. روی سینه ی سمت چپ هم گلی از مروارید دوخته شده بود. کفشش همرنگ لباسش بود با پاشنه ی هشت سانتی. موهای بلند و طلایی اش هم لَختِ شلاقی، آزاد گذاشته شده بود، فقط گل لیلیومی همرنگ لباسش گوشه ی سمت چپ موهایش را زینت می بخشید. آرایشش هم که شامل رژ گونه ی آجری، سایه ی آجری و رژ نارنجی می شد. پری هم لباسی به رنگ آبی آسمانی پوشیده بود که روی سینه منجوق دوزی شده بود. دامن لباسش بلند بود و پشتش روی زمین کشیده می شد. کفشش هم رنگ لباسش بود و پاشنه بلند. موهایش هم کاملا فر شده بود و بالای سرش محکم جمع شده بود. آرایشش هم شامل سایه و خط چشم آبی و رژ گونه ی قرمز و رژ همرنگش. 

و اما فریماه، لباسش تمام مشکی بود و از جنس ساتن و بلند بود. لباسش جذبِ جذب بود و اندام موزونش را به نمایش گذاشته بود. روی سینه هم حالت چپ و راست داشت، پشتش هم. پایین دامنش به اندازه ی سه سانت حریر بود. موهایش هم لخت شلاقی شده بود و حالت با مزه ای داشت. کفشش هم که مشکی پاشنه هفت سانتی بود. آرایشش هم تکمیل بود ولی نه غلیظ. هر سه با شوق به یکدیگر چشم دوخته بودند. نفس گفت:

- ای ورپریده ها،چه مامانی شدین! 

فریماه:

- امشب میلاد رو از راه به در می کنیـــا! 

گونه های نفس گل انداخت. قرار بود میلاد به دنبالشان بیاید. نفس از قصد بلندترین مانتویش را با خود آورده بود که از لباسش هیچ چیز معلوم نمی شد و شالش هم جوری سرش کرد که نه موهایش معلوم بود و نه صورتش. پری و فریماه هم حاضر شدند و پایین رفتند. میلاد هم منتظرشان بود. وقتی نفس را دید، اخم هایش در هم رفت و پری و فریماه هم ریز می خندیدند. نفس هم که چشمانش خشک شد بس که به میلاد خیره شد. میلاد کت و شلوار مشکی خیلی شیکی پوشیده بود همراه پیراهن مردانه ی نارنجی و دستمال گردن مشکی. موهایش هم که با ژل بالا داده شده بود. کفشش ورنی مشکی بود. چیزی که نفس را به وجد آورد، همرنگ بودن لباس هایشان بود. 

پس از یک ساعت به باغ رسیدند. دخترها سریع به رختکن رفتند و مانتو و شال هایشان را در آوردند. نفس بعد از آن دو خارج شد. عروس و داماد هنوز نیامده بودند. وقتی دخترها وارد محوطه شدند، همه ی چشم ها به سوی آنها چرخید. چون اواخر اسفند بود، هوا زیاد سرد نبود. میلاد با دیدن نفس لبخندی زد و به سویش رفت. 

میلاد:

- خیلی خانوم شدی تو این لباس. 

نفس متقابلا چشمکی زد و گفت:

- تو هم خیلی آقا شدی. 

ناگهان اخم های میلاد در هم رفت و گفت:

- برگرد ببینم. 

نفس بُهت زده برگشت. 

میلاد:

- پشت لباست خیلی بازه. 

نفس:

- وا! کجاش بازه؟! 

میلاد:

- برو شالت رو بنداز روی شونه ات.

نفس:

- نمی خوام.

میلاد از لای دندان های به هم فشرده شده اش گفت:

- کاری که بهت می گم رو بکن. 

نفس:

- تو چی کاره ی منی؟

سپس به سوی فریماه و پرنیان رفت. غم بزرگی در چشمان فریماه مشهود بود. معلوم بود حال خوشی ندارد. نفس می خواست چیزی بگوید که آهنگ ازدواج در باغ طنین انداخت. غزال و محمد بازو در بازوی هم وارد باغ شدند. پری و نفس دستان یخ زده ی فریماه را در دست گرفته بودند. محمد و غزال می خندیدند و اشک های فریماه سرازیر بود. فریماه همراه پدر و مادرش به جایگاه عقد رفت. نفس و پری نمی خواستند به جایگاه عقد بروند چون فامیل درجه یک نبودند. ولی حال فریماه آشفته تر از آن بود که بتوانند تنهایش بگذارند. بنابراین با او رفتند. عاقد شروع به خواندن خطبه ی عقد کرد. غزال پس از سه بار می خواست جواب بدهد که ناگهان کسی فریاد زد:

- نـــــه، صبر کنید.

سپس پسری با سر و وضع آشفته هویدا شد. غزال گفت:

- حامد!

محمد هم همچون دیگران به شدت جا خورده بود. 

حامد گفت:

- من پسر عموشم. من و اون یه زمانی با هم نامزد بودیم، اون منو دوست داره.

با این حرف، پدرِ غزال به سوی او خیز برداشت و کشیده ای در گوشش خواباند و گفت:

- دست از سر غزال بردار. 

ناگهان محمد بلند شد و از جایگاه با حالتی عصبی خارج شد که غزال با خونسردی گفت:

- بذار برات توضیح بدم محمد. 

محمد:

- دیگه می خوای چی رو توضیح بدی؟ همه چی واضحه. دیگه همه چی تموم شد غزال، ما دیگه همدیگه رو نمی شناسیم. 

سپس آنجا را ترک کرد. میلاد هم سریع به دنبالش رفت. وضعیت قاراشمیشی بود. فریماه که توی شوک بود. حامد مشغول صحبت با غزال بود. هر کی یک طرف بود. نفس نگران بود. میلاد گوشی اش را جواب نمی داد. همه به خانه هایشان بازگشتند. غزال هم که به خواستگاری عجیب و غریب حامد جواب مثبت داده بود. 

صبح روز بعد نفس شماره ی میلاد را گرفت. بعد از نُه بوق بالاخره صدای خواب آلودش در گوشی پیچید:

- هـــان؟! چه مرگته؟

نفس بغض کرد و گفت:

- حیفِ من که نگرانت بودم. 

ناگهان میلاد هشیار شد و گفت:

- آخ ببخشید عزیزم، فکر کردم این عمادِ خُله. 

- ... 

میلاد:

- نفس؟

نفس:

- هــــان؟ من کار دارم باید برم، خداحافظ. 

و بی آنکه منتظر حرفی از جانب میلاد باشد، گوشی را قطع کرد. میلاد سریع از جا برخاست و لباس پوشید و به مادرش گفت که بیرون می رود. به سرعت به سوی خانه ی نفس اینا راند. پس از ده دقیقه رسید. با مادر نفس احوال پرسی کرد و گفت:

- می شه به نفس بگین بیاد پایین؟ می خوام ببرمش بیرون. این چند روزه خیلی درس خونده. 

خانم شریفی:

- باشه پسرم. 

سپس به سوی اتاق نفس در طبقه ی بالا رفت. نفس با وجود این که از خدایش بود که برود اما قبول نکرد. 

خانم شریفی:

- دو روز دیگه عیده، مدرستم که تعطیله، باید بری.

نفس ناچارا به سوی کمد لباس هایش رفت و مانتوی کرمش را همراه شلوار کتان کرمِ لوله تفنگی و شال کرم- قهوه ای و کیف و کفش قهوه ایش پوشید. یک شیشه عطر فلاور بامب روی خودش تخلیه کرد. جلوی موهایش را هم به سرعت اتو کشید و از زیر شالش بیرون ریخت. ساعت چرم قهوه ایش را هم دستش کرد و به طبقه ی پایین رفت. میلاد داخل پذیرایی نشسته بود و به شدت در فکر فرو رفته بود. تا چشمش به نفس افتاد با لبخند به او سلام کرد. نفس هم خیلی معمولی جوابش را داد. در حالی که در دلش آشوبی به پا بود. میلاد پیراهن طوسی آستین کوتاهی پوشیده بود که در حال ترکیدن بود و اندام نفس کشش را قشنگ به نمایش گذاشته بود. کت مشکی مخمل کبریتی مشکی اسپورتی هم روی دستش انداخته بود و شلوار کتان مشکی و کفش کالج مشکی. از مادرِ نفس خداحافظی کردند و به سوی در رفتند و سوار مورانوی میلاد جــــونِ نفس شدند. حوصله ی نفس سر رفته بود که میلاد دستگاه پخش ماشین را روشن کرد و آهنگی که پخش شد نفس را به درون تعجبی فراوان پرتاب کرد.

 هیشکی بجز تو توی زندگیم نیست، 

هیشکی بجز تو عشق من نمی شه

هیشکی بجز تو به چشم نمیاد، 

تویی که می مونی واسه همیشه

هیشکی بجز من اون قدر عاشقت نیست، 

منم که دنیام رو واسه تو می دم

منم که واسه خاطر نگاهت، 

دور تموم دنیا خط کشیدم

من زندگیم رو به تو می دم نفس، 

تو عشقمی همه امیدم نفس

خوشبختی ای که دنبالش می گشتم، 

فقط تو چشمای تو دیدم نفس

نفس با خود گفت: «جـــــان؟ دقیقا منظورش با کیه؟ نکنه با منه؟ یعنی با منه؟ خـــــدا!» 

انگار تو یه لحظه گُر می گیرم، 

اسم تو رو که روی لب میارم

هیشکی بجز تو توی فکر من نیست، 

برای هیشکی جز تو وقت ندارم

چه قدر دلم می خواد یه عمری فقط، 

عاشقونه تو رو پرستش کنم

کنار من بشینی و تا ابد، 

موهای نازت رو نوازش کنم

من زندگیم رو به تو می دم نفس، 

تو عشقمی همه امیدم نفس

خوشبختی ای که دنبالش می گشتم، 

فقط تو چشمای تو دیدم نفس

هیشکی بجز من اون قدر عاشقت نیست، 

منم که دنیام رو واسه تو می دم

منم که واسه خاطر نگاهت، 

دور تموم دنیا خط کشیدم

من زندگیم رو به تو می دم نفس، 

تو عشقمی همه امیدم نفس

خوشبختی ای که دنبالش می گشتم، 

فقط تو چشمای تو دیدم نفس

نفس در دلش گفت: «نکنه واقعا با منه و عاشقم شده؟ نه بابا، ساده ایـــا! این متولدِ دیه، محاله به این زودی عاشق کسی بشه. نــــــه! مردای متولد مهر بی احساسن، مثلِ محمد. یعنی چی آخه؟ اوف! نفس، توام که جوگیریــــا، حالا یه آهنگِ دیگه، خوشش اومده خواسته گوش کنه، مگه همه مثلِ تو خرن؟!»

خلاصه نفس حسابی در فکر فرو رفته بود که نفهمید کی و چه جوری رسیدن میلاد نور. «آخ جـــــان! میلاد نور، میلاد. اِی بترکی نفس! چرا این قدر چرت می گی آخه؟» نفس لحظه ای با خود فکر کرد: «مگه این نباید بره شرکت؟!»

میلاد:

- نه امروز نرفتم، گفتم با هم بیایم خریدِ عید.

«نکنه بلند گفتم؟ نه بابــــا، فکر نکنم! نمی دونم!»

نفس گفت:

- مگه من حرفی زدم؟

میلاد:

- نه، ولی قیافه ات پُرِ علامت سواله.

نفس با اخم رو برگرداند. میلاد با عصبانیت گفت:

- گوش کن، اصلا دوست ندارم منت کشی کنم، صبح فکر کردم عماده. حالام این قدر واسه من ناز نکن و سگرمه هات رو نکن تو هم. 

نفس که جا خورده بود گفت:

- تو کی هستی که من بخوام برات ناز کنم، من می خوام برگردم خونه. 

میلاد:

- ببین، توی این مدتی که دوست دخترِ صوری منی، چه تو خونه چه تو بیرون، باید نقشت رو درست بازی کنی. 

نفس:

- تو یه فرصت طلبی. 

میلاد شانه ای بالا انداخت و با خونسردی گفت:

- حالا هر چی.

نفس زیر لب گفت:

- قربونم بری. 

میلاد:

- اونم به موقعش.

«وا! این چه گوشاش تیزه!»

میلاد دست نفس را گرفت و با هم راه افتادند. نفس سرخ شده بود و گرمش بود، البته به خاطر تماس دست های داغ میلاد با دستش. میلاد جلوی مغازه ی کفش فروشی ایستاد. دست نفس را کشید و داخل مغازه برد. میلاد رو به فروشنده که دختر جوانی بود گفت:

- خانوم، از این کفش سایز سی و هشت. 

«وا! این سایز پای منو از کجا می دونه؟»

دختر کفش مورد نظر میلاد را که قرمز آتیشی بود و پاشنه ی ده سانتی داشت به دست نفس داد. نفس کفش را پوشید و به میلاد نگاه کرد. میلاد گفت:

- به پات میاد. 

نفس از این حرف او ذوق مرگ شد. میلاد پول کفش را حساب کرد و دست نفس را گرفت و از مغازه خارج شدند. میلاد این بار جلوی مغازه ی لباس شب فروشی ایستاد. دوباره دست نفس را کشید و وارد مغازه شد. سپس به لباس قرمز بلندی که از روی زانو تا پایین چاک داشت اشاره کرد و گفت:

- از این خوشت میاد؟

نفس که محو سلیقه ی فوق العاده ی میلاد شده بود، سر تکان داد. میلاد به فروشنده که این بار پسری همسن خود میلاد بود گفت:

- از این، سایز اسمالش رو لطف می کنین؟

نفس این بار طاقت نیاورد و گفت:

- میلاد، تو سایز منو از کجا می دونی؟

میلاد لبخند زیبایی زد و چشمکی هم ضمیمه اش کرد و گفت:

- زودِ این چیزا رو بفهمی. 

نفس:

- وا! 

میلاد:

- جونِ تو! 

فروشنده لباس را به طرف نفس گرفت و با لبخند کریهی گفت:

- این تو تنتون فوق العاده می شه، هیکلتون خیلی قشنگه. 

نفس اخمی کرد و لباس را گرفت و کیفش را در آغوش میلاد پرتاب کرد و به سوی اتاق پرو رفت. قیافه ی میلاد هم که از عصبانیت سرخ بود و با خشم به پسر خیره بود، پشت سر نفس راه افتاد و کنار در اتاق پرو ایستاد. دقایقی بعد گفت:

- پوشیدی عشقم. 

نفس با این حرف او بغض کرد و در دل گفت: «کاش واقعا عشقت بودم همون طور که تو اومدی و بعد از سال ها مانی رو از قلبم خط زدی و خودت جاش نشستی و آروم و بی صدا شدی عشقم.» 

بغضش را فرو داد و گفت:

- آره. 

میلاد:

- در رو باز کن. 

نفس قفل در را باز کرد و گوشه ی در را هم. میلاد سرش را داخل کرد و طوری ایستاد که کسی نتواند داخل اتاق پرو را ببیند. چشمانش برقی زد و گفت:

- اوم! بهت میاد. 

سپس در را بست. نفس به سرعت لباس هایش را عوض کرد و خارج شد. میلاد آن لباس را هم حساب کرد و همراه نفس از مغازه خارج شد و گفت:

- اینا به سلیقه ی من بود، حالا دیگه خودت هر چی می خوای بگیر. 

طرفای ساعت 2:30 بود که خریدشان تمام شد. نفس سه تا پیراهن با ساپورت های ستشان و دو تا شلوار و چهار تا بلوز و سه دست مانتو با شال های ست و سه جفت کفش با کیفِ ست خرید. دست های میلاد پُر بود، نمی گذاشت که نفس حتی یک ساک را بلند کند. میلاد گفت:

- نفس، ساعت سه می ریم ناهار، هنوز یه کم خرید مونده.

نفس با تعجب گفت:

- چه خریدی؟

میلاد:

- می فهمی. 

این بار میلاد جلوی مغازه ی لباس مردانه ایستاد که بیشتر کت و شلوار داشت. 

میلاد:

- بریم تو. 

با هم وارد مغازه شدند و دوباره میلاد گفت:

- نفس، ببینم می تونی یه دست کت و شلوار شیک که با اون لباس قرمزت سِت باشه پیدا کنی؟

نفس با وجود این که از تاکید میلاد روی سِت بودن لباس هایشان جا خورده بود، قبول کرد و بالاخره بعد از کلی وسواس یک دست کت و شلوار شیک مشکی، همراه پیراهن مشکی و کراوات قرمز و دستمالی که داخل جیب روی کت قرار می گرفت و قرمز بود انتخاب کرد. میلاد همان لباس ها را برداشت و به اتاق پرو رفت. نفس بعد از پنج دقیقه، طبق عادتش که وقتی با پری و فریماه به خرید می رفتند، ناخودآگاه در اتاق پرو را تا نیمه باز کرد و میلاد را در حالی که دستش روی کراوات با دیدن نفس خشک شده بود و هنوز دگمه های پیراهنش را نبسته بود، دید. خیره خیره به بالا تنه ی عضلانی او خیره بود که میلاد با صدایی که رگه های خنده در آن موج می زد گفت:

- می خوای کلا پیراهن رو دربیارم بازوهامم ببینی؟

نفس با این حرف او سرخ شد و سرش را پایین انداخت و تازه فهمید چه کار کرده. با لکنت گفت:

- بـ... بـ... بخـ... بخشیـ... د.

سپس در اتاق پرو را بست. میلاد همان لباس ها را خرید و با هم خارج شدند. 

میلاد:

- نفس یه مین این جا باش، زود میام. 

نفس:

- اوکی.

بعد از دقایقی میلاد بازگشت. سپس کیسه ای را به دست نفس داد و گفت:

- توش رو ببین. 

نفس در کیسه را باز کرد. در آن یک جفت دستکش بلند قرمز هم رنگ لباس شبی که خریده بود به همراه اِشارپ حریر قرمز و رژ لب قرمز. نفس با تعجب به میلاد نگاه کرد. میلاد گفت:

- چون لباست دکلته ست، با این دستکشا خیلی شیک می شه. اون شالم باید بندازی رو شونه ات دوست ندارم جلوی فامیلامون، شونه هات معلوم باشه.

نفس با تعجب گفت:

- هــــان؟ فامیلاتون؟

میلاد:

- آره. روز دوم عید، مامان و بابام یه مهمونی گرفتن که تو و دوستات و خانواده هاتونم دعوتین.

نفس:

- بعد چرا ما باید اون شب با هم سِت باشیم؟

میلاد:

- می فهمی.

نفس زیر لب گفت: «ای حناقِ سه ساعته بگیری با این می فهمی گفتنات! هی از صبح هر چی می پرسم (به این جا که رسید صدایش را کلفت کرد و ادای میلاد را در آورد) می گی: «می فهمی!» مُردم از فضولی خب! حالا اگه تلافی نـ...»

ناگهان میلاد با شدت قهقهه زد و گفت:

- خب می فهمی دیگه، بعدا.

نفس نگاه عاقل اندر سفیهانه ای به میلاد کرد و گفت:

- گوشات چه قدر تیزه!

پس از این که ناهار خوردند میلاد نفس را به خانه رساند و رفت. 

*****

فریماه همراه پدر و مادرش به خانه ی مادر بزرگش رفته بود. هنگام سال تحویل همه آنجا جمع بودند. محمد که اصلا انگار نه انگار که عروسی اش به هم خورده! همان محمد شیطان و بازیگوش قدیم بود. به گفته ی خودش، عاشق غزال نبوده و فقط از او خوشش می آمده. البته بیش از این هم از او انتظار نمی رفت، چون در ماه مهر به دنیا آمده بود. پس از سال تحویل و سیل تبریکات، فریماه روی مبل نشست و شروع به اس ام اس دادن به نفس و پری کرد که ناگهان محمد یواشکی و با شیطنت نشست روی پاهای ظریف فریماه. قدِ محمد 1.85 بود و هیکلش هم ظریف ولی عضلانی بود. بیست و سه سال هم سن داشت ولی همچون کودکی پنج ساله بود. با آن وضعی که روی پاهای فریماه نشسته بود، اگر شخصی از جلویشان رد می شد، نمی فهمید محمد روی پای فریماه نشسته. فریماه با صدای خفه ای گفت:

- ای بترکی محمد، پاهام پرس شد. پاشو، آی.

محمد غش غش خندید و شروع کرد به تکان خوردن. در دل فریماه قند آب می کردند، ولی با این حال نیشگونی از پهلوی محمد گرفت که باعث شد فریادش به آسمان برود. دقایقی گذشت که بهناز گفت:

- فریماه، دوست داری چه دانشگاهی قبول شی؟

فریماه:

- پُـ...

محمد وسط حرفش دوید و گفت:

- مگه استثناییام دانشگاه می رن؟

با این حرفش فریماه به سویش خیز برداشت که محمد جا خالی داد و در رفت. فریماه به دنبالش می دوید که ناگهان محمد از پشت برای مهار کردن فریماه، او را در آغوش کشید. البته آغوشش خالی از هر گونه حسی بود اما برای فریماه... 

خلاصه روز خوبی برای فریماه بود. فردایش هم که مهمانی خانه ی میلاد اینا، ذوق زده اش کرده بود. 

*****

روز دوم عید، پری و فریماه، ساعت سه به خانه ی نفس اینا رفتند تا برای آرایش صورت و مو به هم کمک کنند. طرفای ساعت هفت کارشان تمام شد. لباس فریماه، از جنس ساتن به رنگ مشکی بود، جذب و تا روی زانو، دور کمرش هم پاپیونی به رنگ آبی آسمانی دوخته شده بود. کفشش هم آبی آسمانی بود و پاشنه هفت سانتی. موهایش را هم دیسپنسینگ کرده بود. آرایشش هم فقط برق لبی به رنگ صورتی و سایه ی آبی و رژ گونه ی صورتی بود. 

لباس پری هم، حریر ارغوانی بود که دامنش چند طبقه بود. طرف چپ دامنش هم بلندتر از طرف راستش بود. کفشش هم مشکی بود با پاپیونی به رنگ ارغوانی رویش. موهایش را هم مدل باز و بسته درست کرده بود. آرایشش هم شامل سایه ی ارغوانی و رژ ارغوانی کم رنگ و رژ گونه ی سرخابی می شد. 

نفس هم که همان لباس و کفشی را که میلاد برایش گرفته بود پوشیده بود. دستکشش را هم به دست کرده بود. موهایش هم کاملا فر شده بود و بالای سرش جمع کرده بود و چند تکه ای را هم رها کرده بود. آرایشش هم شامل سایه و رژ گونه ی آجری و رژ قرمز. 

قرار بود دخترها آخر از همه به مهمانی بروند البته این دستور مادرِ نفس بود. مجبور بودند آژانس بگیرند. پدر و مادرهایشان هم با هم می رفتند. حدود ساعت 7:30 بود که دخترها عزم رفتن کردند. پدر نفس از قبل با آژانسی قابل اعتماد هماهنگ کرده بود. پس از یک ربع رسیدند. تمام حیاط خانه ی میلاد اینا چراغانی شده بود و تعداد زیادی میز و صندلی در آن چیده شده بود. از قرارِ معلوم، تمام مدعوین آمده بودند. آژانس جوری نگه داشت که اگه دخترها می خواستند وارد شوند، کسی آنها را نمی دید. پس از پرداخت کرایه پیاده شدند و به داخل خانه رفتند. فریماه گفت:

- بچه ها، این جا چه خبره؟ چرا مهمونا تو حیاطن؟

نفس که دست کمی از او نداشت گفت:

- نمی فهمم!

پری:

- یعنی چه خبره؟

ناگهان میلاد از پشت سرشان گفت:

- به زودی می فهمین. حالا برین مانتوهاتون رو دربیارین، برین تو حیاط.

دخترها به طبقه ی بالا و اتاق میلاد رفتند و مانتو و شال هایشان را درآوردند و سپس به طبقه ی پایین رفتند. وقتی وارد حیاط شدند، همه ی مهمان ها ایستادند و شروع به دست زدن کردند و نفس در کمال تعجب، برخی از فامیل های خودشان را هم دید. وقتی نفس از لای میزها رد می شد همه می گفتند:

- مبارک باشه.

- ماشاالله، چه قدر به هم میاین.

- میلاد پسر خوبیه.

- به پای هم پیر شین. 

نفس از هیچ یک از این حرف ها سر در نمی آورد، کاملا گیج شده بود. میلاد به سویش آمد و گفت:

- با من بیا. 

نفس به دنبالش راه افتاد. میلاد با استرسی که کاملا در چهره اش مشهود بود گفت:

- نفس، می خوام یه چیزایی رو بهت بگم. قول بده خوب به حرفام گوش کنی و زود تصمیم نگیری.

نفس:

- باشه.

میلاد:

- این جشنی که می بینی، در حقیقت، مراسم نامزدی ماست.

نفس شوک زده نگاهش کرد و می خواست حرفی بزند که میلاد گفت:

- تقصیر من نیست. 

نفس با عصبانیت گفت:

- می فهمی چی داری می گی؟! نامزدی دیگه چه صیغه ایه؟ من همش هجده سالمه، هنوز کنکورم ندادم! میلاد، یه ذره فکر کن. آخه یعنی چی؟! مگه تو نبودی که بهم گفتی بهت دل نبندم؟ حالا به من می گی... 

میلاد انگشت اشاره اش را روی لب نفس گذاشت و گفت:

- تو مگه نمی خواستی حال مانی رو بگیری؟

نفس:

- آره، ولی نمی خواستم خودم رو بدبخت کنم. 

میلاد:

- یعنی، اگه با من نامزد کنی، بدبخت می شی؟

نفس حقیقتا یکی از آرزوهای بزرگش این بود که همسر میلاد باشد، ولی نه در آن سنِ کم! 

نفس:

- نه، فقط... 

میلاد:

- قول می دم زود تمومش کنیم. مطمئن باش اتفاقی نمی افته، فقط الان قبول کن، ازت خواهش می کنم. 

نفس:

- مادر و پدرم قبول کردن؟

میلاد:

- آره فقط به شرطی که ازدواجی که قرار نیست اتفاق بیفته، دو سال دیگه باشه. حالا میای بریم؟

نفس:

- بریم. 

ثریا جون با دیدن نفس و میلاد به سویشان آمد و گفت:

- چه پزی بدم من با این عروسم تو فامیل! 

سپس نفس را در آغوش کشید. آقای هدایتکار هم گفت:

- الحق که اسمت برازندته دخترم.

نفس لبخند ملیحی زد و گفت:

- لطف دارین. 

میلاد گفت:

- می شه زودتر مراسم رو شروع کنیم؟

ثریا جون با خنده گفت:

- پسرم هولیا! 

میلاد:

- بله دیگه مادرم! الان همه ی پسرای این جا به خونم تشنه ان. 

نفس اِشارپش را روی شانه انداخت و همراه میلاد به سوی میز مخصوص رفت. میلاد حلقه ی زیبایی را در انگشت نفس انداخت که این کارش همراه شد با صدای محمد که می گفت:

- عروس، دوماد رو ببوس یالا. 

کم کم تمام پسران حاضر در مهمانی با او هم صدا شدند. نفس بالاجبار (آره خیلــــی!) روی نوک پا بلند شد و گونه ی میلاد را خیلی نرم بوسید. حالا نوبت دخترها بود که یک صدا بخوانند:

- میلاد، نفس رو ببوس یالا. 

میلاد دست نفس را بالا آورد و آن را بوسید. با این کارش جریان برق هزار ولتی به نفس وصل کردند. مطمئن بود گونه هایش گُر گرفته. صدای اعتراض محمد بلند شد:

- آقا، قبول نیست. درست! 

میلاد با لبخند گفت:

- ببند داداش، وگرنه... 

نفس شاد بود و می خندید. پس از صرف شام، ثریا جون گفت که باید نفس و میلاد با هم برقصند. سپس صدای مازیار فلاحی در فضا طنین انداخت. میلاد دستانش را روی کمر باریک نفس گذاشت. نفس هم دستانش را روی شانه های او. 

حالا که همش تو رویاست بذار دلتنگت بمونم

مرگ بیداری برای من این رو خیلی خوب می دونم

بذار عاشقت بمونم بذار عاشقت بمونم

قلب من می گه که هستی اما چشمام می گه نیستی

نفس سرش را ناخودآگاه روی سینه ی ستبر میلاد گذاشت. در خلسه ی شیرینی فرو رفته بود. دست میلاد نوازش گونه روی کمرش تکان می خورد. چه قدر آغوشش را دوست داشت. گرم بود و یک دنیا آرامش در خود نهفته داشت. نفس با خود گفت: «یعنی می شه توام عاشقم شی؟ می شه تا ابد همسرت بمونم؟ دوستت دارم میلاد. تو و مهربونیات رو، آرامشت رو، آغوشت رو، خاکی بودنت رو، همه چیزت رو دوست دارم.»

خیلی سخته باورم شه که تو پیشم دیگه نیستی

بگو که هنوز چشمات رو، رو به عشق من نبستی

چشم من می گه تو رفتی اما قلبم می گه هستی

مگه می شه تو نباشی تو مثلِ نفس می مونی

دستای گرمت رو کاشکی تو به دستم برسونی

دستم بی تو بی پناهِ، می میرم وقتی نیستی

مگه می شه باورم شه که تو پیشم دیگه نیستی

حالا که همش خیاله بذار دستات رو بگیرم

بذار تو فرض محالم با تو باشم تا بمیرم

بذار عاشقت بمونم بذار عاشقت بمونم

حالا که همش تو رویاست بذار دلتنگت بمونم

مرگ بیداری برای من این رو خیلی خوب می دونم

بذار عاشقت بمونم بذار عاشقت بمونم

بذار عاشقت بمونم

پس از اتمام آهنگ صدای جیغ و سوت به هوا رفت. آخر شب پدر نفس دستش را گرفت و در دست میلاد گذاشت و گفت:

- پسرم، این تک دخترم رو می سپرم به دستت. این دختر، گُل خونه ی ماست، حواست باشه پژمرده اش نکنی. 

میلاد:

- نگران نباشین پدر، اگه نفس گُل خونه ی شما بوده، برای من هدیه ست. 

مادر نفس هم با بغض پیشانی هر دو را بوسید و گفت:

- خوشبخت شین.

پدر و مادر میلاد هم همان کارها را تکرار کردند. در پایان، نفس، پری و فریماه را بغل کرد. محمد هم سمت میلاد رفت آنها هم یکدیگر را مردانه بغل کردند. ناگهان فریماه بلند گفت:

- اووو! خب بابا! پاشین جمع کنین کاسه کوزه تون رو. ازدواج که نکردن، چرا این قدر شلوغش کردین؟! 

همه خندیدن اما مادرش با اخم گفت:

- اِ! فریماه! 

محمد با خنده گفت:

- خب راست می گه خاله، الکی شلوغش کردین.

آن شب هم به اتمام رسید و نفس با دنیایی از آرزو به خواب رفت. 

صبح روز بعد مادر نفس به او گفت:

- راستی، امشب برای شام، نازنین (دختر عمه ی مادر بزرگِ نفس) دعوتمون کرده. 

نفس که علاقه ی وافری به خانواده ی نازنین جون داشت، با شادی گفت:

- آخ جـــــــون. 

- میلادم دعوت کردن.

اخمای نفس در هم رفت و گفت:

- اگه کار داشته باشه چی؟

- نترس، نیم ساعت پیش بابات زنگ زد بهش گفت، اونم قبول کرد. 

- عجــــب! 

*****

شب، ساعت هفت پدر و مادر نفس رفتند و نفس هم قرار بود با میلاد برود. نفس پس از رفتن پدر و مادرش، به اتاقش رفت تا حاضر شود. یک دامن مشکی کوتاه و جذب تا وسطای ران پا به همراه ساپورت ضخیم مشکی و بلوز آستین سه ربع ارغوانی پوشید. سایه ی ارغوانی هم پشت پلکش کشید و کمی هم رژ و رژ گونه ی صورتی مالید. موهایش را هم محکم بالای سرش جمع کرد. با ذوق، حلقه اش را هم به دست کرد. ساعت 7:30 را نشان می داد که میلاد روی گوشی نفس تک انداخت. نفس به سرعت مانتو و شالش را به تن کرد و کفش و کیفش را برداشت و به طبقه ی پایین رفت. پس از بررسی خانه، به سرعت خارج شد و طول حیاط را دوید. میلاد به در جلوی ماشینش تکیه زده بود. شلوار جین سرمه ای، همراه پیراهن اسپورت آلبالویی با راه راه های در هم سفید و سرمه ای پوشیده بود. کفش های اسپورت مشکی هم به پا داشت. نفس ناگهان به دست چپ او نگاه کرد و وقتی حلقه را در دستش دید تبسمی کرد و گفت:

- سلام.

میلاد هم با لبخند به دست نفس خیره شد و با خوشرویی گفت:

- سلام.

پس از نیم ساعت رسیدند. وقتی در خانه ی نازنین جون باز شد، میلاد دست نفس را گرفت. نازنین جون محکم نفس را در آغوش گرفت و گفت:

- سلام، نفسِ ما. 

نفس با شیطنت خندید و گفت:

- سلام نازی جونی. راستی، قدم نو رسیده مبارک.

در همین حین طناز، دختر نازنین جون که به تازگی مادر شده بود به سوی نفس آمد و دستش را کشید و گفت:

- بیا بچه ام رو ببین.

نفس با ذوق به آن نوزاد خیره بود که پرهام، برادر طناز که بیست و چهار سال داشت با لحن کشداری گفت:

- اووو! این همه مهمون رو، نیم ساعته سر پا نگه داشتی! 

راست هم می گفت. جمعیت زیادی سر پا ایستاده بودند. نفس دستش را در بازوی میلاد حلقه کرد و دو تایی به سوی مهمان ها رفتند. وقتی به جمعیت مردها رسیدند، نفس به خاطر میلاد، حتی به داییش هم دست نداد. از بچگی عادت داشت با مردهای فامیل دست بدهد، چون با فامیل هایشان خیلی راحت بود ولی اکنون نمی خواست میلاد را ناراحت کند. وقتی به پرهام رسیدند، پرهام گفت:

- بالاخره شوهر کردیـــا! من گفتم می تُرشی می مونی رو دستمون. 

نفس:

- گم شو، بچه پر رو! 

میلاد با خنده گفت:

- نه بابا آقا پرهام، تُرشیدگی چیه؟ خانومم به این ماهی، دلت میاد؟

نفس خندید و به میلاد چشمکی زد و گفت:

- مرسی میلی ژونـــــم. 

پرهام:

- عُـــــــق! برین گم شین دو تاتون، حالم به هم خورد. 

نفس انگشت اشاره اش را در هوا تکان داد و گفت:

- هی هی هی! با شوهر من درست حرف بزن پر پری! 

سپس با میلاد به سوی یکی از اتاق ها رفت. پس از درآوردن مانتو و شالش، خارج شدند. میلاد خیلی سریع کنار پدرِ نفس نشست و مشغول گفت و گو با او شد. نفس هم رفت و کنار چند تا از دخترها نشست. 

هنگام صرف شام، نفس می خواست از جا بلند شود که دردی در زیر دلش پیچید. بنابراین دوباره سر جایش نشست. میلاد به سرعت به کنارش رفت و با لحنی نگران گفت:

- چی شد؟

نفس:

- هیـ... هیـ... هیچی. 

میلاد:

- پس چرا دستت رو گذاشتی رو شکمت و یه دفعه نشستی؟

نفس لب به دندان گزید و سرش را پایین انداخت. میلاد دوباره گفت:

- نفس؟ حرف بزن. 

نفس با شرم گفت:

- خب... ام... چیزه... من... یعنی... حتما باید توضیح بدم؟

نگاه میلاد رنگ مهربانی گرفت و گفت:

- قربون اون خجالتت، چیز خاصی نیست که. موضوع عادی و دخترونه ست. 

نفس سرخ شد و در دلش گفت: «ای بلا نازل شه سر این موضوع دخترونه. آبروم رفت. الان می گه چه نازک نارنجیه.» 

میلاد رفت و سپس با ظرفی پُر از غذا برگشت. غذاها را روی میز جلوی نفس گذاشت و گفت:

- بهشون گفتم ما این جا می خوریم. 

نفس دوباره سرخ شد که میلاد گفت:

- من مثلا نامزدتم، از من خجالت نکش. 

سپس کنار نفس نشست. هر دو مشغول غذا خوردن بودند، که بچه ی طناز که اسمش طراوت بود شروع به گریه کردن کرد. شوهر طناز او را در آغوش گرفت اما باز هم آرام نشد. طناز هم دستش بند بود. بنابراین نفس از جا برخاست و گفت:

- بدینش به من آقا پدرام. 

- نه نفس خانوم، آرومش می کنم.

- نه، بدینش به من. 

پدرام طراوت را به دست نفس سپرد. نفس با ذوق گفت:

- عـــــزیزم، چه نازه! 

طراوت در آغوش نفس آرام شد. ناگهان نفس حلقه شدن دستی را دور کمرش احساس کرد. وقتی برگشت، صورتش درست مقابل صورت میلاد قرار گرفت. میلاد زمزمه وار گفت:

- بچه دوست داری؟

نفس هم خیلی آرام سرش را به نشانه ی تصدیق تکان داد. ناگهان پرهام وارد پذیرایی شد و با دیدن آن دو با خنده گفت:

- اوا! ببخشید بد موقع مزاحم شدم. 

میلاد دستانش را از روی کمر نفس برداشت و نفس با خنده گفت:

- تو همیشه مزاحمی داداشی.

پرهام کوسنی از روی مبل برداشت و به سوی نفس پرتاب کرد و گفت:

- غلط کردی، بی شعور. 

میلاد با اخمی تصنعی گفت:

- داش پرهام، با نفسِ من درست حرف بزنـــا. 

پرهام تعظیمی کرد و گفت:

- چــــشم.

پس از حدود یک ساعت، مهمان ها عزم رفتن کردند. 

*****

طبق صحبت هایی که روز نامزدی، میان خانواده ها رد و بدل شده بود قرار بود روز چهارم عید، خانواده ی نفس به همراه خانواده های پری و فریماه و همچنین خانواده های محمد و میلاد، به ویلای پدر میلاد در شمال بروند. نفس کمی استرس داشت ولی پری و فریماه از ذوق در پوست خود نمی گنجیدند. خبر بدتر برای نفس، این بود که پس از دو هفته تعطیلات نوروز، باید می رفت و تا زمان امتحان کنکور در خانه ی هدایتکارها زندگی می کرد. چرا که میلاد در ریاضی خِبره بود و می توانست خیلی به نفس کمک کند. میلاد از لحاظ قانونی، شوهر نفس محسوب می شد، چون صیغه ی محرمیت دو ساله بینشان جاری شده بود. شب قبل از مسافرت، نفس و میلاد خانه ی عموی میلاد دعوت بودند. نفس سعی کرد خیلی به خودش برسد، چون می دانست میلاد یک دختر عمو دارد و از فریماه شنیده بود که این دو، قبلا با هم دوست بودند. بنابراین لباسی انتخاب کرد که در عین سادگی شیک بود. یک شلوار چرم مشکی لوله تفنگی همراه با بلوز یک وری شیری رنگ که یک طرف شانه اش لخت بود و دور کمرش کمربند چرم مشکی می خورد. دور چشمانش را خط چشم مشکی کشید. خط چشم خیلی به چشمانش می آمد و باعث می شد چشمانش درشت تر به نظر بیایند. رژ لب قرمزی هم به لبانش زد و مانتو و شالش را هم به تن کرد. 

نیم ساعت بعد میلاد به دنبالش آمد و وقتی نفس را دید، اخم غلیظی کرد و بی هیچ حرفی ماشین را روشن کرد و راه افتاد. نفس دلیل اخمش را نفهمید. ناگهان میلاد دستمالی را جلوی صورت نفس گرفت و گفت:

- رژت رو پاک کن. 

نفس اکنون دلیل عصبانیت میلاد را می فهمید. شانه ای بالا انداخت و گفت:

- نمی خوام. 

میلاد:

- مگه دل بخواه توئه؟ گفتم پاکش کن. 

نفس پشتش را به میلاد کرد و از پنجره به بیرون خیره شد که ناگهان میلاد به طرز وحشتناکی ترمز کرد. نفس حسابی وحشت کرده بود و جیغ زد. میلاد با عصبانیت گفت:

- بهت گفتم اون رژ رو پاک کن وگرنه مجبور می شم خودم پاکش کنم، فهمیدی یا نه. 

نفس دستمال را از دست میلاد گرفت و رژش را پاک کرد. 

*****

شب، پس از بازگشت به خانه، نفس به سراغ دفترچه خاطراتش رفت و تمام وقایع مهمانی را که از قضا خیلی هم مهم بودند، نوشت:

وقتی جلوی خونه ی عموی میلاد رسیدیم، میلاد رو کرد بهم و گفت:

- ازت خواهش می کنم که دیگه اون رژ رو نزنی.

راستش دختر لجبازی نبودم اما در برابر جنس مذکر خیلی سرکش بودم. یه بار از حرفای میلاد فهمیدم که از دخترای سرکش خوشش میاد. بهش گفتم:

- چرا اون وقت؟؟! 

میلاد:

- بعدا می فهمی. 

منم که یه دفعه حرصی شدم و در ماشین رو با شدت باز کردم. اصلا حواسم به ارتفاع ماشین نبود برای همین تا، تلپی خودم رو انداختم بیرون، عین گوجه فرنگی ولو شدم رو آسفالت. خدا رو شکر میلاد ندید. سریع بلند شدم خودم رو تکوندم و به سمت در مجتمعشون رفتم. میلاد سریع خودش رو بهم رسوند و دستم رو گرفت. وقتی در خونشون باز شد، یه دختر حدودا بیست و دو ساله که قدش اندازه ی درختای استوا بود و تازه کفش پاشنه هفت سانتی هم پوشیده بود با این حال قدش تازه شده بود هم قد میلاد و یه دامن مشکی کـــوتاهم پوشیده بود، موهای بلوند با چشمای بادومیِ عسلی، خوب تیکه ای بود. همچین یقه ی میلاد رو گرفت و گونه اش رو ماچ کرد که هم جای رژش رو گونه ی میلاد موند و هم بچه ام یه لحظه کپ کرد. منم که دوست داشتم با اون پاشنه ها جفت پا بپرم تو صورتش. میلاد هم که انگار خوشش اومد که همچین گُل از گُلش شکفت. یه دفعه دختره گفت:

- سلام عشقــــــم.

عُــــــق به قول پرپر جــــونم (پرهام) آخ که چه قدر دلم می خواست اون لحظه پیشم بود. آخه من و پرهام از بچگی با دوستای پرهام با هم بودیم. نسبت ما دو تا یه چیزی فراتر از دو تا فامیل بود. اون و دوستاش درست جایگاه پری و فریماه رو برام داشتن. چه بسا که مثل برادرام بودن. این پرهام یه دوست دختر مـــــاه داره که دوستِ خودمه! الهام جـــــونم. دوستای پرپر که همون داداشای خودم می شن: علیرضا، رامتینی (رامتین)، عرف (عرفان)، ارسی (ارسلان). توی اینا رامتین یه کوچولو تُپله. علیرضا، وای! جیگریه برای خودش! خیلیـــم مغروره، همه ی دخترا آرزوشونه علیرضا یه نیم نگاه بهشون بندازه. عرفانم همین طور. من از بچگی با عرف و پرپر و رامتینی صمیمی تر بودم. شاید چون ارسی رو زیاد نمی دیدم. علیرضام با وجودی که بارها از پرپر شنیده بودم که همه جا اسم منو می بره و می گه یه خواهر داره، باهام خیلی شوخی نمی کنه. ماهی یه بارم که خانواده هامون با هم دوره دارن. پرپر یه خواهر دو قلو به اسم پریسا داره، دختر خوبیه. 

حالا بگذریم. چه قدر از مهمونی پرت شدیم. میلاد با نیشی تا پس کله بــــاز، گفت:

- به به! رزا جون، خوبی؟

- مرسی میلادی.

منم که فکم روی زمین بود. دختره (رزا) با یه لحن سرد گفت:

- سلام.

منم که رفتم تو فاز غرور و سردتر از خودش گفتم:

- سلام. 

میلادم که عین خر دست منو ول کرد رفت تو. حالا دارم برات! منم رفتم تو. یه دفعه یک نفر رو دیدم که انگار دنیا رو بهم دادن. با ذوق گفتم:

- علیرضـــــا! تو این جا چی کار می کنی؟

علیرضام یه دفعه خوشحال شد و گفت:

- بــــه! نفس خانومی. قضیه ی نامزدیت رو گفته بودی ولی فکر نمی کردم اون میلاد همین داداش خودمون باشه.

منم گفتم:

- حالا تو کیشی؟

علیرضا:

- پسر عمه اش.

قیافه ی میلاد دیدنی بود. شاخاش که داشت می زد بیرون، رگِ پیشونیشم برجسته شده بود. حالا خوردی؟

رفتم با بقیه هم سلام و علیک کردم و مامان و بابای علیرضام که منو می شناختن، قضیه رو به همه گفتن. منم که کبکم خروس می خوند. داشتم مانتوم رو در می آوردم که میلاد دستش رو گذاشت روی کمرم و با عصبانیت زیر گوشم گفت:

- شما چند تا از این داداشا دارین؟

منم که خر کیف شده بودم از غیرتش، با خونسردی گفتم:

- یکیش همین علیرضاست به اضافه ی چهار تا از دوستاش که پرهامم جزء شونه. 

بعدشم روم رو کردم اون ور و رفتم سمت علیرضا. اونم که طبق معمول داشت اس ام اس بازی می کرد. رفتم و با فاصله کنارش نشستم و گفتم:

- هی داداشی! بلا، به کی اس می دی؟

علیرضا در حالی که موهام رو به هم می ریخت، گفت:

- برو بچـــه. 

منم با لبخندی ژکوند گفتم:

- من دیگه نامزد دارم، بچه نیستم. 

خلاصه داشتیم در مورد بچه ها حرف می زدیم که یه دفعه زن عموی میلاد گفت:

- میلاد جان، برای بچه دار شدن تصمیم گرفتین؟

ای که خدا بگم چی کارتون نکنه! بحث شیرین تر از این نبود آخه؟

میلاد یه دفعه اومد نشست کنارم و دستاش رو حلقه کرد دور کمرم و با یه برق خاص توی چشماش، به چشمام خیره شد و گفت:

- خیلی زود. 

یه دفعه تا این رو گفت منم یه عطسه ی ناگهانی کردم. همه زدن زیر خنده و ثریا جون گفت:

- خانومت حرفت رو تصدیق کرد پسرم. 

وای! داشتم می مُردم از خجالت. علیرضام که هی می گفت:

- برم به بچه ها بگم به زودی دایی می شن. 

منم سرم رو تا ته انداخته بودم پایین، سرم رو که بلند کردم، رزا رو دیدم که با یه حالت عصبی به من و میلاد خیره بود. سریعا بعد از شام، میلاد به همه گفت:

- ما فردا می خوایم بریم مسافرت، نفسم خوابش میاد، برای همین ما رفع زحمت می کنیم. 

خلاصه با همه خداحافظی کردیم و رفتیم. وقتی جلوی خونه ی ما رسیدیم، میلاد خیلی سرد ازم پرسید:

- ریموت پارکینگتون رو داری؟

منم با تعجب گفتم:

- آره چه طور؟

میلاد:

- آخه مادر و پدرت بهم گفتن که شب بیام این جا بمونم. 

من:

- هـــــان! پس چمدون و مامان و بابات چی؟

- چمدونم صندوق عقبه. مامان و بابامم خودشون با ماشین خودشون میان. 

منم دیگه ناچارا ریموت رو زدم. بعد از پارک کردن ماشین رفتیم تو. میلادم یه ساعت داشت با پدر و مامی حرف می زد. آخرسرم این قدر خوابم می اومد، گفتم:

- مامـــــی، میلاد کجا می خوابه؟

مامی:

- تو اتاق مهمون عزیزم 

من:

- اوکی، پس من رفتم بخوابم. 

سپس به پدر و مامی و میلاد شب بخیر گفتم و به اتاقم رفتم. 

خواب بد جور چشمانش را ربوده بود. بنابراین، پس از نوشتن وقایع، دفترش را بست و به خواب عمیقی فرو رفت. 

*****

صبح روز بعد با احساس دست نوازش گونه ای روی صورتش، از خواب بیدار شد. وقتی میلاد را دید سریع روی تختش نشست. با این کارش، میلاد سرش را پایین انداخت و گفت:

- پاشو حاضر شو. همه جلوی خونه ی فریماه اینا قرار داریم. 

نفس گفت:

- باشه. 

میلاد هم خیلی سریع برخاست و از اتاق خارج شد. نفس نگاهی به خودش انداخت و از چیزی که دید از شرم سرخ شد. یک شلوارک سفید صورتی کـــــوتاه پوشیده بود با تاپ همرنگش که یک طرف بند تاپش از روی شانه اش افتاده بود. سریع از جا برخاست و به سوی حمام رفت. یک دوش آب سرد گرفت و سپس خارج شد. به سوی کمدش رفت و یک شلوار جین بوتکات یخی پوشید با مانتوی آبی آسمانی کوتاهی که آستین هایش تا روی آرنج بالا می آمد. موهایش را هم اتو کرد و پشت سرش جمع کرد. یک شال سرمه ای هم سرش کرد و کفش عروسکی سرمه ایش را به پا کرد و کیف سرمه ای سِتَش را هم برداشت. سپس به طبقه ی پایین رفت. وقتی میلاد را دید، کلی رنگ عوض کرد. شبِ قبل چمدان ها را داخل ماشین قرار داده بودند. بنابراین کار زیادی برای انجام دادن نداشتند. نفس به آشپزخانه رفت و به پدر و مادرش سلام کرد. سپس دو لقمه را به زور آب پرتقال فرو داد. میلاد وقتی این حرکت او را دید، گفت:

- توی راه ضعف می کنی، این رو بگیر بخور. 

سپس لقمه ی بزرگی را به سویش گرفت. 

پس از خوردن صبحانه و جمع کردن میز، عزم رفتن کردند. پدر و مادر نفس سوار ماشین خودشان، رفتند و نفس را به میلاد سپردند. بعد از حدود دو دقیقه، به خانه ی فریماه اینا رسیدند. همه آمده بودند. پس از سلام و احوال پرسی، همه سوار ماشین هایشان شدند. پنج ماشین، به قصد شمال، تهران را ترک کردند. فریماه به همراه پدر و مادرش در ماشین خودشان بود. پرنیان هم به همراه خانواده اش در ماشین دیگر. محمد همراه پدر و مادرش در ماشین او. پدر و مادر میلاد هم برای صرفه جویی سوار ماشین پدر و مادر نفس بودند. میلاد و نفس هم در ماشین میلاد. نفس دلش می خواست همراه پری و فریماه باشد. 

فریماه از صبح که بیدار شده بود، حال چندان خوشی نداشت. از وضع کنونی اش کلافه بود. نمی دانست تا کی باید با این عشق یک طرفه دست و پنجه نرم کند. خسته بود. نمی دانست چه باید بکند. محمد در رفتارهایش هیچ ثباتی نداشت. یک روز خیلی با فریماه خوب بود. یک روز هم اصلا به او نگاه نمی کرد. این قدر فکر کرد که پلک هایش روی هم افتادند. 

*****

نفس و پری با اشک سر محمد فریاد می کشیدند و ضجه می زدند. 

- خیلی پستی محمد. مگه فریماه چه قدر سن داره که الان باید با اون وضع گوشه ی بیمارستان بیفته؟

- تو که دوستش نداشتی، چرا این قدر زجرش دادی؟ حتی اگه اون ببخشدت، من ازت نمی گذرم. 

محمد آرام زمزمه می کرد:

- فریماه تو کماست؟

مادر فریماه هق هق می کرد. نفس به اتاق فریماه رفت و او را صدا زد:

- فریماه، قربونت برم، پاشو ببین. ببین همه این جا هستن و به خاطرت گریه می کنن. پاشو، تازه عشقتم هست. بیدار شو عزیزم. تو رو خدا. دکترا می گن اگه تا چند روز دیگه عکس العملی نشون ندی، دستگاها رو قطع می کنن. پاشو دیگه. اگه تو نباشی، من و پری چی کار کنیم؟

سپس صدای بوق ممتد دستگاه حرفش را قطع کرد. این بار پری هم، همراه نفس او را صدا می کرد. 

- فریماه پاشو دیگه، تو رو خدا، فریماه.

- فریماه، فریماه! پاشو، رسیدیم. داری کابوس می بینی عزیزم. بیدار شو. 

فریماه به سختی چشمانش را گشود و خود را در ماشین یافت. تمام لباس هایش خیس عرق بودند. پری گفت:

- پاشو دیگـــه، رسیدیمــــا. خره فقط ما موندیم تو باغ. پاشو بریم دیگه. 

نفس گفت:

- چی خواب می دیدی حالا؟

فریماه که حالا از ماشین پیاده شده بود گفت:

- خواب دیدم رفتم تو کما. 

سپس خوابش را با جزییات برایشان تعریف کرد. 

نفس دم در ویلا گفت:

- راستی بچه ها، میلاد بهم گفت عمادم میاد. 

سپس به داخل رفتند. دخترها عاشق سبک معماری داخل ویلا شده بودند. ویلایی دوبلکس که وقتی وارد می شدی، رو به رویت آشپزخانه ی اُپن بزرگی قرار داشت و کنار آشپزخانه پله های چوبی که به طبقه ی بالا ختم می شد قرار گرفته بود. نشیمن بزرگی داشت. پدرِ میلاد به سویشان آمد و گفت:

- شما سه تا که مطمئنا می خواین با هم توی یه اتاق باشین؟

نفس خنده ای کرد و گفت:

- بله پدر. 

آقای هدایتکار:

- پس بیاین تا بگم اتاقتون کجاست. 

دخترها پشت سر آقای هدایتکار راه افتادند. آقای هدایتکار در یکی از اتاق ها را باز کرد و گفت:

- اینم اتاق شما. امیدوارم مشکلی نداشته باشین که سه تایی توی این اتاق باشین. 

نفس:

- نه ابدا. 

- بسیار خب، من می رم پیش بقیه. ونداد (خدمتکار ویلا) چمدوناتون رو میاره. شما استراحت کنین. 

سپس از اتاق خارج شد. دخترها مشغول صحبت بودند که از پایین سر و صداهایی آمد. دخترها با دو به طبقه ی پایین رفتند و با دو دختر و دو پسر و عماد رو به رو شدند. میلاد سمت نفس آمد و دستش را دور کمر او انداخت و به پسری همقدِ خودش با چشم های مشکی و موهای خوش استیلِ مشکی اشاره کرد و گفت:

- این شایانه. 

و سپس دختر کنار شایان که شباهت زیادی به شایان داشت را نشان داد و گفت:

- اینم خواهر شایان، شایا. 

پسر بعدی که موهای خرمایی و چشمان طوسی داشت خودش را معرفی کرد و گفت:

- منم بردیا هستم و اینم همسرِ من و خواهر شایان و شایا، شیداست. 

نفس با هر یک سلام و احوال پرسی کرد و پری و فریماه را به آنها معرفی کرد. شایا و شیدا خیلی مهربان و زودجوش بودند و خیلی سریع با پری و نفس و فریماه جور شدند و نامزدی نفس را تبریک گفتند. مادر و پدرها، در نشیمن مشغول گفت و گو بودند. دخترها بار دیگر به اتاقشان رفتند. هر یک به نوبت به حمام رفتند و سپس سه نفری روی تخت دو نفره ی اتاق ولو شدند. ساعت نزدیک های هفتِ شب بود که پری بیدار شد. تقریبا سه ساعت خوابیده بودند. پری، فریماه و نفس را هم بیدار کرد و پس از تعویض لباس به طبقه ی پایین رفتند. محمد و شایان تخته بازی می کردند، میلاد و بردیا و عماد فوتبال می دیدند و شایا و شیدا هم مشغول گفت و گو بودند. نفس گفت:

- مامان و باباها کوشن؟

میلاد:

- رفتن بیرون. شماهام برین حاضر شین، می ریم لب دریا شام می خوریم. 

دخترها همراه شایا و شیدا به طبقه ی بالا رفتند. ویلا رو به دریا بود و قسمتی از دریا به ویلا اختصاص داده می شد و از جاهای دیگر دید نداشت بنابراین لازم نبود دخترها مانتو و شال بپوشند. فریماه یک شلوار تا روی زانوی مشکی که کمربند طلایی داشت، با یک تاپ لیمویی که زیر سینه منجوق طلایی داشت پوشید، سندل های طلایی اش را هم به پا کرد. نفس هم یک تونیک به رنگ سفید که زیر سینه یک روبان قهوه ای و در قسمت پایینش گل کوچکی به رنگ قهوه ای داشت به همراه لگینز قهوه ای پوشید. چون بند تونیکش پشت گردن بسته می شد و روی شانه هایش باز بود، یک ژاکت قهوه ای تا زیر سینه هم پوشید. سندل های قهوه ایش را هم به پا کرد. پری هم شلوارک جین تا روی زانو با تاپ بلند تونیک مانند سبز- آبی پوشید و سندل های هم رنگ تاپش هم به پا کرد. هر سه از اتاق خارج شدند و به شایا و شیدا که تازه از اتاقشان خارج شده بودند، ملحق شدند. وقتی به طبقه ی پایین رفتند، پسرها هر یک وسیله ای در دست داشتند. با دیدن دخترها گفتند:

- زود باشین بریم.

تمام راه تا دریا را با مسخره بازی های بردیا، خاطره تعریف کردن های محمد و عماد و جوک های میلاد طی کردند. 

در نقطه ای نزدیک دریا زیرانداز پهن کردند و نشستند. آتشی روشن کردند. محمد رو به شایان گفت:

- قربون دستت اون گیتارت رو بردار یه آهنگ عشقولانه بزن برامون. 

همه حرفش را تصدیق کردند و شایان گفت:

- ولی یه آهنگ قدیمی می زنما. 

شایا:

- باشه، بزن دیگه. 

شایان سری تکان داد و گیتارش را برداشت و شروع کرد:

- زمستـــــون، تن عریون باغچه چون بیابون

درختــــا، با پاهای برهنه زیر بارون

نمی دونی تو كه عاشق نبودی

چه سخته مرگ گل برای گلدون

گل و گلدون چه شب ها نشستن بی بهانه

واسه هم قصه گفتن عاشقانه

چه تلخه، چه تلخه، باید تنها بمونه قلب گلدون

مثل من، كه بی تو نشستم زیر بارونِ زمستون

میلاد سر نفس را در آغوش گرفت. فریماه با چشمانی اشک آلود به محمد که به دریا چشم دوخته بود نگاه می کرد. پری هم به نقطه ی نامشخصی خیره بود. 

- زمستـــــون، برای تو قشنگه پشت شیشه

بهاره، زمستون ها برای تو همیشه 

تو مثل من زمستونی نداری

كه باشه لحظه ی چشم انتظاری

گلدون خالی ندیدی نشسته زیر بارون

گلای كاغذی داری تو گلدون

تو عاشق، نبودی، ببینی تلخه روزای جدایی

چه سخته، چه سخته، بشینم بی تو با چشمان گریون

بشینم بی تو با چشمای گریون 

بشینم بی تو با چشمای گریــــــون

آنچنان با سوز و گداز می زد و می خواند که تمام چشم ها اشک آلود شده بود. فریماه بلافاصله پس از اتمام آهنگ به سرعت به سوی ویلا دوید. پری نگاهی به محمد انداخت و او را کاملا ریلکس و بی خیال دید. به شدت حرصش گرفت. نفس هم که این وضع را دید، زیر لب گفت:

- بی لیاقت.

پری به نفس اشاره ای زد و همراه او از جا برخاست. نفس گفت:

- شما شامتون رو بخورین. ما می ریم پیش فریماه. 

شایا:

- آخه نمی شه که! 

پری:

- عیب نداره، ما رفتیم. 

وقتی به ویلا رسیدند، فریماه را در حالی که جلوی در نشسته و هق هق می کرد یافتند. به زور او را به داخل ویلا بردند. فریماه هق هق کنان گفت:

- خسـ... خسته شدم. او... اون هیچ حسی به من ندار... ه... چه قدر خودم رو به آب و آتیش بزنم... بسه. دیگه می خوام بی تفاوت باشم. 

پری و نفس او را به اتاق بردند تا کمی استراحت کند. پس از نیم ساعت، بچه ها بازگشتند. میلاد گفت:

- مامان اینا زنگ زدن، گفتن که اونا امشب تو ماسوله می مونن، فردا شب بر می گردن. 

شیدا با نگرانی پرسید:

- فریماه کجاست؟

نفس:

- حالش خوب نبود، یه آرامبخش خورد و خوابید. 

شایان ضربه ای به پس کله ی محمد زد و گفت:

- خــــــاک تو سرت، خیر سرت دختر خالته هــــا! 

محمد بی تفاوت شانه ای بالا انداخت و گفت:

- خب باشه. 

پری سری از روی تأسف تکان داد. نفس هم به شدت حرصش گرفته بود. 

*****

دو روز از اقامتشان در ویلای هدایتکار می گذشت. یک روز که هوا نسبتا گرم بود و کسی جز نفس و پری و فریماه و شایا و شیدا در ویلا نبود شیدا گفت:

- بچه ها امروز هوا خیلی خوبه، بیاین بریم استخر. 

شایا:

- آره، شماها که مشکل ندارین؟

نفس، پری و فریماه به علامت نفی سر تکان دادند. 

شایا:

- آخ جــــــون، پس پاشین بریم. 

دخترها به اتاق ها رفتند و حاضر شدند و چند دقیقه ی بعد پنج نفری جلوی استخر بودند. نفس با شیرجه ای خود را درون آب پرتاب کرد. آب به شدت مطبوع بود. پس از نفس، پری و فریماه و به ترتیب بقیه داخل آب پریدند. یک ساعتی در آب بودند. پس از آن، همه به داخل ویلا رفتند. اما نفس داخل آب ماند و فریماه هم پس از آن که به داخل رفت و لباس هایش را پوشید، بازگشت و روی تخت های جلوی استخر نشست. فریماه گفت:

- چی کار کنم؟

نفس:

- چی رو چی کار کنی؟

فریماه:

- محمد رو دیگه. 

نفس:

- هوم! فریماه، یه چیزی رو خواهرانه بهت می گم خب؟

فریماه:

- اوهوم.

نفس:

- این راهی که تو داری می ری انتها نداره. فریماه گوش کن ببین چی می گم، ما سال دیگه می خوایم بریم دانشگاه. از سال دیگه، خواستگارات پاشنه ی در رو از جا می کنن، تو تا کی می خوای خودت رو علاف محمد کنی؟ هان؟ واقع بین باش. من به عنوان یه خواهر دارم این حرفا رو بهت می زنم. نگرانتم فریماه، خیلی زیاد. فکر می کنی برام آسونه ببینم دوست چندین و چند ساله ام که مثل خواهرمه، به خاطر یه آدم بی لیاقت این جوری خودش رو به آب و آتیش می زنه؟ فریماه، اینا رو به خاطر خودت می گم. خودت دیدی من و پری همیشه باهات بودیم و تا اون جایی که می تونستیم کمکت کردیم، از این به بعدم کمکت می کنیم. فقط تو به خودت بیا. ببین، یه نگاه به اطرافت بنداز. امیدت رو از دست نده. بازم براش بجنگ، اما زندگی خودت رو تباه نکن. فریماه، دوست ندارم شکستت رو ببینم. مطمئن باش مردی که با تو ازدواج کنه، خوشبخت ترینه. فریمـــاه، تو چیزی فراتر از یه دوستی برای من، تو مثل خواهرمی، درد تو درد منم هست، غم تو غم منم هست. 

فریماه با بغض گفت:

- می دونم، می دونم. تو راست می گی، آخه تا کی خودم رو درگیرش کنم؟

سپس در ورودی ویلا باز شد و ماشین میلاد نمایان. نفس حسابی ترسیده بود. فریماه به سرعت برخاست و جلوی استخر طوری ایستاد که کسی نتواند نفس را ببیند. پسرها، یعنی محمد، بردیا، شایان، عماد و میلاد از ماشین پیاده شدند. همه بجز میلاد به داخل ویلا رفتند. میلاد که گویی شک کرده بود به سمت استخر آمد. آمدن او همانا و دیدن نفس همانا. رنگ نفس به وضوح پرید. فریماه سرش را پایین انداخته بود. میلاد، فریماه را کنار زد و به نفس نگاه کرد. نفس لب به دندان گزید و تنش گُر گرفت. فریماه نگاهی به نفس که در آب بود انداخت، یک شلوارک کرم کـــوتاه، با تاپ بندی سرخابی پوشیده بود. فریماه به سرعت گفت:

- من... من... چیزه... من می رم تو.

و با دو به سوی ویلا رفت. نفس هم از پله های استخر بالا آمد و به سرعت یکی از حوله های روی تخت های کنار استخر را برداشت و به دور خودش پیچید. این قدر لب هایش را به دندان گزیده بود که دهانش مزه ی خون گرفته بود. ناگهان میلاد دستش را گرفت و او را برگرداند و با لحنی که نفس تا به حال نشنیده بود گفت:

- داری دیوونه ام می کنی. 

نفس به شدت متعجب شد و گفت:

- چی می گی میلاد؟

میلاد دستش را روی قسمت خونی لب نفس کشید و گفت:

- نفس، من دیوونتم، دوستت دارم، می فهمی؟ عاشقتم، احساسی که بهت دارم قابل وصف نیست! نفسم... 

سپس سریع به سوی ویلا دوید و نفس را در شوکی ناگهانی رها کرد. نفس نفهمید چگونه خودش را به اتاق رساند. به سرعت لباس هایش را عوض کرد و روی تخت ولو شد. این قدر اشک ریخت تا این که خوابش برد. خودش هم نمی فهمید برای چه گریه می کند! خوشحال بود، ناراحت بود؟ آیا حسی داشت؟ مغزش قفل کرده بود، فرمانی صادر نمی کرد. 

*****

زمانی که چشمانش را گشود، همه ی افراد حاضر در ویلا را بالای سرش دید. نفس به مجسمه ای شباهت یافته بود. مادرش او را سخت در آغوش کشید و گفت:

- چی به روزت اومده دخترم؟ چرا این جوری شدی؟

نفس باز هم بی تحرک به، رو به رو خیره بود و چیزی نمی گفت. قدرت تکلم هم نداشت. میلاد با ظاهری پژمرده و چشمانی به خون نشسته به او خیره بود. کمی ته ریش هم روی صورتش نشسته بود که خواستنی ترش می کرد. نفس بی هیچ حس خاصی در صدایش گفت:

- همتون برید بیرون، نمی خوام هیچ کی رو ببینم. 

مادرش با شدت بیشتری هق هق کرد. ولی در آخر آقای هدایتکار همه را از اتاق خارج کرد.

*****

دو روزِ دیگر از آن ماجرا گذشته بود ولی نفس باز هم همچون مُرده ای متحرک بود. لب به آب و غذا هم نزده بود. تا این که صبح روز چهارم چشمانش را گشود و به سوی چمدانش رفت. یک شلوار کتان کرم با بلوز یقه قایقی نخودی پوشید و سندل های مشکی اش را هم به پا کرد. از اتاق خارج شد و به طبقه ی پایین رفت. اکنون که با خود فکر می کرد، حرف میلاد آن قدرها هم شوک برانگیز نبود. شاید به خاطر خوشحالی غیر قابل وصف دچار آن حالت شده بود. همه در نشیمن ویلا با قیافه های غمبرک زده، نشسته بودند. نفس با لحن شاد و سرزنده ی همیشگی اش گفت:

- ســــــلام. 

همه با تعجب برگشتند و به او خیره شدند. ناگهان میلاد به سمتش آمد و او را در آغوش کشید. طوری که نفسِ نفس بند آمده بود. آرام زیر گوش میلاد گفت:

- جلوی جمع زشته این جوری بغلم کردی، عزیزم! 

میلاد با بُهت او را از آغوشش خارج کرد و به چشمان نفس خیره شد. نفس دست روی شانه ی میلاد گذاشت و به سوی پدر و مادرش رفت. پدر و مادرش با اشک او را در آغوش کشیدند. 

*****

در باغِ ویلا نشسته بودند که فریماه گفت:

- نصفه جونمون کردی تو دختر، سه روز بیهوش بودی! 

پری:

- آره به قرآن داشتم دق می کردم.

نفس دوستانش را در آغوش گرفت و سپس رو به میلاد گفت:

- بیا کارت دارم.

میلاد به دنبال نفس راه افتاد. نفس در قسمتی از باغ که همچون تکه ای از بهشت بود توقف کرد. برگشت و رو به میلاد گفت:

- خب؟

میلاد گفت:

- چی خب؟

نفس:

- خب حرفت رو بزن. 

میلاد:

- چه حرفی رو؟

نفس:

- همون حرفی که تو چشماته. 

میلاد چند قدم به نفس نزدیک شد و در همان حال گفت:

- خب از کجا بگم؟ از اون جایی که تو شدی تموم دنیام، شدی نفس زندگیم. بدون تو نمی تونم نفس بکشم. سه سال پیش بود که یه بار داشتم با محمد حرف می زدم که محمد گفت: «میلاد، دوستای فریماه خوب تیکه اینا!» منم گفتم: «اونا که بچه ان!» محمد گفت: «نه خیر، این رو ببین!» نفس، یادته سه سال پیش یه بار رفته بودین خونه ی پرنیان اینا، بعد فریماه آرایشتون کرده بود؟

نفس با خنده گفت:

- آره، یواشکی، بعدم عکساش رو قایم کردم مامانم نبینه. 

میلاد ادامه داد:

- محمد با کلی بدبختی عکسای اون روز تو رو از توی گوشی فریماه، بولوتوث کرده بود توی گوشی خودش که بیاد و به من نشون بده. وقتی عکست رو دیدم، یه حسی پیدا کردم که تا حالا نداشتم، نمی تونم توصیفش کنم. خلاصه سه سال گذشت، تا این که فریماه برای تولدش مهمونی گرفت. توام که اون روز با اون لباس و مدل آرایش و مو، این قدر خواستنی شده بودی که همه ی پسرای مهمونی، چشمشون روی تو بود. نمی دونم از عمد یا همین طوری، خیلی لوندی می کردی. ولی وقتی بیشتر باهات نشست و برخاست کردم، فهمیدم لوندی و عشوه تو خونته و مثلِ بعضیا، ادا در نمیاری. اون روز توی کافی شاپ، دوست داشتم یه جوری سر صحبت رو باهات باز کنم، تا این که مانی و زنش اومدن و کلی کارِ منو راحت کردن. وقتی اون جوری دستم رو گرفتی، نفهمیدی چه جونی ازم گرفتی. ولی... ولی وقتی فهمیدم که تو عاشق مانی بودی، ذره ذره ی وجودم آب شد. خب... خب مامانِ آرمیتا به مامان من حرفی نزده بود. راستش من این قدر راجع به تو واسه ی پدر و مادرم تعریف کردم که مامان و بابام خیلی کنجکاو شدن تو رو ببینن. در حقیقت قضیه ی نامزدی، خونه ی ما اومدن و این حرفا، برای من اجباری نبود. وای وای نفس اگه بدونی اون روز عروسی محمد چه بلایی به سرم آوردی! اون لبخند زدنات، سرخ شدنات، همه و همه هر لحظه عشقم رو نسبت بهت بیشتر کرد. تو با وجود همه ی شیطنتات خیلی معصوم بودی. هر وقت تو جمع دستت رو می گرفتم، کلی رنگ عوض می کردی. روز نامزدیم که دیگه بی خیــــال! یه پا عروسک شده بودی واسه خودت. نمی دونی اون شب چه قدر دوست داشتم که شب ازدواجمون می بود. اون روز تو شمشک رو یادته؟ اون دختره که گفت می شه شمارتون رو داشته باشم، یکی از هم دانشگاهیامون بود. می خواستم ببینم عکس العملت چیه. توام با اون عکس العملت این قدر خوشحالم کردی که بیش از پیش برای به دست آوردنت مصمم شدم. وقتی که اون کثافت دستت رو گرفته بود و تو اون جوری رنگت پریده بود، می خواستم دنیا روی سرم هوار شه. پنج روز پیشم دیگه نتونستم حرف دلم رو بهت نگم، آخه دلم نمی خواست داستان عشقم شبیه این رمانا باشه، دوست نداشتم تو بالاجبار باهام باشی. دوست دارم وقتی دستت رو می گیرم، با تمام وجودم بودنت رو در کنارم حس کنم. 

میلاد دیگه بیست سانت با نفس فاصله داشت. با لحنی پُر از سوز گفت:

- نفسم، دوستت دارم، دیوونتم، عاشقتم، می میرم برات، می شه تا ته دنیا، مال من باشی؟

سپس دست نفس را گرفت و به لب هایش نزدیک کرد و بوسید و اشک های نفس سرازیر شد و گفت:

- میلاد، منم... منم دوستت دارم. نفهمیدم کی و چه جوری مانی رو از قلبم پس زدی و نشستی به جاش. 

میلاد ناباورانه به او خیره شد و گفت:

- چی... چی گفتی؟

نفس شمرده شمرده، در حالی که سرش را کاملا مقابل سر میلاد قرار داده بود گفت:

- منم... دوستت... دارم.

و روی دو پا بلند شد و خیلی سریع گونه ی میلاد را به نرمی بوسید. سپس به سوی ویلا دوید اما میلاد در یک حرکت دستان او را از پشت گرفت و نفس در آغوش میلاد پرتاب شد. میلاد با خنده گفت:

- با ابن حرفت، دنیا رو به نامم سند زدی. 

نفس با ناز خندید که میلاد چشمانش را بست و گفت:

- تو رو خدا این جوری نخند. اون وقت نمی تونم دو سال دوریت رو تحمل کنم. 

نفس با تعجب گفت:

- دوریم رو؟ من که پیشتم! 

میلاد خندید و گفت:

- خانوم کوچولوی منی دیگه. 

نفس:

- تو رو خدا بگو! مگه می خوای دو سال بری مسافرت؟ نــــه! اون وقت من چی کار کنم؟

میلاد دوباره خندید و گفت:

- منظورم چیز دیگه ای بود. 

نفس تازه مفهوم حرف میلاد را درک کرد و گونه هایش سرخ شد. میلاد با شدت خندید و گفت:

- عشق خودمی، عاشق همین خجالتاتم. 

نفس چشمکی به میلاد زد و گفت:

- میلاد، یه قولی بهم می دی؟

میلاد:

- حتما.

نفس:

- قول بده هیچ وقت، هیچ وقت بهم خیانت نکنی و بهم دروغ نگی. 

میلاد بوسه ای بر پیشانی نفس زد و گفت:

- قسم می خورم، مطمئن باش هیچ وقت بهت خیانت نمی کنم. توام همین قول رو بهم بده. 

- منم قول می دم. 

وقتی به ویلا رسیدند، فریماه و پری جلوی در پریدند و فریماه گفت:

- اوی! یه ساعت وسط جنگل چه غلطی می کردین! هان؟

میلاد با خنده لپ فریماه را کشید و گفت:

- داشتم با عشقم اختلاط می کردم، مشکلی هست؟

چشمان فریماه و پری گرد شد و فریماه با بُهت گفت:

- هـــــان! عشقت؟

نفس گفت:

- گم شو برو تو، خودم برات تعریف می کنم. 

دخترها به سوی اتاقشان رفتند. نفس روی تخت و فریماه روی مبل کنار پنجره و پری روی صندلی میز تحریر نشست. فریماه گفت:

- نفس، تو روحت! بنال ببینم چی شده دیگه. 

نفس گفت:

- خب... میلاد... بهم گفت که... دوستم داره. 

سپس تمام جریان و حرف های خودش و میلاد را برایشان تعریف کرد. پری و فریماه با دهان گشاد شده به نفس خیره بودند. نفس از قیافه ی آنها خنده اش گرفت و گفت:

- چیه؟ چرا مثلِ گربه ی شرک به من زل زدین؟

پری و فریماه به سوی نفس هجوم بردند و او را در آغوش کشیدند و گفتند:

- آخ جــــــون! من از همون اول می دونستم شما دو تا مال هم می شین. 

- آره، ایـــــول! 

*****

صبح روز بعد وقتی دخترها از خواب بیدار شدند، پری گفت:

- بچه ها! دیشب خواب دیدم تو روز عروسیمم، بعد دارم عسل می ذارم دهن شروین. 

نفس قیافه اش را جمع کرد و گفت:

- اَی، فکر کن! عسل بذاری تو دهن شوهرت! عُــــــق! 

فریماه با لبخند گفت:

- آخ! یعنی می شه یه روز من این کار رو با محمد بکنم؟

نفس:

- هــــو، بی تربیت! یعنی چی با محمد. 

فریماه با حرص بالش را بر سر نفس کوباند و گفت:

- لال بمیر، عوضیِ منحرف. 

نفس و پری غش غش خندیدند و نفس گفت:

- اِ اِ اِ! فکر کن! دستت بوی تف می گیره، بعد نوچ می شه، اَی! 

پری:

- حالا فکر کن شوهرت بخواد بذاره تو دهنت قبلش رفته باشه دستشویی، دستاشم نشسته باشه! 

نفس:

- یا مثلا دست کرده باشه تو دماغش! 

فریماه:

- دوتاتـــــون خفه شین! اَه! حالم به هم خورد! 

خلاصه با شادی و خنده حاضر شدند. 

*****

شب قبل از این که برگردند، فریماه نزدیکای ساعت سه نصفه شب به ساحل رفت. از یک طرف حرف های نفس و پری، از طرفی دیگر لحظه ای فکر محمد رهایش نمی کرد. با همه ی این ها استرس کنکور را هم داشت. از همه طرف برایش می بارید. همان طور که به دریا نزدیک می شد، اشک هایش هم جاری می شدند. نمی دانست چه حکمتی بود که هر وقت نام محمد را بر زبانش می راند اشک از چشم هایش جاری می شد. به سختی خودش را به صخره ای رساند و روی آن ولو شد. باد لای موهایش می وزید آنها را تکان می داد. چند قطعه سنگ برداشت و با شدت به داخل آب پرتاب کرد. با صدای خفه ای گفت:

- دوستت دارم با وجود همه ی بی احساسیات، عاشقتم. ده ساله دارم می پرستمت ولی تو نمی دونی. از وقتی تو درسای مدرسه کمکم می کردی عاشقت شدم. لعنت به تو، لعنت به غزال، لعنت به من. آخه چرا؟ مگه من چی از اون کمتر داشتم لعنتی؟ هـــان؟ خدا، کمکم کن. دیگه این عشقِ نفرین شده رو نمی خـــــوام. هر جور که خودت صلاح می دونی خدا جون. می دونم به ضررم عمل نمی کنی، بهت امید دارم. 

سپس از جا برخاست و به ویلا بازگشت. گلویش درد می کرد و چشم هایش می سوخت. نفس نفس می زد. حالش منقلب شده بود. بین دو راهی بدی گیر افتاده بود. 

*****

یک هفته از بازگشتشان به تهران می گذشت. دو روزِ دیگر نفس باید به خانه ی هدایتکارها می رفت. مشغول گفت و گوی تلفنی با میلاد بود:

- میلاد، حالا نمی شه من نیام؟ جلوی بابات راحت نیستم که این دو ماه رو تو خونه ات زندگی کنم. 

میلاد با خنده گفت:

- چه ربطی به بابام داره؟

نفس:

- وا! خب اون جا خونه ی بابا و مامانتم هست دیگه! 

میلاد:

- مگه تو قراره تو این دو ماه خونه ی بابام اینا زندگی کنی! 

نفس:

- به قول پرپر پ ن پ، خونه عمه ام! 

میلاد:

- آخه عشقم، تو میای تو آپارتمان من. کی گفته که می ری خونه ی مامان و بابام؟

نفس با بُهت فریاد کشید:

- آپارتمان تو؟ مگه تو آپارتمان داشتی و من نمی دونستم؟

میلاد:

- چرا داد می زنی نفسم؟! 

نفس:

- جواب منو بـــــده.

میلاد:

- تازه یک هفته ست اومدم این جا. می خواستم سورپرایزت کنم. 

نفس کمی آرام شد و گفت:

- حتما باید بیام تو آپارتمانت؟

میلاد با لحنی محزون گفت:

- به من اعتماد نداری؟

نفس به سرعت گفت:

- چرا، ولی...

میلاد با همان لحن گفت:

- ولی چی؟

نفس:

- خب... 

میلاد:

- درکت می کنم. 

نفس:

- کی باید بیام؟

میلاد:

- کجا؟

نفس:

- خونه آقا شجا! 

میلاد:

- هـــان؟

نفس کلافه گفت:

- چه قدر تو خنگی عزیزم! دارم می گم کی باید بیام خونه ات؟

میلاد که گویی شاد شده بود گفت:

- فردا صبح خوبه؟

نفس:

- مامان و بابام می دونن که باید بیام خونه ی تو؟

میلاد:

- آره، ولی بابات به سختی قبول کرد. 

نفس:

- هــــوم! که این طور، پس اوکی، من فردا میام دیگه. حالا برو که من برم به کارام برسم. 

میلاد:

- به روی چشم خانومم. 

نفس:

- چشمت بی بلا آقایم. 

میلاد:

- دوستت دارم خانومی، خداحافظ. 

نفس هر کاری کرد نتوانست بگوید منم همین طور. فقط به یک خداحافظ خالی بسنده کرد. 

صبح روز بعد با کلی اشک و گریه های مادرش، برای دو ماه و نیم خانه و خانواده اش را وداع گفت. میلاد آن روز به خاطر نفس به شرکت نرفته بود. پدرِ نفس او را به خانه ی میلاد رساند. سپس به نفس گفت:

- دخترم، من به میلاد، اندازه ی چشمام اطمینان دارم. برای همینم گذاشتم که تو بری و توی این مدت خونه اش زندگی کنی. نگران هیچی نباش، میلاد به من قول داده. مطمئنم که زیر قولش نمی زنه، بهش اطمینان کن. به خدا سپردمت دخترم. 

نفس با بغض گونه ی پدرش را بوسید و گفت:

- دوستت دارم پدری. 

- منم همین طور دخترم، بهت سر می زنیم، خدا نگهدارت باشه. 

نفس:

- خداحافظ بابایی.

وقتی نفس پیاده شد و چمدان هایش را از صندوق عقب برداشت، به سوی خانه ی موقتش که دارای نمایی با معماری فوق العاده و امروزی بود راه افتاد. زنگ طبقه ی میلاد را زد. پس از یک ثانیه صدای شاداب میلاد در آیفون پیچید:

- وایسا بیام کمکت. 

نفس لبخندی زد و منتظر شد. وسایلش اعم از دو چمدان بزرگ و یک سامسونت کوچک و یک ساک و کیف دستی اش بود. میلاد با یک شلوار گرمکن طوسی و بلوز چسبان آستین کوتاه، آمد دم در. نفس با دیدنش در آن لباس و همچنین دختری که از آن جلو رد شد و چشمکی به میلاد زد، اخمی کرد و جیغش به آسمان رفت:

- این چه وضعشه؟ چرا این جوری اومدی دم در؟ خجالت بکش! 

سپس بازوی میلاد را که با بُهت به نفس خیره بود گرفت و به داخل پرت کرد. میلاد خم شد و گونه ی نفس را که در اثر عصبانیت سرخ شده بود، بوسید. نفس لبانش را مانند کودکی پنج ساله غنچه کرد و گفت:

- برو اون ور ببینم.

میلاد با خنده گفت:

- سلام عرض شد خانومی، خیلی خیلی خوش اومدی. حالا بیا بریم. 

نفس به سوی آسانسور راه افتاد و میلاد هم با چمدان ها پشت سرش بود. آپارتمان میلاد در طبقه ی هفتم ساختمان ده طبقه بود. پس از این که از آسانسور خارج شدند، به سوی واحد بیست و سه رفتند. میلاد کلید انداخت و در را باز کرد. نفس چشمانش را بست و وارد شد. سپس چشمانش را باز کرد. خانه ی فوق العاده زیبایی بود. وقتی وارد می شدی، سمت چپ آشپزخانه ی اُپن که با ست نقره ای زینت یافته بود، قرار داشت و سمت راست پس از سه متر راهرویی بود که در آن سه اتاق خواب واقع شده بود. رو به رو هم پذیرایی بزرگ و دلبازی بود که میز ناهارخوری هشت نفره و یک تمام ست مبل به رنگ قهوه ای قرار داشت. دیوار آن قسمت هم با مبل ها ست بود. قسمت نشیمن با سه پله از پذیرایی جدا می شد. در نشیمن، تلویزیون ال سی دی بزرگی قرار داشت که رو به رویش مبل اِل قرمز رنگی همراه دو مبل یک نفره ی قرمز در اطرافش به همراه میزی قرار گرفته بود. دیوارهای نشیمن بوسیله ی کاغذ دیواری های نارنجی و زرشکی تزیین شده بود. پرده ها هم به رنگ زرشکی بودند. اولین اتاق خواب، که قرار بود اتاق خواب نفس باشد، شامل میز تحریر و کمد و تخت یک نفره و پاتختی و دراور به رنگ قهوه ای سوخته می شد. روی پاتختی، آباژوری به رنگ بنفش و تلفنی قرمز رنگ به شکل لب قرار داشت. دیوارها هم با کاغذ دیواری بنفش که با گل های نقره ای زینت داده شده بود، تزیین کرده بودند. روی دیوار رو به روی تخت عکسی از چشمان نفس روی بوم و در ابعاد بزرگ، قرار گرفته بود. تخت هم با روتختی بنفش و پنجره ها با پرده ی یاسی رنگ پوشانده شده بودند. اتاق میلاد هم دیواری با کاغذ دیواری کرم و قهوه ای و سرویس خواب دو نفره ای به رنگ قهوه ای سوخته داشت. پرده های اتاقش هم به رنگ کرم بود. روی یکی از دیوارها هم عکسی فوق العاده از نفس و میلاد در روز نامزدی، قرار داشت. این عکس را آخر شب، پس از رفتن مهمان ها انداخته بودند. نفس روی سکویی نشسته بود و موهایش را که جمع کرده بود، باز کرده بود و باد موهایش را به سمت دیگری برده بود و اشارپش هم از روی شانه اش افتاده بود و باد شکل عجیبی در آن به وجود آورده بود. ماه دقیقا کنار صورت نفس قرار گرفته بود. نفس با چشمانی خمار به ماه خیره بود و میلاد از پشت خم شده بود دستانش را دور کمر نفس حلقه کرده بود و لبانش را روی شانه ی او گذاشته بود و نفس دستش را به عقب برده بود و داخل موهای میلاد کرده بود. نفس عاشق این عکس بود. اتاق آخر هم شامل کتابخانه ی بزرگی بود و به عنوان اتاق مطالعه از آن استفاده می شد. نفس با ذوق به سوی میلاد برگشت و گفت:

- فوق العاده ست! خیلی قشنگه. 

چشمان میلاد برق زد و گفت:

- خوشت اومد؟

نفس:

- آره خیلی مرســـی. 

میلاد:

- خب، حالا برنامه ی درسیت. من صبحا ساعت هفت می رم و ساعت 7:30 شب بر می گردم. ما ساعت 8:30 بعد از خوردن شام تا ساعت یازده درس کار می کنیم. توام صبحا بعد از رفتن من می شینی دویست تا تست می زنی. برات کتابم خریدم. بعدش در آخر هر هفته، من ازت یه امتحان کوچولو می گیرم و بعدشم یه دویست تا تست از نمونه سوالات کنکور سالای قبل رو می زنی. پنج شنبه هام فقط صبحا تست می زنی. شب می ریم بیرون می گردیم که تو خسته نشی. 

نفس بالا و پایین پرید و لپ میلاد را کشید و گونه اش را بوسید. موبایل میلاد زنگ خورد. میلاد جواب داد:

- بله محمد؟

- ... 

- خب... خب... الان میام.

- ... 

- باشه، بهش بگو صبر کنه. 

- ...

- آره حتما بهش بگو امروز بیاد، خیلی واجبه، تو جلسه حتما باید باشه. 

- ... 

- باشه، تا یک ساعت دیگه اون جام. خداحافظ. 

پس از این که گوشی را قطع کرد رو به نفس گفت:

- عشقم، من باید برم شرکت. 

نفس:

- باشه عزیزم برو. 

میلاد:

- سختت نیست تنها وسایلت رو جا به جا کنی؟

نفس:

- نه بابا، تو برو. خیالت راحت باشه. 

میلاد:

- باشه. 

نیم ساعت بعد میلاد با کت وشلواری طوسی و پیراهن طوسی و کراوات مشکی، به همراه کفش های ورنی شیک آماده ی رفتن بود. میلاد رو به نفس که در حال جا به جا کردن وسایلش بود گفت:

- خب، من دیگه دارم می رم، مواظب خودت باش، کاری داشتی زنگ بزن. 

نفس:

- باشه حتما، خداحافظ.

میلاد:

- خداحافظ.

نفس پس از رفتن میلاد، وسایلش را به طور کامل جا به جا کرد. دستی هم به سر و روی خانه کشید. سپس به سراغ تلفن رفت و شماره ی محل کار پرهام را گرفت. چرا که پرهام از او قول گرفته بود که پس از رسیدنش به خانه ی میلاد با او تماس بگیرد. پرهام و رامتین و علیرضا و عرفان از تمام ماجراها با خبر بودند. پس از سه بوق صدایش در گوشی پیچید:

- به به! چه عجب، یادی از ما کردی. دیگه کم کم با بچه ها داشتیم ناامید می شدیم از تماستون. آقاتون خوبن؟ خونه ی جدید خوبه؟

نفس خنده اش گرفت و گفت:

- پر پری! یه دقیقه اون فک وامونده رو ببند. 

صدای رامتین به گوشش رسید:

- به! ســــلام، سی سی نفس. سلام مارم به آقاتون برسون. خوبی؟

نفس:

- پرهام بمیــــری. شد من یه بار به تو زنگ بزنم و تو نزنی رو بلندگو؟

صدای خنده بلند شد. عرفان با خنده گفت:

- شعور نداره دیگه. 

نفس خندید و گفت:

- به! داش عرفان! چه خبرا؟ جی افای گرام خوبن؟ توی این چند روز اخیر چند نفر رو مخ کردی؟

عرفان:

- یا ابرفرض! اسمم بد در رفته ها! 

پرهام:

- بابا نفس بی خیال، تعداد دخترایی که این مخ می کنه غیر قابل شمارشه. 

نفس:

- می دونم. رامتینی، تو چه خبر؟ سامانه جون خوبن؟

رامتین:

- بعله، سلام دارن خدمتتون. 

نفس:

- علیرضای ورپریده، چرا حرف نمی زنی؟ کدوم گوری رفتی تو؟

علیرضا صدایش را نازک کرد و گفت:

- وا! نفس جون، ورپریده چیه؟ شوور برام پیدا کردی؟

نفس غش غش خندید و گفت:

- گمشو دیوونــــه! 

پرهام:

- خب دیگه، پاشین جم کنین، گم شین بیرون. با سی سی نفس خصوصی کار دارم. 

علیرضا:

- اِ نفس! چی کارت داره بـــلا؟

نفس:

- علیرضا بازم؟ برات شوور نمی گیرما! 

علیرضا:

- نه بیخی! تو رو خدا این کار رو با من نکن. 

پرهام:

- خب دیگه، برین گم شین همتون. 

پسرها با غرغر از اتاقِ پرهام خارج شدند. 

نفس:

- آخر این شرکتتون ورشکست می شه. از بس که شماها تو اتاقای هم تلپین. خوبه پسرینا! چی می گین از صبح تا شب تو اتاقای هم؟! گم شین سر کارتون. اصلا شما قراردادی، چیزی می بندین؟

پرهام خندید و گفت:

- خب حالا! مثلا راجع به جی افای عرف و سامانه و الهام و اینا! حالا بگو بینم، خوش می گذره خونه ی آقاتون؟

- بله جای شما خالی. 

- رامتین می خواد بره. 

نفس شوکه جواب داد:

- چـــــی؟!

پرهام:

- رامتین بیست و نهم شهریور بر می گرده نیوکاسل. 

نفس:

- آخه چرا؟

پرهام:

- چی چرا؟ از اولشم موقتا این جا بود. 

نفس:

- اَه! باید دقیقا می ذاشت چهار روز بعد از تولد من؟ دلم براش تنگ می شه. سامانه چی پس؟

پرهام:

- مگه شش سال پیش رو یادت نیست؟ شش سال پیش رفت اون جا پارسالم به محض این که درسش تموم شد اومد. حالام می خواد برگرده. 

نفس دندون قروچه ای کرد و با بغض گفت:

- اَه! لعنتی. دلم براش تنگ می شه. مامان و باباش می دونن؟

پرهام:

- پ ن پ، عمه اش می دونه! 

نفس:

- پرهام، ول کن اون عمه ی بدبختت رو. 

پرهام خندید و گفت:

- نه که تو از این تکیه کلامای من اصــــلا استفاده نمی کنی سی سی جـــون! 

(در این جا سی سی مخفف سیستر انگلیسیه که یعنی همون خواهر.)

نفس:

- رامتین رو بگو! 

پرهام:

- عیب نداره حالا، تو غصه نخور. می ریم می بینیمش.

نفس:

- حالا همچین می گی می ریم می بینیمش انگار نیوکاسل دو تا کوچه بالاتر از اون شرکت پیزوریتونه! 

پرهام:

- خره! رامتین برامون دعوتنامه می فرسته. چون اون جا هنرمند بنامیه، دعوتنامه اش معتبره! واسه همین راحت بهمون ویزا می دن. 

نفس:

- اوهوم، خب دیگه چه خبرا؟

پرهام:

- اووو! خبرا دست شماستا! 

نفس کل وقایع را برایش تعریف کرد. 

پرهام:

- اووو! چه برنامه ی درسی سنگینی! 

نفس:

- نه باو! خوبه. راستی پرپر، پنج شنبه با الی و رامتین و عرفان و سامانه و علیرضا پاشین بیاین این جا. 

پرهام:

- ارسی نیاد؟

نفس:

- اووو! چرا، یادم نبود. 

پرهام:

- حالا به الهام بگم، شاید نتونه بیاد.

نفس:

- برو بابا، خودم بهش زنگ می زنم! 

پرهام:

- شام برامون مرغ درست کنیا. 

نفس غش غش خندید و گفت:

- حالا اگه پسر خوبی بودی، باشه. 

پرهام صدایش را بچگانه کرد و گفت:

- ملسی خاله نوس. 

نفس:

- خب دیگه، پس منتظرتونما، باید بیاین. 

پرهام:

- باشه، حالا که تازه یک شنبه ست. 

نفس:

- حـــــالا! پنج شنبه می بینمتون به بچه هام بگو. 

پرهام:

- اوکی سیسم، بای.

نفس:

- بای داشی. 

نفس پس از آن که تلفن را قطع کرد به آشپزخانه رفت. می خواست برای شام غذای خوشمزه ای بپزد و موجودیت خود را به میلاد ثابت کند. بنابراین دست به کار شد. ابتدا کمی سالاد ماکارونی و سپس لوبیا پلو، غذای مورد علاقه ی خودش را درست کرد. کمی هم ژله داخل ظرف های مخصوص ریخت و در یخچال گذاشت. سپس به سراغ تلفن رفت و یک ساعتی با پری و فریماه صحبت کرد. سپس به حمام رفت و دوش نیم ساعتی گرفت و بیرون آمد. به سراغ کمد رفت و یک شلوار برمودای سرخابی جذب با تاپ سفیدی که طرح های سرخابی داشت پوشید. موهایش هم وقتی از حمام می آمد، حالت دریایی پیدا می کرد، بنابراین موهایش را باز گذاشت. حلقه ی نامزدی اش را هم به دست کرد و از اتاقش خارج شد. ساعت 7:20 بود. به سرعت میز را چید. ساعت حدود بیست دقیقه به هشت بود که میلاد در خانه را باز کرد و وارد شد. از سر و رویش خستگی می بارید. نفس به سویش رفت و گونه اش را بوسید و گفت:

- سلام.

میلاد با دیدن نفس شارژ شد و گفت:

- چه قدر خوبه آدم تا از سر کار میاد خونه، عشقش رو ببینه ها! 

نفس خندید و گفت:

- برو یه دوش بگیر بیا شام حاضره. 

میلاد با بُهت به نفس نگاه کرد و گفت:

- چــــی؟! شام؟

نفس که از بُهتِ میلاد متعجب شده بود گفت:

- وااا! آره دیگه، شام.

میلاد:

- مگه تو آشپزی بلدی؟

نفس:

- آره.

میلاد:

- راست می گی؟

نفس با حرص گفت:

- میلاد می زنمتا! 

میلاد لبخندی زد و گفت:

- حرص نخور خانومم، جوش می زنی. آخه تعجب کردم. 

نفس:

- باشه حالا. برو یه دوش بگیر و بیا. 

یک ربع بعد، دو نفری سر میز شام نشسته بودند. میلاد برای خودش غذا کشید و مشغول خوردن شد. با اولین قاشقی که خورد به نفس نگاه کرد و گفت:

- باورم نمی شه این قدر آشپزیت خوب باشه! 

نفس لبخندی زد. 

پس از شام میلاد نفس را به اتاق مطالعه برد و مشغول کار کردن درس با او شد. ساعت طرفای 11:30 بود که میلاد گفت:

- برای امروز کافیه. 

نفس ناگهان یاد چیزی افتاد و گفت:

- ای وااای میلاد! من سه روز در هفته تا بیستم اردیبهشت مدرسه دارم. 

میلاد گفت:

- خب مشکلی نیست. فردا مدرسه داری؟

نفس:

- آره، روزای زوج تا ساعت دو و نیم. 

میلاد:

- خب اشکال نداره، ساعت دو و نیم که اومدی، می شینی پای درست. 

نفس:

- اوهوم. پس من دیگه برم بخوابم، وگرنه صبح نمی تونم بیدار شم. 

میلاد:

- باشه عزیزم، برو بخواب. شبت بخیر. 

سپس پیشانی نفس را بوسید. 

*****

پنج شنبه شب، ساعت هشت زنگ خانه به صدا در آمد. نفس با شادی به سوی آیفون دوید. یک دامن فُن کوتاه مشکی با ساپورت مشکی و تاپ آستین حلقه ای مشکی که رویش با پولک مشکی پوشیده شده بود، به تن داشت. لباسش ساده و شیک بود. میلاد هم شلوار کتان مشکی همراه بلوز سفید چسبان ساده پوشیده بود. نفس در را باز کرد. پس از دقایقی سر و صدای بسیاری داخل پاگرد واحد میلاد تولید شد. پرهام و علیرضا و به دنبالشان ارسلان و رامتین و سامانه (دوست دختر رامتین) و الهام و عرفان، از آسانسور خارج شدند. همه شان هم مشغول صحبت با یکدیگر بودند. پرهام با حرص می گفت:

- وااای! عرفان بهت گفتم ماشین رو اون جا پارک نکن، گوش به حرف آدم نمی دی که! 

عرفان خندید و گفت:

- مگه تو آدمی! 

الهام هم می گفت:

- اوووی عرفان، با بی اف من درست حرف بزنا! 

رامتین می خندید و آشوبی به پا بود. علیرضا هم می گفت:

- اَه! حالم بد شد. ده نفر آدم چپیدیم توی یه دونه موهاوی! خب پرهام می مُردی اگه توام ماشین می آوردی؟

ناگهان در واحد رو به روی واحد میلاد باز شد و زنی جلوی در آمد و گفت:

- آقای هدایتکار، این همه سر و صدا از شما بعیده! 

میلاد جلو رفت و گفت:

- معذرت می خوام خانوم رهامیان. 

سپس رو به بچه ها گفت:

- چه خبرتونه؟ بیاین تو دیگه، چه قدر حرف می زنین. 

دوباره صداها بلند شد. پرهام به سوی میلاد آمد با او دست داد و گفت:

- به به! ســــلام داماد بعد از این! 

الهام نفس را در آغوش گرفته بود. هر کی با شخص دیگری حرف می زد. ارسلان ناگهان زد زیر خنده و گفت:

- بچه ها، می گم اگه خواستینا اگه خواستین، برین تو! 

همه به داخل خانه رفتند و با یکدیگر احوال پرسی کردند. تا این که فریماه و پری هم از راه رسیدند. با آمدن آنها بار دیگر سر و صداها به آسمان رفت. نفس و میلاد هم فقط از دست کارهای پرهام و رامتین و عرفان می خندیدند. همه از قبل فریماه و پری را می شناختند. چرا که چند باری آنها را دیده بودند. 

بعد از صرف شام، همه در پذیرایی نشسته بودند که پرهام گفت:

- میلاد، هفته ی دیگه با بچه ها می خوایم بریم شمال. سه شنبه می ریم، جمعه بر می گردیم. پایه ای با محمد بیاین؟

میلاد گفت:

- آخه نفس درس داره، باید باهاش کار کنم. 

نفس گفت:

- نه، اگه می خوای برو، من مشکلی ندارما.

میلاد:

- نه، آخه درس تو واجب تره! ایشالا باشه واسه یه وقت دیگه. 

پرهام گفت:

- باشه، هر طور راحتی. اگه خواستی بیای بهم بگو. 

میلاد گفت:

- اوکی.

شب خوبی را در کنار هم سپری کردند و نفس خوشحال بود از این که چنین دوستان خوش مشربی دارد. 

*****

وااای! آخ جونمی جــــــون. پلی تکنیک، پلی تکنیک! 

این صدای پری بود که با شادی بالا و پایین می پرید. 

نفس گفت:

- زهر مار بده به من اون روزنامه ی وا مونده رو. 

سپس مشغول پیدا کردن نام خودش شد. 

ناگهان جیغ زد:

- منم پلی تکنیکم! (یک جیغ بنفــــش) آخ جون معماری! ایـــــول! میلاد جونم عاشقتـــــم. وای، مرسی خدا. 

فریماه گفت:

- اسم من، ایناهاش. وااای! باورتـــون می شـــه؟ هر سه تامون، تهران دانشگاه پلی تکنیک، اونم تو رشته ی معماری قبول شدیم. چی بهتر از این؟

دخترها کنکور داده بودند و اکنون در روز پانزدهم شهریور ماه، نتایج سختی هایشان را دیده بودند. نفس دقیقا فردای روز کنکور به خانه ی پدری اش بازگشت. حسابی به میلاد و مهربانی هایش عادت کرده بود. قبولی اش را هم مدیون او بود. در طی مدتی که در خانه ی میلاد بود، اتفاق خاصی برایش نیفتاده بود. پری و فریماه هم بکوب درس خوانده بودند و این نتیجه ی کارشان بود. هر سه حسابی شاد و سر حال بودند. خبر قبولی شان را طی دو روز به همه رساندند. پدر و مادرهایشان به آنها گفته بودند که هدیه ی قبولی شان مشترک است و سال دیگر این هدیه به دستشان خواهد رسید. پدر بزرگِ نفس به او یک 206 قرمز اهدا کرد. مادر بزرگِ فریماه هم برایش یک ام وی ام بادمجانی و خانواده ی پرنیان هم برایش یک هافی موتورِ مشکی خریده بودند. البته سه دختر خودشان از پدر بزرگ و مادر بزرگ هایشان ماشین خواسته بودند. البته آنها از دخترها پرسیده و رنج قیمت کادویشان را گفته بودند و دخترها بر این اساس ماشین هایشان را انتخاب کرده بودند. کِیف هر سه به شدت کوک بود. میلاد هم یک شب نفس را به رستوران دعوت کرد و به او گفت که کادویش را هفته ی آینده به او خواهد داد. 

یک هفته گذشت و روز تحویل کادوی میلاد فرا رسید. صبح زود به دنبال نفس آمد. به او گفته بود که لباس ورزشی بپوشد. ساعت شش صبح آلارم گوشی نفس به صدا در آمد. نفس با بدبختی از جا بلند شد و به سمت حمام رفت. یک دوش آب یخ گرفت تا خواب از سرش بپرد. سپس به سوی کمدش رفت و یک شلوار گرمکن مشکی دم پا گشاد پوشید با کتانی های آل استار نارنجی. مانتوی مشکی اش را پوشید و شال نارنجی اش را هم روی سرش کشید، یک کیف ورزشی مشکی هم برداشت و وسایل مورد نیازش را داخل آن ریخت. سپس به طبقه ی پایین رفت. پدر و مادرش هنوز خواب بودند. از خانه خارج شد و خرامان خرامان راه حیاط تا در خروجی را طی کرد. میلاد جلوی در منتظرش بود. نفس لباسش را به درستی نمی توانست ببیند. زیرا میلاد پشت فرمان نشسته بود. در جلو را باز کرد و نشست. گونه ی میلاد را بوسید و گفت:

- صبحت بخیر، خوبی؟ چه خبرا؟ خوش می گذره هفته به هفته سراغی از عشقت نمی گیری؟

میلاد خنده ای عصبی کرد و گفت:

- من اگه ازت سراغی نگیرم، ولی لحظه به لحظه ام رو با یاد تو نفس می کشم. 

نفس بی قصد گفت:

- آره جون عمه ات! 

ناگهان میلاد سرش را نزدیک سر نفس قرار داد و گفت:

- من قسم خوردم که بهت دروغ نگم، الانم هر حرفی زدم واقعیت بوده. فهمیدی دیوونه؟ با احساسات من بازی نکن. فهمیدی یا جور دیگه حالیت کنم؟! تو یه خیانت کار عوضی هستی. 

چشمان نفس به شدت گشاد شده بود. باور نمی کرد شخصی که این حرف ها را زد میلاد باشد. اشک در چشمانش حلقه زد و چانه اش شروع به لرزیدن کرد. میلاد شانه هایش را گرفت و فریاد زد:

- فهمیدی یا نه؟ چرا لال شدی لعنتی؟

نفس حتی قدرت تکلمش را هم از دست داده بود. اشکی از گوشه ی چشمش چکید. میلاد شانه های او را با شدت رها کرد. نفس دستگیره ی ماشین را گرفت و می خواست پیاده شود که میلاد دستش را گرفت. نفس جیغ کشید:

- دستم رو ول کن روانـــی! برو خودت رو به یه روانپزشک نشون بده، تو یه احمقی. آره من دیوونه ام، دیوونه ام که احساساتم رو به پات ریختم. دستم رو ول کن. دیگه هیچ وقت نمی خوام اون قیافه ی نحست رو ببینم، فهمیدی یا نه؟ خودتم یه جوری به پدر و مادرامون می گی. 

ناگهان احساس کرد که فکش جا به جا شد. میلاد به او سیلی زده بود. نفس نگاه پُر از نفرتش را به چشمان لبالب پُر از اشک میلاد دوخت. میلاد فریاد زد:

- آره! می خوای زودتر تمومش کنی که بری دنبال عشق و حالت و با اون کثافت بریزی رو هم؟ آره لعنتی؟ جواب منو بده. 

نفس سر از حرف های میلاد در نمی آورد. با صدایی ناهنجار گفت:

- چرا چرت و پرت می گی؟ به چه حقی به من تهمت می زنی؟

بار دیگر صورتش سوخت. با اشک هایی سرازیر از چشمانش رو به میلاد گفت:

- هیچ وقت فکرش رو نمی کردم یه همچین آدمی باشی. به چه گناه ناکرده ای داری مجازاتم می کنی؟

سپس در ماشین را باز کرد و شروع به دویدن کرد. نمی دانست کجا می رود فقط دلش نمی خواست به خانه برود. به سوی مقصد نامعلومی می دوید و اشک می ریخت. گوشه ی لبش خونریزی شدیدی داشت و تمام شالش را قرمز کرده بود. ناگهان پایش به سنگی گیر کرد و با شدت از پشت به زمین افتاد. سرش به طرز وحشتناکی درد گرفت. کسی او را در آغوش گرفت. از عطر تنش فهمید که میلاد است. بی آن که بفهمد دارد چه می گوید آرام زمزمه کرد:

- با... وجودی... که نمی... نمی دونم چرا منو ز... زدی، ولی من بازم دوسـ... دوست دار... دار...

دیگر نتوانست حرفش را ادامه دهد. بی جان در بغل میلاد افتاده بود. میلاد او را داخل ماشین گذاشت و با سرعت برق به سوی بیمارستان راند. پشت سر هم تکرار می کرد:

- نفس من، نفس من، تحمل کن. الان می برمت بیمارستان. لعنت به من! نفسم تو خیلی خوبی، من بدم. تو رو خدا تحمل کن عزیزم، من بدون تو نمی تونم. 

با احساس سوزش شدیدی در سرش، چشمانش را گشود. میلاد با چشمانی به خون نشسته و ظاهری آشفته، بالای سرش نشسته بود. نفس به سختی گفت:

- مـ... مـ... من کُـ... کُـ... کجا... کجام؟

میلاد با دیدن چشمان باز او، صورتش را به سویی دیگر برگرداند. شانه هایش شروع به لرزیدن کردند. نفس گفت:

- میـ... میـ... میلاد.... چـ... چرا... مـ... من... نـ... نـ... نمی... نمی تونم یه سره... حـ... حرف بـ... بـ... بزنم؟

میلاد سرش را برگرداند و گفت:

- الان دکتر میاد. 

سپس از اتاق خارج شد. نفس نمی توانست کلمات را به درستی بیان کند. میلاد به همراه دکتر، وارد اتاق شد. دکتر رو به نفس گفت:

- خوبی دخترم؟

نفس با همان حالت گفت:

- نـ... نـ... نمـ... نمی... تو... تو... تونم... حـ... حـ... حرف... بز.. بزنم. 

دکتر گفت:

- ببین دخترم، تو به خاطر دو تا ضربه ای که به صورتت وارد شده و بعد از اون با پشتِ سر خوردی زمین، قسمتی از مغزت که مربوط به صحبت کردن می شه، دچار اختلال شده. در حقیقت شوک بهش وارد شده و باعث به وجود اومدن لکنت زبونت شده. به خصوص که تو گواتر مادرزادی هم داری و خبر نداشتی. چون دارو مصرف نکردی، ممکنه این لکنت، تا آخر عمر همراهت باشه، اما هنوز سی درصد امید به بهبودیت هست. 

چانه ی نفس شروع به لرزیدن کرد. باورش نمی شد، لکنت زبان! به میلاد نگاه کرد. سرش را پایین انداخته بود و یک دستش را مشت کرده و روی تخت گذاشته بود. دکتر از اتاق خارج شد. نفس دستش را دراز کرد و انگشتان مشت شده ی میلاد را باز کرد و انگشتانش را داخل انگشتان دست میلاد قفل کرد. میلاد با بُهت سرش را بلند کرد و به نفس نگاه کرد. نفس لبخند تلخی زد و به زور و با لکنت گفت:

- چرا بهم نگا نمی کنی؟ تقصیر تو نیست. حتما توام یه دلیلی واسه کارت داشتی. 

میلاد دستش را از داخل دست نفس خارج کرد و گفت:

- هیچ کس، دختری رو که لکنت داره نمی خواد. منم خودم رو مقصر نمی دونم، فقط دوست ندارم تو چشمای یه خیانت کار نگاه کنم. 

سپس از اتاق خارج شد. اشک های نفس سرازیر شدند. زیر لب با لکنت گفت:

- دوستت دارم. ولی نمی دونم چی کار کردم که این شد سزام. درکت می کنم اگه دیگه منو نخوای، خوشبخت باشی عشق من. 

سپس چشمانش را بست و سرش را در بالش فرو کرد و هق هق کرد. کسی را سرزنش نمی کرد، چون دختر کینه ای نبود. ناگهان مادرش وارد اتاق شد و با گریه به سوی نفس آمد و گفت:

- دخترم، چرا این طوری شد؟ 

نفس خودش را در آغوش مادرش انداخت و با حالتی عصبی جیغ کشید و با لکنت گفت: 

- مامان! میلاد رفت، اون دیگه منو نمی خواد، چون من لکنت گرفتم.

سرش را به طرفین تکان می داد و جیغ می زد. پدرش هم وارد اتاق شد و خودش را به تخت نفس رساند و دست های دخترش را گرفت. پرستار و پزشک ها وارد اتاق شدند. نفس اشک می ریخت و جیغ می زد:

- میلاد برگرد، تو رو خدا! میلاد تو دیگه چرا دلم رو شکستی؟ تو که می دونستی چه قدر دوستت دارم. 

یکی ار پرستارها آرامبخشی به نفس تزریق کرد. نفس کم کم آرام شد. اما باز هم با آن لکنت لعنتی زیر لب تکرار می کرد:

- میلاد تنهام نذار، چرا رفتی؟

نفس به مدت یک هفته در بیمارستان بستری بود. در آن هفته هر روز پری و فریماه و رامتین و پرهام به او سر می زدند. عرفان و علیرضا هم چند باری به ملاقاتش رفتند، حتی محمد هم یک بار برای ملاقاتش رفت، اما میلاد حتی یک بار هم نیامد. رور آخری که نفس در بیمارستان بستری بود، پرهام با بسته ای وارد اتاق نفس شد و با شادی گفت:

- سی سی مژده بده! یه بسته از میلاد برات اومده. 

نفس برای اولین بار در آن یک هفته سخن گفت اما باز هم با لکنت:

- راست می گی؟

پرهام:

- آره، بیا ببین. 

نفس با اشتیاق در جعبه را باز کرد. دست داخل آن کرد. یک پاکت و چند بسته درون آن بود. پاکت را برداشت آن را گشود، اما با چیزی که دید قلب شکسته و نابود شده اش، بار دیگر با شدت بیشتری شکست. داخل پاکت تمام عکس های نفس و میلاد در روز نامزدی و جاهای دیگر به همراه نامه ای از میلاد، بود. نامه را به دست پرهام داد و گفت:

- تو بخونش. 

پرهام شروع به خواندن کرد: 

- «سلام، این نامه شاید آخرین حرف های من به یه آدم خیانت کار باشه. من برای ترک کردنِ تو، دلایل محکمی داشتم. تو یه آدم بی احساسی که فقط احساسات خودت برات مهمه! تموم این بلاهایی که توی این چند روز به سرت اومده، سزاته! چه بسا که خیلی هم کمه! من دیگه چیزی ندارم بگم، فقط این که هر کاری دلت خواست با اون عکسا بکن، دیگه به درد من نمی خورن. بقیه ی خاطرات و یادگاریامون همه توی این جعبه ست، همش ارزونی خودت. من دیگه شخصی به نام نفس شریفی نمی شناسم. فقط این رو بدون که خدا جای حق نشسته، خودش می دونه باهات چی کار کنه. خداحافظ برای همیشه. "میلاد هدایتکار"»

پرهام نامه را داخل دستش مچاله کرد. اشک های نفس بار دیگر جاری شدند. پرهام به سویش رفت و سر نفس را د ر آغوش گرفت. حرفی برای تسکین درد نفس پیدا نمی کرد. نفس فقط اشک می ریخت، فقط و فقط. 

آخرین نامه ات به دست من رسید 

غم شد و اشک رو توی چشمام کشید

منتظر بودم بگی دوستم داری 

نه بری این جوری قالم بذاری

پس فرستادی تموم عکسام رو

پاک نکردی از رو گونه اشکام رو

آخر قصه چرا این جوری شد؟

قسمت دست من از تو دوری شد

چیکه چیکه چیکه چیکه کم کم

می ریزم آروم و آروم و نم نم

دلی که یک روز عاشقش کردی

حالا می گی فراموشش کردم

چیک و چیک و چیک و چیک بارون

منو می کشونه تو خیابون

تیک و تیک و تیک و تیک ساعت

می گه نمیای تا قیامت 

حالا دنبال یه گوشم

تا توی تنهایی بمیرم 

وقتی دیگه نمی ذاری دست گرمت رو بگیرم

چیکه چیکه چیکه چیکه کم کم

می ریزم آروم و آروم و نم نم

دلی که یک روز عاشقش کردی

حالا می گی فراموشش کردم

چیک و چیک و چیک و چیک بارون

منو می کشونه تو خیابون

تیک و تیک و تیک و تیک ساعت

می گه نمیای تا قیامت 

دیگر قلبی برایش نمانده بود، تمام قلبش ذره ذره شده بود. عشقش متلاشی شده بود، غرورش له شده بود. یاد حرف رامتین افتاد: «اگه واقعا عاشقشی، ولش کن، بذار بره. شاید این جوری راحته. اگه اون واقعا دوستت داشت، تو این شرایطی که باید کنارت باشه، تنهات نمی ذاشت.» 

نفس بدون میلاد زندگی را نمی خواست. اما چه کند که سرنوشت جور دیگری تقدیرش را نوشته بود. روزهایش را با دیدن عکس های میلاد، حسرت خوردن و سوختن در غم عشقش می گذراند. 

*****

با پری و فریماه، تمام کارهای دانشگاهشان را کرده بودند. تمام لحظات نفس پُر شده بود از نام میلاد. لکنت زبانش هم کمی بهتر شده بود، دیگر راحت تر می توانست حرف بزند. نفس به طور کامل عوض شده بود. چهار روز بعد رامتین می رفت و آن شب برایش گودبای پارتی گرفته بودند. پرهام کلی به نفس اصرار کرده بود که دنبالش بیاید، اما نفس قبول نکرد، می خواست با ماشین خودش برود. ساعت شش بعد از ظهر به سوی حمام رفت و یک دوش نیم ساعته گرفت. از حمام که بیرون آمد، نگاهش به سوی تقویم روی میز تحریرش کشیده شد. پوزخند تلخی گوشه ی لبش نشست. تولدش بود، اما چه تولدی! همه به او تبریک گفته بودند و مادر و پدرش هم برایش یک سرویس طلا خریده بودند. دو هفته می شد که خنده به لبانش راه نیافته بود. حس بدی داشت. ذره ای از عشقش به میلاد کم نمی شد، ولی نسبت به جنس مخالف به نوعی احساس نفرت می کرد. از دوران نوجوانی علیرضا با زدن حرف های ضد دختر، حرصش می داد. علیرضا همیشه به دخترها می گفت آهن پرست. اکنون سوالی برای نفس به وجود آمده بود، این که پس جنس مذکر و پسرها چه می پرستند؟ پسرهایی که به خاطر یک لکنت زبان، عشقشان را ترک می کردند، یا بی هیچ دلیل و برهانی، به دختری که احساستش را به پای آنها ریخته بود، تهمت خیانت می زدند! نفس گیج بود، سردرگم بود. خبر به هم خوردن نامزدی اش به گوش همه ی فامیل رسیده بود. همه با ترحم به او نگاه می کردند. همه حق را به میلاد می دادند. دنیایش ویران شده بود. اشک هایش هم دیگر خشک شده بودند. خنده دار بود! حتی اشک هایش که تنها یار و یاور لحظات پُر دردش بودند، او را ترک کرده بودند. سریع یک مانتوی کرم رنگ جذب که دکمه هایش و لبه ی آستین هایش قهوه ای بود، به همراه شلوار کتان نخودی رنگ لوله تفنگی و شال کرم قهوه ای و کیف و کفش قهوه ای ورنی اش را پوشید. به طبقه ی پایین رفت. پدر و مادرش مشغول تماشای فیلم بودند. از آنها خداحافظی کرد و از خانه خارج شد. به سوی ماشینش رفت و سوار شد. رامتین آنها را به رستورانی در فرحزاد دعوت کرده بود. با سرعت به سوی فرحزاد راند. ساعت هشت به آنجا رسید. ماشینش را پارک کرد و پیاده شد. به سوی رستوران مورد نظر رفت. وقتی وارد رستوران شد، بچه ها را دید. علیرضا برایش دستی تکان داد. نفس به سویشان رفت. تا رامتین را دید با لکنت گفت:

- رامتینی، پس بقیه کوشن؟

رامتین با تعجب گفت:

- همینیم دیگه! بقیه نداریم! 

نفس با همان لکنت گفت:

- یعنی هیچ دختری نمیاد؟ الهامم که ترکیه ست. 

رامتین:

- تو تنها دختر جمعمونی! 

نفس:

- یـ... یـ... یعنی چـ... چـ... چی؟

رامتین با خنده لپ نفس را کشید و گفت:

- خنگم که شدی! 

نفس گفت:

- ز... ز... زهر مـ... مـ... مار! 

نفس با تمام پسرها سلام و احوال پرسی کرد. بعضی هایشان را نمی شناخت. البته اصراری هم برای شناختنشان نداشت. دلش نمی خواست در بین آن همه پسر تنها باشد. اگر به خاطر رامتین نبود، یقینا آنجا را ترک می کرد. اما رامتین برایش ارزش فراوانی داشت. دوستش بود، برادرش بود، سنگ صبورش بود، راهنمایش بود. بین عرفان و پرهام یک جای خالی بود. پرهام اشاره ای به او زد که برود و کنارش بنشیند. نفس بین آن دو جای گرفت. پرهام با لحن شاداب همیشگی اش گفت:

- به به! چه طوری سی سی جون؟

نفس حتی لبخند هم نزد. فقط گفت:

- بـ... بـ... بد... بدتـ... تـ... تـر از همیشه. تو که می دونی چرا می... می... می پرسی؟

پرهام آهی پُر حسرت کشید و گفت:

- کی می شه دوباره لبخند رو روی اون لبات ببینم خواهر کوچولو؟

نفس پوزخند تلخی زد و گفت:

- هیـ... هیـ... هیچ وقـ.. وقـ.. وقت! 

عرفان که حرف های آنها را شنیده بود، چشمان نگرانش را به نفس دوخت. نفس سرش را بلند کرد و رو به پرهام و عرفان گفت:

- من می... می... می رم یه آبی به... به... به سر و صورتم بـ... بـ... بزنم.

اما وقتی ایستاد و یک قدم برداشت، چیزی را دید که نفسش را در سینه حبس کرد. لحظه ای قلبش مالامال از عشق شد و لحظه ای بعد، عشق، جایش را به نفرت داد. به سرعت به سوی رامتین رفت و به بازوهایش مشت کوبید و با لکنت گفت:

- رامتین! اون این جا چی کار می کنه؟ لعنتی تو که می دونی با دیدنش عذاب می کشم، چرا دعوتش کردی؟ اصلا مگه اون چه صنمی با تو و بقیه داره؟

رامتین مچ دست نفس را گرفت و با آرامش گفت:

- آروم باش! چرا خودت رو عذاب می دی؟

نفس مچ دستش را از داخل دست رامتین خارج کرد و به سوی کیفش رفت و آن را برداشت و می خواست برود که صدای محبوبش را شنید که به رامتین می گفت:

- رامتین بذار این خانوم بمونن و به عشق و حالشون برسن،من می رم، بذار اون بمونه. به هر حال یه آدم خیانت کاره، بدش نمیاد بین این همه پسر باشه. 

قلب تکه تکه ی نفس بار دیگر شکست. می خواست فریاد بزند و به این دنیا ناسزا بگوید. دلش از همه گرفت، از رامتین، از عرفان، از پرهام، از میلاد. بغضش را به سختی قورت داد. لبخند تلخی زد و برگشت به سوی میلاد و با لکنت گفت:

- نه، لازم نیست شما تشریف ببرین، اونی که باید بره منم. از اولشم، اگه به خاطر رامتین نبود نمی اومدم.

میلاد خنده ای عصبی کرد و گفت:

- با من حرف نزن هرزه ی لجن. 

با خارج شدن این حرف از دهانش، پرهام کشیده ای زیر گوش میلاد خواباند و گفت:

- یه بار غرورش رو له کردی، احساسات پاکش رو به کثافت کشیدی و با بی رحمی این بلا رو به سرش آوردی، کافیت نبود؟ بهت اجازه نمی دم بیش از این زجرش بدی. 

میلاد پوزخند تمسخر آمیزی زد و گفت:

- احساسات پاک؟ زجر؟ پرهام جان یه نصیحتی بهت می کنم، گول اشک تمساح رو نخور. 

سپس رو به رامتین گفت:

- خوش باشی، خداحافظ. 

سپس رفت، رفت و ندانست دنیای نفس را به آتش کشید. قلب نفس گرومپ گرومپ می کوبید، دهانش خشک شده بود و گلویش می سوخت، قفسه ی سینه اش تیر می کشید. چند قدم به عقب رفت و با لکنت گفت:

- خوشحال شدین برای بار هزارم قلبم رو شکست؟ شماها برادرام بودین! چرا این کار رو کردین؟ به خیالتون بهم لطف کردین؟ هه! ازتون بدم میاد. علیرضا، حالا تو قضاوت کن، ببین کی آهن پرسته؟

سپس با حالت دو از آنجا خارج شد. بغض سختی راه گلویش را بسته بود، اما نمی شکست. به خودش فکر کرد، به زندگی ای که کنار میلاد آرزویش را داشت. داخل ماشینش نشست و ضبط ماشین را روشن کرد: 

نگاهم کن که من، رو به سقوطم 

نه این من نیست، منی که رو به روتم

بذار همه ببینن آسمونم بی فروغه

بذار مردم بدونن که ستاره شون دروغه

یه کاری کن یه کاری کن نگو سهم من این بوده

نذار از هم بپاشم من از این تکرار بیهوده

یه کاری کن یه کاری کن که می ترسم از این آوار

یه کاری کن اگه دستات هنوزم ناجیه ای یار

بالاخره بغضش شکست، هق هق می کرد. دلش هوای آغوش و دست های پُر مهر میلاد را کرده بود. 

این منم، پَر شکسته خسته ی خسته

از خودم بیزار و از غم ها شکسته

ببین اسیر بن بست جنونم

نمی تونم نمی تونم که من این جا بمونم

نمی تونم نمی تونم که من این جا بمونم

نمی تونم...

ماشینش را روشن کرد و به سوی خانه راند. بعد از یک ساعت به خانه رسید. خدا را شکر کرد که پدر و مادرش خانه نیستند. سریع به سوی اتاقش دوید و همدم گریه های شبانه اش را در آغوش گرفت. به حال خودش خندید. راستی که چه قدر تنها بود که همدم گریه هایش، بالشش بود. گوشی اش زنگ می خورد، اما دلش نمی خواست با هیچ احدی در تماس باشد. 

*****

چهار روز، به سرعت گذشت و روز رفتن رامتین فرا رسید. در طی این چهار روز، مادر و پدر نفس او را به گردش می بردند، اما هیچ چیز خنده روی لبان نفس نمی نشاند. هر روز بیش از دیروز ضعیف تر و نحیف تر می شد. مادر و پدرش به شدت نگرانش بودند. نفس تمام سعی اش را می کرد تا قوی باشد، گریه نکند، خودش را در اتاقش حبس نکند، اما نمی شد. سرش مدام درد می گرفت، از زندگی و عشق زده شده بود. دلش هوای صدای میلاد را کرده بود. رفتن رامتین هم بیشتر داغانش کرده بود. ساعت دو نیمه شب، زمان پرواز رامتین بود، اما باید ساعت یازده شب در فرودگاه می بود. نفس هم قرار بود برای بدرقه اش برود. ساعت 9:30 از خانه بیرون رفت. تمام طول راه حیاط را به اتفاقات اخیر فکر می کرد. نمی توانست حرف های میلاد را درک کند. میلاد به او گفته بود هرزه ی لجن. از طرفی باعث و بانی لکنت نفس میلاد بود. نفس از او کینه ای به دل نداشت، فقط دلش از او گرفته بود. به روزی که میلاد به عشقش اعتراف کرده بود فکر کرد، چه قدر آن روز خوشحال بود، احساس می کرد خوشبخت ترین دختر عالم است. حقیقت این بود که فاصله ی قعر و قله، تنها یک حرف بود. خبری از میلاد نداشت، نمی دانست چه می کند. دلش برایش پَر می کشید. این قدر فکر کرد که نفهمید چگونه نصف راه را طی کرده است. ساعت یک ربع به یازده به فرودگاه رسید. ماشینش را گوشه ای پارک کرد. از آن پیاده شد. دستی به لباس های تمام سیاهش کشید. یک شلوار جین لوله تفنگی مشکی همراه با مانتوی مشکی که زیر سینه کش می خورد. شال مشکی و کفش آل استار و کیف مشکی. موهایش هم لخت از زیر شال بیرون ریخته بود. از میان آژانس های مخصوص فرودگاه عبور کرد و وارد شد. شماره ی موبایل پرهام را گرفت. آنها هنوز نرسیده بودند. پس از قطع تماس روی یکی از صندلی ها نشست. دوست داشت خودش هم به سفری دوردست می رفت، جایی که هیچ کس نداند کجاست. ناگهان دختر و پسری با چمدان، دست در دست هم از جلویش عبور کردند. دختر با عشق به پسر خیره بود و پسر هم می خندید. نفس با دیدن این صحنه بغض کرد. سپس دستی روی شانه اش نشست. با وحشت برگشت اما وقتی چهره ی آرام و متین و پُر از آرامش رامتین را دید، نفسی از سر آسودگی کشید. رامتین لبخندی زد و با آن صدای پُر صلابتش که دنیایی آرامش در خود نهفته داشت گفت:

- چه طوری خواهر کوچولو؟

نفس از روی صندلی برخاست و با لکنت گفت:

- به! آقا رامتین! خوبی؟ بقیه کوشن؟

رامتین:

- بقیه فقط عرف، علیرضا و پرپری هستن. 

نفس:

- سامانه؟! 

رامتین سرش را پایین انداخت و گفت:

- بی خیالش. 

- به به به! سلام سلام! آخ ببخشید خلوتتون رو به هم زدم. 

رامتین گفت:

- بمیر بینیم باو! 

پرهام قری به گردنش داد و با لحن دخترانه گفت:

- ایش ایش! حالا می ری اون ور آب، ایمی جون به خدمتت می رسه! 

نفس با تعجب گفت:

- اِیمی دیگه کیه؟

پرهام با خنده گفت:

- عاشق دل خسته ی این استاد. 

نفس مشتی به بازوی رامتین کوباند و با لکنت گفت:

- بی ادب! چرا به من نگفته بودی؟

رامتین دست دور گردن نفس انداخت و گفت:

- آخه مهم نبود.

نفس:

- غلط کردی! حا... حا... حالا دیگه من باید این خبرا ر.. ر... رو از این کره اسب بـ... بـ... بشنوم؟

رامتین خندید و پرهام با حرص گفت:

- کره اسب تویی با عمه ات! 

نفس هم با لحنی بی تفاوت گفت:

- هان؟ چـ... چـ... چته؟ سـ... سـ... سوختی؟

پرهام هم گفت:

- برو باو! 

اعلام شد که مسافران باید به قسمت تحویل بار و کنترل مدارک برن. رامتین از جا برخاست رو به نفس که بغض کرده بود و مدام فین فین می کرد گفت:

- هر چند الان که برم فرسنگ ها ازت دورم ولی این رو بدون که همیشه پشتتم و تنهات نمی ذارم. هر چی غم و غصه داشتی به خودم بگو. تو همیشه خواهر کوچولوم می مونی. نگران هیچی نباش عزیزکم، قول می دم گاهی بیام و بهت سر بزنم خواهری. 

سپس نفس را که حال اشک هایش جاری شده بودند، برادرانه در آغوش کشید. نفس با هق هق گفت:

- رامتین، تـ... تـ... تو رو خُـ... خُـ... خدا مواظب خُـ... خُـ... خودت باش داداشی. د... د... دلم برات تـ... تـ... تنگ می شه. 

رامتین روی موهای نفس بوسه ای زد و گفت:

- تو هم مراقب خودت باش. 

سپس تک به تک با پسرها هم خداحافظی کرد و با چهره ای غمگین به سوی قسمت تحویل بار رفت. نفس زار زار گریه می کرد، دیگر رامتینی نبود که همیشه و هر کجا طرف او را بگیرد و از او دفاع کند. بیش از پیش تنها شده بود. دیگر زندگی را نمی خواست، ترجیح می داد بمیرد. پرهام مشغول دلداری دادنش بود، اما هیچ چیز نفس را آرام نمی کرد. با حالی زار و پریشان از فرودگاه خارج شدند. پرهام سوار ماشینِ نفس شد، چون نفس با آن وضعی که داشت نمی توانست رانندگی کند. پرهام مدام می گفت:

- بر می گرده خواهری، بر می گرده. 

پس از این که به خانه ی شریفی رسیدند، پرهام همراه نفس به داخل خانه رفت. پدر و مادر نفس با دیدن حال زار نفس، به شدت نگران شدند. پرهام هم قضیه را برایشان تعریف کرد و سپس رفت. نفس هم به اتاقش رفت و روی تختش ولو شد. این قدر برای رامتین دعا کرد که سالم و سلامت به مقصد برشد که خوابش برد. 

*****

«نفس»

صبح روز بعد از رفتن رامتین، گوشیم زنگ خورد، شماره ناشناس بود. گوشی رو برداشتم و سعی کردم آرامش خودم رو حفظ کنم تا مشخص نشه که لکنت دارم. سریع گفتم:

- الو؟

صدایی آشنا گفت:

- سلام نفس خانوم. 

تعجب کردم! یعنی کی می تونست باشه؟ با شک گفتم:

- شـُ... شـُ... شما؟

- من، عمادم. 

داشتم از تعجب می مُردم. طپش قلبم صد برابر شده بود. با بدبختی خودم رو کنترل کردم و با یه لحن تند گفتم:

- با من چـ... چـ... چی کار دارین آ... آ... آقا عماد؟

اونم گفت:

- می خواستم راجع به یه موضوعی باهاتون صحبت کنم، اگه می شه همین امروز. خواهش می کنم زود قضاوت نکنین، موضوع راجع به یکی از دوستانتونه. 

شوکه شدم. خیلی حالم خوب بود، حالا اینم می خواست راجع به یکی از دوستام باهام صحبت کنه. یه کم فکر کردم و بعد گفتم:

- بـ... بـ... باشه. و... و... ولی زود باید کارتون رو بگین. 

عماد سریع گفت:

- باشه حتما.

بعدش توی یکی از کافی شاپای پاساژ گلستان باهام قرار گذاشت. با وجودی که خیلی افسرده و پریشان حال بودم، کنجکاو شده بودم ببینم موضوع چیه. یک ساعت بعد باهام قرار گذاشته بود. سریع یک لباس ساده و البته شیک پوشیدم. چون می خواستم بعدش یک چرخی توی پاساژ بزنم، برای روحیه ام خوب بود. به مامان گفتم که با عماد قرار دارم، اونم مثل من تعجب کرد، ولی بهش گفتم به پدر چیزی نگه، چون عصبانی می شد. خلاصه با ذهنی مشغول رفتم سوار ماشینم شدم و به سمت گلستان روندم. توی راه همش فکرم درگیر بود. نمی دونستم عماد با دوستای من چی کار داره. اصلا جای پارک نبود، برای همین مجبور شدم ماشینم رو یه جای دور پارک کنم. با اون کفشای پاشنه بلند شروع کردم به دویدن، چون یک ربع دیر کرده بودم. سریع وارد پاساژ شدم. حیاطش رو دور زدم و رفتم داخل. کافی شاپ توی طبقه ی دوم بود. سریع پله ها رو رفتم بالا. وارد کافی شاپ شدم. عماد یه گوشه با قیافه ای متفکر نشسته بود. اخمی کردم و رفتم سمتش. چون دوست میلاد بود، دلم نمی خواست آتو بدم دستش یا روم به روش باز بشه. صندلی رو کشیدم کنار و نشستم روش. سلام کرد منم با صدایی تحلیل رفته گفتم:

- سـ... سـ... سلام. 

اونم گارسون رو صدا زد. منم یه آفوگاتو سفارش دادم. بعد از این که سفارشامون رو آوردن و یه کم ازشون خوردیم، عماد شروع کرد به حرف زدن:

- ببینین نفس خانوم، من مقدمه چینی بلد نیستم، الانم بهتون گفتم بیاین این جا چون که می خواستم بگم که... که... من... خب... یعنی چیزه... 

پریدم وسط حرفش و گفتم:

- مـ... مـ... من و... و... وقت ندارم. 

اونم ادامه داد:

- خب من... اون دوستتون... پرنیان خانوم رو... دو... دوست دارم.

یک لحظه معنی حرفش رو درک نکردم. یه کم نگاهش کردم که سرش رو انداخت پایین. منم نگاهم رو ازش گرفتم و بعدش تازه فهمیدم چی گفته. اول می خواستم یه چیزی بگم بعد منصرف شدم و گفتم:

- خـ... خـ... خب؟

اونم گفت:

- راستش ازتون می خوام باهاش حرف بزنین، اگه می شه. 

منم یه حالت کارآگاهی گرفتم و چشمام رو ریز کردم و گفتم:

- چـ... چـ... چرا خودتون این کـ... کـ... کار رو نمی کنین؟

عماد:

- چون که شما دوست صمیمیشین و راحت تر می تونین قانعش کنین. 

آخی! قربون پری جونم برم، خدا رو شکر یه عاشق داره، خوش به حالش. خیلی براش خوشحال بودم. یه لحظه یاد میلاد افتادم و بغض گلوم رو فشرد. دیگه نمی خواستم اون جا باشم. بهش گفتم:

- باشه، هر کاری از دستم بر بیاد انجام می دم.

اونم کلی خوشحال شد. سریع ازش خداحافظی کردم و از کافی شاپ زدم بیرون. پنج شنبه، پس فردای اون روز عروسی دعوت داشتیم. فامیل نزدیک بود. پسر عموی مامانم. تازه یادم افتاد هیچی لباس ندارم. نگاهی به ساعتم انداختم. تازه ساعت 12:30 بود. به مامان زنگ زدم و گفتم که خرید دارم و شاید واسه ناهار نرم خونه. بعد با خیال راحت رفتم سراغ مغازه ها. بعضی از لباس ها خیلی قشنگ بودن. دلم می خواست همشون رو می خریدم. در آخر یه لباس بنفش بادمجونی که پشت گردن گره می خورد و تا بالای زانو بود و دامنش هم، چین داشت با کمی پف، خریدم. بعدش کل پاساژ رو زیر پا گذاشتم ولی کفش بادمجونی پیدا نکردم. مجبور شدم از گلستان بیام بیرون. همون نزدیکی ها یه پاساژ دیگه هم بود. میلاد نور. اون جا زیاد نمی رفتم ولی چاره ای نداشتم. آخر سر یک کفش بادمجونی ورنی پاشنه ده سانتی پیدا کردم و با کیف ستش خریدم. خیلی اشتها نداشتم اما برای این که ضعف نکنم یه ساندویچ خریدم و خوردم. اصلا حوصله ی خونه رفتن رو نداشتم. دوست داشتم برم یه کم بگردم. خسته شده بودم از بس که به میلاد فکر کرده بودم. خسته بودم، روحیه ام احتیاج به تقویت داشت. یه چیزی یادم افتاد که باعث شد با انرژی سرشار راه بیفتم سمت آرایشگاه. من هنوز زن قانونی میلاد بودم، اون صیغه رو هنوز فسخ نکرده بود. رفتم آرایشگاه و بهش گفتم که می خوام بند و ابرو کنم و موهامم یه کوپ قشنگ بکنم. بعد از یک ساعت و نیم کار آرایشگر تموم شد. خیلی فرق نکرده بودم، اما صورتم از اون بی حالی و چشمام از اون بی روحی در اومده بود. یه وقت هم از همون آرایشگاه برای پنج شنبه، واسه خودم و مامانم گرفتم و رفتم. توی راه فریماه بهم زنگ زد. خونه ی مادر بزرگش بود. بهم گفت برم اون جا. منم که از خدا خواسته، سریع رفتم اون جا. یکی دو ساعتی نشستم بعدش پری هم اومد. اونم اومد یک ساعت دیگه نشستم بعد دیگه عزم رفتن کردم. تا رسیدم خونه ساعت هفت بود. پدر هنوز نیومده بود. خریدام رو نشون دادم و بعدش رفتم طبقه ی بالا. پدر بعد از یک ساعت اومد و بعد از این که شام خوردیم، چون من خیلی خسته بودم، رفتم بخوابم. قشنگ برق شادی رو توی چشمای مامان و پدر می تونستم ببینم. بعد از مدت ها رفته بودم بیرون خرید کرده بودم، باهاشون شام خورده بودم. یه کم پیششون نشستم. اونا چه گناهی کرده بودن؟! هر چی ضعیف می بودم بدتر بود. هر چند توی دلم غم بزرگی داشتم، اما نمی خواستم ظاهرم مثل درونم داغون بشه. قبل از این که بخوابم رامتین زنگ زد. این قدر خوشحال شدم که خواب از سرم پرید. کلی قربون صدقه اش رفتم و باهاش حرف زدم. تصمیم جدیدم رو بهش گفتم، اونم خیلی خوشحال شد. بعد از این که تلفن رو قطع کردم، یه دوش گرفتم و مسواک زدم، بعدش رفتم زیر پتو. یه نفسِ عمیق کشیدم و پلکام رو، روی هم گذاشتم. به آینده ام فکر کردم. این قدر فکر کردم که خوابم برد. 

***

روز بعد، طرفای ساعت دو بود که با مامی رفتیم آرایشگاه. سر کیف بودم حسابی! آخه عروس می شد نوه ی عموی جناب میلاد خان. مامی و پدر اول فکر می کردن من ناراحت می شم، اما وقتی دیدن بی تفاوتم خیالشون راحت شد. رسیدیم آرایشگاه و هر کدوممون رو نشوندن روی یک صندلی. بعد از دو یا سه ساعت، کارمون تموم شد. آرایشگر موهام رو محکم بالای سرم جمع کرده بود، حالت دم اسبی. دم موهام تا وسطای کمرم می اومد. یه آرایشِ دخترونه و ملایم ارغوانی هم کرده بود. مامان هم خیلی ناز شده بود. ساعت طرفای شش بود که با هول و ولا با مامان رفتیم خونه تا لباس بپوشیم. مامان به پدر هم گفت سریع آماده بشه. لباسامون رو پوشیدیم و رفتیم سمت ماشین. بعد از یک ساعت رسیدیم به باغ. عموی مامانم و برادر داماد و شوهر خواهرهای داماد و البته پرهام خان فضـــــول، جلوی در بودن. پرهام رو که دیدم ذوق کردم رفتم سمتش. اونم یکی از فامیل ها بود دیگه. عموی مامانم سفت بغلم کرد و اظهار دلتنگی کرد. با مامان رفتیم سمت رختکن و مانتو و شالامون رو در آوردیم. رفتیم سمت میز و صندلیا و یه جا کنار مامان و بابا و خواهر پرهام نشستیم. پدر و بابای پرهام گرمِ صحبت بودن. داشتم با چشم دنبال میلاد می گشتم که یه صدای آشنا از پشت سرم شنیدم:

- به به! نفس خانم، چه خبرا؟ خوش می گذره سی سی؟

برگشتم و دیدم عرفان پشت سرمه. همچین کپ کردم که نگو. این، این جا چی کار می کنه آخه؟! پرهامم با خنده اومد کنارش. چشمام شده بود اندازه ی تخم مرغ. با تعجب گفتم:

- تو این جا چی کار می کنی؟

یه دفعه شوکه شدم. از اون موقع، این اولین باری بود که جمله ای رو بدون لکنت بیان می کردم. پرهام گفت:

- همراه منه! 

یه چشم غره بهش رفتم و گفتم:

- خاک تو سرت، خجالت نمی کشی؟ الان آناهیت (دختر عموی پر رو و آویزونِ مامانم)درسته قورتش می ده که! خیلی کارت زشت بود پری! شاید نمی خواستن یه غریبه این جا باشه. 

یه دفعه عرفان با هول پرید رو سرم و گفت:

- نفس، هان؟

از لحنش داشتم می مُردم از خنده. یعنی چی «نفس، هان؟» حرفم رو از تو چشمام خوند و گفت:

- لکنتت! 

خودمم دوباره یادش افتادم و گفتم:

- آهان! نمی دونم والا، یه دفعه خوب شدم یعنی؟ ایول! یعنی خوب شدم؟ آخ جــــون! خدایا مرســـــی. 

پرهام با چشمای گرد داشت نگام می کرد بعد یک دفعه داد زد:

- نفس، تو خوب شدی! خدایا شکرت. 

همه برگشتن سمتمون و پرهام رفت سمت مامی و پدر و گفت:

- لکنتش خوب شد، خوب شد. باورم نمی شه! 

مامان، پدر و کلا همه، ذوق کردن و اومدن سمتم. خودمم که خر کِیف بودم شدید. هی می پریدم بالا و پایین و تو سر و صورت خودم، پرهام و عرفان می زدم. خیلی خیلی خیلی شاد بودم. دیگه لکنتم رفع شده بود. از یه جهت هم خیلی خدا رو شکر می کردم که دانشگاه رو با لکنت نمی آغازم. دوست داشتم اون لحظه میلاد پیشم بود. با یاد آوری این که از هم جداییم، دوباره غم وجودم رو گرفت. عرفان اومد سمتم و گفت:

- قربونت برم خواهری، اگه رامتین بفهمه چه قدر خوشحال می شه. 

ای بابا! یاد رامتین افتادم، یعنی الان داره چی کار می کنه؟ حالم گرفته شده بود حسابی. ذوقم کور شد. یه لبخند نصفه و نیمه به عرفان زدم و گفتم:

- اوهوم، مرسی. 

داشتم دنبال میلاد می گشتم که دیدم با مامان و باباش و علیرضا و مامان و باباش، در دورترین نقطه از ما نشستن. کرمم گرفت دست پرهام رو گرفتم و کشیدم. بیچاره کپ کرد. مثل خر مطیع دنبالم راه افتاد. وقتی نزدیک میز میلاد اینا شدیم بلند گفتم:

- مرسی پرهام، همش به خاطر وجود شماست که من الان خوب شدم. 

پرهام یه نگاهی به اطراف انداخت و با دیدن میلاد موضوع رو گرفت و گفت:

- این چه حرفیه عزیزم، اراده ات قوی بوده و البته وجود اون قضیه هم بی تاثیر نبوده. 

یه چشمک بهش زدم و گفتم:

- صد البته. 

برگشتم و به علیرضا نگاه کردم. بهم چشمک زد و با حالت بانمکی به میلاد اشاره کرد. از کارش خنده ام گرفت ولی خودم رو کنترل کردم و فقط لبخند زدم و سرم رو به علامت سلام تکون دادم. اونم همین کار رو کرد. به میلاد نگاه کردم. سرخ شده بود و با غیظ و غضب بهم خیره بود. پشت پلکی براش نازک کردم و برگشتم و رفتم. یه نیم ساعتی گذشت. حوصله ام سر رفته بود، تا این که عروس و داماد به حول و قوه ی الهی تشریف فرما شدن. همه ی زنا کِل کشیدن و شروع کردن به دست زدن. داماد با عشق به عروس خیره بود. ناخودآگاه بغضم گرفت. چی می شد اگه میلاد الان کنارم می بود؟ یه نگاهی به پشت سرم انداختم. میلاد بازم داشت نگام می کرد. توی نگاش یه چیزی بود، چیزی مثل حسرت. ته دلم خوشحال شدم، شاید هنوز دوستم داره، شاید هنوزم منو می خواد. ولی ظاهرم آشفته و ناراحت بود. عرفان حالم رو درک کرد و دست انداخت دور شونه ام و گفت:

- قوی باش.

با بغض سرم رو تکون دادم. آناهیت اومد سمتمون و گفت:

- بفرمایین قسمت عقد. 

اومدیم بلند شیم بریم که آناهیت با لبخندی پیروزمندانه گفت:

- نفس جون، شما لطفا نیا. آخه مطلقه محسوب می شی، شگون نداره برای داداشم. 

می خواستم بگم من که مطلقه نیستم! مامان و پدر همزمان با هم این حرف رو زدن. آناهیتم گفت:

- در هر صورت. 

بعدم روش رو کرد اون ور و رفت. 

ایــــــش، دختره ی نکبت! مامان خیلی ناراحت شد. منم بغضم گرفت، شقیقه هام می زد. خانواده ی پرهام و مامان و بابام به دفاع از من، نرفتن سر عقد. با این کارشون خیلی خوشحالم کردن. پرهام تا سر حد مرگ عصبانی بود. پشت سر هم به میلاد بد و بیراه می گفت. دستش رو گرفتم و با اشک تو چشمام زل زدم تو چشماش و گفتم:

- حرص نخور، دیگه با این قضیه کنار اومدم. نگران نباش، خدا جای حق نشسته. 

سرش رو به علامت تأسف تکون داد و گفت:

- خدا سزاش رو بده. 

زن عموی مامانم از این که نرفتن سر عقد خیلی ناراحت شد و با آناهیت دعوا کرد. یه آهنگِ ملایم گذاشتن و منم دوست داشتم برقصم ولی کسی نبود تا باهاش برقصم و کسی هم وسط نبود، واسه همین کلا بی خیالش شدم. داشتم به آسمون نگاه می کردم که عرفان اومد جلوم و گفت:

- پاشو بریم وسط می خوام حال این جناب میلاد رو بگیرم. 

دوست نداشتم فامیلا فکرِ بد راجع بهم بکنن. چون هر کی منو با عرفان می دید فکر نمی کرد ما فقط رابطه ی خواهر و برادری با هم داشته باشیم. برای همین گفتم:

- نه عرفی جون، بیخی. 

دستم رو کشید و گفت:

- چی چی رو بیخی؟ پاشو بریم. 

به ناچار بلند شدم و باهاش رفتم وسط. داشتیم دست در دست هم می رقصیدیم که دیدم آناهیت رفت سمت میلاد و دستش رو گرفت و اومد وسط. عرفان سریع دستش رو حلقه کرد دور کمرم و چونه اش رو گذاشت روی سرم. یه چیزی مثل بخار و ماه زیر پاهامون به وجود اومد و صحنه رو رویایی کرد. عرفان زیر لب گفت:

- خیلی آروم، سرت رو بذار روی شونه ام. 

به حرفش عمل کردم. یه نگاه زیر چشمی به میلاد انداختم که دیدم با عصبانیت داره مثلا می رقصه! ریز ریز شروع کردم به خندیدن. آهنگ تموم شد و همه برامون کف زدن. 

اومدم برم سمت میزمون که یک دفعه دستم از پشت به شدت کشیده شد. جیغ کوتاهی کشیدم و چشمام رو بستم، بعدش شوت شدم تو بغل یکی. ولی کـــــی؟! بوی عطر تلخش پیچید، اون عطر تلخ و شیرینی که بوی پیپ کاپیتان بلک رو می داد. قلبم شروع کرد به تپیدن. دستش روی بازوهام بود. تنم گُر گرفته بود. چه قدر دلتنگ این آغوش گرم و امنش شده بودم. جرات نداشتم چشمام رو باز کنم. نمی دونم چرا قدرت هیچ کاری رو نداشتم. فقط می خواستم لذت آغوشش رو با تمام وجودم حس کنم. صدای عصبانیش رو زیر گوشم شنیدم:

- فکر نکن حالا که از هم جداییم، هر کاری دلت خواست می تونی بکنی.

با این حرفش، این قدر ذوق کردم که می خواستم بپرم ماچش کنم، ولی خودم رو عصبانی جلوه دادم و گفتم:

- شما حقِ دخالت در زندگی منو ندارین. 

با لحن آرومی گفت:

- من شوهرتم.

پوزخندی زدم و به مسخره گفتم:

- شوهر؟ من هیچ علاقه ای به ادامه ی این رابطه ی مزخرف ندارم.

میلادم گفت:

- هه! انگار من دوست دارم! ولی بخوای یا نخوای باید پای عهدی که بستی بمونی. 

با حرص نفسم رو دادم بیرون و گفتم:

- کدوم عهد؟ اگه منظورت اون صیغه ست که همین فردا می ریم کنسلش می کنیم.

خنده ای عصبی کرد و گفت:

- آهان! کور خوندی، فکر کردی صیغه رو فسخ می کنم که تو بری پیش عرفان و بهراد جون؟

بهراد جون کدوم خری بود دیگه؟ بهراد؟ کسی به این نام رو یادم نمیاد. فکرم رو بلند گفتم:

- بهراد کیه؟! چرا چرت و پرت می گی؟ برو اون ور. مثل این که یادت رفته چه طوری بدون هیچ دلیل و منطقی مثل یه تیکه آشغال، پرتم کردی یه گوشه، درست زمانی که بهت احتیاج داشتم. حالا ادعاتم می شه که شوهرمی؟ ازت بدم میاد. 

بعدم یه نگاه پُر از نفرت که ابدا از ته دل نبود، بهش انداختم. بازوهام رو محکم فشار داد و گفت:

- ببین، سعی نکن با غیرت من بازی کنی. 

بعدم دستم رو کشید و هلم داد سمت دیوار. کمرم داغون شد، عشق وحشی من. اَه! خُل شدم. یه دستش رو به صورت قایم گذاشت روی دیوار، بغل سر من. اون یکی دستشم گذاشت رو کمرم. نفس های داغش می خورد تو صورتم. سرش رو کج کرد و آورد جلوی صورت من. نیم میلی متر بیشتر فاصله نداشتیم با هم. دوست داشتم بغلم کنه. ولی زهی خیال باطل نفس خانوم. هی! توی همین فکرا بودم که صداش رو شنیدم:

- نمی ذارم دست هیچ کس بهت برسه. 

وا! این چرا همچین کرد؟ خل شده؟ این حرفا چیه؟ کرمم گرفت یه ذره داغونش کنم. واسه همین با یه حرکت آرتیستی، شبیه این فیلما، سرم رو کشیدم جلوتر. بعدش انگشتای دستم رو کردم تو موهای خوش حالتش و چنگشون زدم. یه دفعه صورتش سرخ شد. یه بار پلک زدم و گفتم:

- تو هیچ کی نیستی. 

بعدم یه لبخند زدم و با انگشت اشاره ام زدم روی پیشونیش و سرش رو هل دادم عقب و گفتم:

- این رو خوب تو گوشات فرو کن، فهمیدی؟

به وضوح از قیافه اش می شد فهمید که کپ کرده. آخی! بمیرم برات. اَه! نفس ببند. یه تنه بهش زدم و از کنارش رفتم. خدا می دونه که چه قدر خوشحال بودم. داشتم می مُردم از خوشحالی. غیرتیش کرده بودم بد جور! بدو بدو رفتم سمت عرفان که داشت با یه دختره حرف می زد. پریدم رو سرش و گونه اش رو ماچ کردم و گفتم:

- وای، داداشی جونم قربونت برم، خیلی ماهی. جبران می کنم به جان خودم، تو فقط لب تر کن. اصلا خودم می رم خواستگاری برات، تو فقط بگو کدوم دختر. نقشه هات عالیه، دیوونتم، خیلی گلی، غیرتی شد حسابی. 

قیافه ی عرفان دیدنی شده بود در حد لالیگا! چشماش گرد شده بود. دستشم خشک شده بود داشت منو نگاه می کرد. از حالتش خنده ام گرفت و غش غش شروع کردم به خندیدن. با صدای خنده ی من به خودش اومد و گفت:

- هان؟ چه خبره؟

منم با همون خنده ام گفتم:

- هیچی فدات شم، کارت عالی بود. 

بعد در گوشش گفتم:

- آقامون غیرتی شد. 

بلند بلند شروع کرد به خندیدن:

- ایول! پس یادت نره جبران کنی. 

چشمام رو باز و بسته کردم و گفتم:

- ای به چشم.

بعدم چشمکی بهش زدم. 

***

با ذوق و شوق فراوون پریدم بغل فریماه و گفتم:

- قربونت برم خواهری، دلم برات شده بود اندازه ی سر تار موت. 

فریماه خندید و گفت:

- دارم از ذوق می میرم. 

یه بارم پریدم بغل پری و بعدش رو به فریماه گفتم:

- چرا؟

فریماه چشماش برقی زد و گفت:

- واسه دانشگاه. 

پری گفت:

- پس بجنبین بریم مانتو و لوازم لازم رو بخریم که پس فردا می خوایم بریم دانشگاه. هـــی! 

خیلی خوشحال بودم. چون می خواستم پا به دوران جدیدی بذارم. دورانی پُر از عشق و حال. خیلی از بابت خوب شدن لکنتم خوشحال بودم. خدا واقعا بهم لطف کرده بود. خیلی ذوق داشتم و شاد بودم. تو عالم خودم غوطه ور بودم که فریماه دستم رو کشید و به سمت ماشین پری برد. سوار شدیم و راه افتادیم سمت هفت تیر که مانتو بخریم. یه چهار ساعتی کل مغازه ها رو گشتیم تا این که هر کدوممون چهار دست مانتو و مقنعه گرفتیم. از اون جا هم رفتیم لوازم تحریر بخریم. مثل این بچه دبستانیا، این قدر جیغ و داد راه انداخته بودیم که همه ی مردم فکر می کردند از امین آباد در رفتیم. تمام وقایع عروسی رو براشون تعریف کردم. فریماه گفت:

- ایول به عرفان! این نمی خواد زن بگیره؟ من هستما! 

یکی زدم پس کله اش و گفتم:

- دیـــــوونه! تو همون محمد رو بچسب بسه! عرفان محاله خودش بره سمت یه دختر! دخترا میان سمتش! تو ندیدیش توی جمعی که دخترای غریبه باشن، عین چی خودش رو می گیره! 

پرنیان گفت:

- حالا چی کار به عرفان دارین؟ بحث اصلی رو بچسبین. 

فریماه گفت:

- نمی شه، نوموخوام، من عرفان موخوام. 

پرنیان گفت:

- ای درد! مگه آب نبات چوبیه؟

اونا جر و بحث می کردن و من می خندیدم. خیلی دلم براشون تنگ شده بود، خیلی وقت بود ندیده بودمشون. فریماه دیگه مثل سابق از محمد حرف نمی زد. نه این که فراموشش کرده باشه، فقط فکر کردن بهش عذابش می داد. پرنیانم نسبت به شروین بی تفاوت شده بود. خلاصه هر چیزی که لازم داشتیم خریدیم و رفتیم نشستیم توی یه رستوران تا ناهار بخوریم. کلی خرید کرده بودیم، خیلی هم واسه رفتن به دانشگاه ذوق داشتیم. همه ی واحدامون رو با هم برداشته بودیم. تو فکر بودم که یادم افتاد ای وااای! عماد! یادم رفت راجع بهش با پرنیان حرف بزنم برای همین رو کردم سمتش و گفتم:

- پری، یه سوال! 

پری گقت:

- جونم؟

- نظرت راجع به عماد چیه؟

انتظار داشتم جا بخوره ولی این طور نشد و این وسط من جا خوردم، چون خیلی بی تفاوت گفت:

- هوم، پسر خوبیه. چه طور؟

ادامه دادم:

- اگه ازت خواستگاری کنه قبول می کنی؟

این سری بی تفاوت تر از قبل شونه ای بالا انداخت و گفت:

- این هفته قراره با مادر و پدرش بیان خواستگاریم. 

کپ کردم بد جور! فریماه هم بدتر از من زل زده بود به پری! گفتم:

- نظر تو چیه؟ ازش خوشت میاد؟

پری سری تکون داد و گفت:

- خب ازش بدم نمیاد، پسر خوبیه. مَرده، از این تی تیش مامانیا نیست، مهربونه، همه چیزش به جاست. بعدشم، همیشه که نمی شه با عشق ازدواج کرد. تا کی من بشینم منتظر شروین؟ اصلا مگه اون به من وعده ای داده؟ عماد خیلی پسر خوبیه، خیلی هم خاطر خواه داره. حالا اومده سمت من. منم ازش خوشم میاد، می شینم خوب فکر می کنم و تصمیم می گیرم. نمی تونم بمونم بتُرشم به خاطر اون شروین مغرور. 

فریماه دست پری رو گرفت و گفت:

- کار خوبی می کنی عزیزم، عماد پسر خوبیه.

منم لبخندی از سر رضایت زدم و گونه ی پری رو بوسیدم. حرفاش کاملا منطقی بود. تا کی باید منتظر شروین می موند؟ براش خوشحال بودم، دوست داشتم به بهترینا برسه، هم پری هم فریماه. ناهارمون رو که خوردیم راه افتادیم سمت خونه هامون. پری تمام راه تو فکر بود و حرفی نمی زد، ولی من و فریماه ور ور ور درباره ی همه چیز حرف زدیم. 

***

صبح از ذوق فراوون ساعت پنج از خواب بیدار شدم. رفتم سمت حمام و یه دوش حسابی گرفتم. خواب از سرم پرید. پدر و مامان هنوز بیدار نشده بودن. رفتم پایین و صبحانه ای خوردم و دوباره برگشتم توی اتاقم. یکی از مانتوهایی رو که گرفته بودم و به رنگ سرمه ای بود و دور کمرش تنگ بود و تا روی زانو می اومد با یه شلوار جین یخی دمپا گشاد پوشیدم و مقنعه ی سرمه ایم رو هم سرم کردم و کفش عروسکی سرمه ای و کوله ی مشکیمم برداشتم و رفتم پایین. یه نامه برای پدر و مامان هم نوشتم و گفتم که رفتم دانشگاه. سوییچ ماشینمم برداشتم و رفتم. یک دقیقه ای رسیدم دم خونه ی فریماه اینا. با جیغ و داد و هوار با هم سلام احوال پرسی کردیم و رفتیم دنبال پری. بعد از نیم ساعت رسیدیم دانشگاه. جلوی در ورودیش غلغله بود! جای سوزن انداختن نبود. سه تایی یه جای خالی پیدا کردیم و رفتیم تو. یه محوطه ی بزرگ بود که چیزی حدودِ دویست متر اون طرف تر ساختمون دانشگاه بود. سمت چپش هم یه مغازه ی کافی شاپ مانند بود. وارد ساختمان دانشگاه شدیم و شروع کردیم گشتن برای پیدا کردن کلاس 102. بالاخره پیداش کردیم و من رفتم جلو و در زدم. صدایی نشنیدیم. دوباره در زدم. این بار هم صدایی نیومد. حرصم گرفته بود. این بار یه تق به در زدم و بعد بازش کردم. سه تایی رفتیم تو. یه پسر تقریبا بیست و دو یا بیست و سه ساله که یه ژست مضحک به خودش گرفته بود و روی سکوی مخصوص استادها ایستاده بود، با دیدنمون اخمی کرد و گفت:

- خانم ها، چرا این قدر دیر تشریف آوردین؟

می دونستم داره کرم می ریزه و استاد نیست و مام دیر نیومدیم. می خواستم حرفی بزنم که دیدم فریماه دست به کمر از سکو بالا رفت و گفت:

- چرا ما باید به شما توضیح بدیم؟

پسره هم بادی به غبغب انداخت و گفت:

- چون من استاد این جام. 

فریماه هر هر زد زیر خنده و گفت:

- آخی! جوجه کوچولو ما خودمون کلاغ رنگ می کنیم جای قناری می فروشیم. توئه فسقلی می خوای ما رو سیاه کنی؟

پسره اخمی کرد و مثلا عصبانی به فریماه گفت:

- شما تا انتهای کلاس بیرون می مونین و تا پایان سال سر کلاس من نمیاین، مفهومه؟

همه ی بچه های کلاس میخ شده بودن روی ما. من حرصی شدم و رفتم بغل فریماه و گفتم:

- نه، مفهوم نیست. کَر هستیم، صدات رو نشنیدیم. 

با این حرفم همه ی دخترای کلاس گفتن:

- هورا! 

فریماه گفت:

- آخه بچه، شرط می بندم شش ترم افتادی، حالا اومدی این جا واسه من تریپ استادی برداشتی؟ جو گرفتت باو! روانی! 

یکی از پسرهای کلاس گفت:

- جوابش رو بده آرین، حالش رو بگیر.

پری گفت:

- هان! دیدی استاد نیستی؟! عقده ای بدبخت. 

بعد هم دست من و فریماه رو گرفت و بُرد سمت صندلی های ته کلاس. اون پسره هم رفت نشست سر جاش. دو تا از دخترا اومدن سمتمون و گفتن:

- سلام دخترا، می شه اسماتون رو بدونیم؟

پری تک تکمون رو معرفی کرد. اونام باهامون دست دادن و خودشون رو معرفی کردن. اسم یکیشون ملیکا بود و دختر نازی بود، اون یکی هم تمنا بود. هر دوشون خیلی خوب و مهربون بودن. 

سر کلاس یک سره داشتیم وول می خوردیم. دوست داشتم فقط این کلاس کوفتی تموم می شد. استاد یک روند داشت حرف می زد. می خواستم بپرم خفه اش کنم. از یه ور پسرای پشتمون در گوشمون ویز ویز می کردن که مثلا حواس ما رو پرت کنن، حالا نمی دونستن که ما فکرمون تنها جایی که نیست، همون کلاسه! نمی دونم چرا، ولی حواسم ناخودآگاه کشیده می شد سمت میلاد. فکر کردن بهش آزارم می داد، حس بدی داشتم، دوست نداشتم بهش فکر کنم، اما نمی شد. به خونه ای فکر کردم که روزی قرار بود قرارگاه عشقمون باشه، به روزی فکر کردم که میلاد بهم گفته بود از اسمش بدش میاد و من گفته بودم اما من دوستش دارم، چون تو میلاد دوباره ی قلب شکسته ی من بودی. به لباس عروسی فکر کردم که میلاد بارها بهم گفته بود دوست دارم زودتر توش ببینمت، کی این دو سال می گذره؟ بغضم گرفت. توی دلم به خودم لعنت فرستادم که این قدری اراده ندارم که سر کلاس هم به میلاد فکر نکنم. گوشیم رو از توی کوله ام در آوردم و رفتم روی اسم رامتین. دلم می خواست بهش اس ام اس بدم، اما با یادآوری این که رامتین دیگه این جا نیست، بغضم تشدید شد. می خواستم فریاد بزنم، می خواستم بغضم رو آزاد کنم. زمانی به خودم اومدم که استاد از کلاس رفته بود و فریماه و پری اسمم رو صدا می کردن. با نگاهی که عالمی از غم توش بود بهشون نگاه کردم. غم تو چشمام رو خوندن و بی هیچ منتی بغلم کردن. دیگه طاقت بغض رو نداشتم. اشکام از گوشه ی چشمم راه باز کردن. می خواستم حرفی بزنم که فریماه گفت:

- هیـــــس، لازم نیست چیزی بگی، خودمون همه چی رو می دونیم. 

چه قدر دوستشون داشتم. اگه حتی یک لحظه کنارم نبودن می مُردم. هیچ کس به اندازه ی فریماه و پری نمی تونست درکم کنه. بعد از یک ربع با هم به سمت سلف دانشگاه رفتیم. یه کیک و چای خوردیم. هر سه توی فکر بودیم. فریماه مضطرب بود. یه ترسی تو چشماش دو دو می زد اما پری مثل همیشه، آروم و متین بود. دستم رو، روی دست فریماه گذاشتم و گفتم:

- فریماهی، چیزی شده؟

چشماش رو بست و یک قطره اشک از گوشه ی چشمش چکید. مطمئن بودم که یه اتفاقی افتاده. پری با نگرانی گفت:

- چی شده فدات شم؟

فریماه دهن باز کرد و گفت:

- چند وقت پیش، همون پسره بود، پوریا، بهم پیشنهاد دوستی داد. منم قبول کردم. خیلی نجیب و مهربونه. اما دیروز یه دختره که اسمش آناهیتا بود بهم زنگ زد و گفت اگه پوریا رو دوست نداری، دست از سرش بردار. امروزم به پوریا گفته یه بلایی سر خودم و فریماه میارم اگه باهام سرد برخورد کنی، شک نکن که دیگه نمی بینیش. پوریام گفته برو بابا روانی. بچه ها، یه حس بدی دارم، خیلی نگرانم. 

خنده ای کردم و گفتم:

- ولمون کن بابا، واسه همین دپی؟

پری هم گفت:

- بی خیال، هیچ کاری نمی تونه بکنه. 

غافل از این که اون دختر هر کاری می تونست بکنه و روزگار سرنوشت دیگه ای رو برای فریماه رقم زده بود. کاش یک درصد حرف آناهیتا رو جدی می گرفتیم. فقط وقتی به خودمون اومدیم که دیر شده بود و فریماه روی تخت بیمارستان بود. فردای روز اول دانشگاه، آناهیتا با ماشین فریماه رو زیر گرفت. 

با چشم هایی پف کرده، جلوی در اتاقش قدم می زدیم. اشکام با سرعت روان بودن. پری هق هق می کرد. مامان فریماه از هوش رفته بود و باباش بالای سرش بود. پوریا با وضعی داغون، تو راهرو قدم می زد. از یک طرف حرف های دکتر مثل پتک روی سرمون فرود می اومد. سرم رو به دیوار تکیه داده بودم و مشغول فکر کردن به روزهای اول دوستیم با فریماه و پری بودم. داغون بودم. فقط یه سوال از خدا داشتم. چرا؟ خدایا، عشقم به فنا رفت، خودت دیدی چه وضعی داشتم، چرا با فریماه این کار رو کردی؟ چرا خدا؟ اگه فریماه بره مطمئن باش یه لحظه هم زنده نمی مونم. قلبم فشرده شده بود. عادت داشتم فریماه رو سرپا و شاد و خندون ببینم. مغزم هنگ کرده بود. چرا من هر کسی رو که دوست داشتم از کنارم می رفت؟

تو افکار خودم غوطه ور بودم که با صدای گرم و آشنایی به خودم اومدم:

- امیدت به خدا باشه، اتفاقی براش نمی افته. 

قلبم فشرده شد، تنم گُر گرفت، ضربان قلبم شدت گرفت. با سرعت برگشتم. خودش بود. همون نگاه عاشق. همون ابهت مردونه. همونی که با هر بار دیدنش بیشتر عاشقش می شدم. یه حس آرامشی با دیدنش تو همه ی وجودم پیچید. قلبم تو سینه بیقراری می کرد. دلم براش تنگ شده بود. دستاش رو از هم باز کرد و من با یه حرکت، تو آغوشش پرتاب شدم. دستاش رو دور کمرم حلقه کرد و روی موهام رو بوسید و گفت:

- منو ببخش عزیزم، دوستت دارم.

اشکام سرازیر شدن و با هق هق گفتم:

- منم همین طور میلاد.

چشمام رو باز کردم و با دیدن جای خالی میلاد سرم گیج رفت و قلبم تیر کشید. دیدنش برام شده بود آرزو. دیگه باید توی خواب می دیدمش. با یاد آوری موقعیت فریماه، دوست داشتم سرم رو محکم بزنم به دیوار. کلافه بودم. پری اومد کنارم نشست و سرش رو گذاشت روی شونه ام. بعد از مدت کوتاهی گفت:

- یاد دوره ی مدرسه می افتم. من و تو این شکلی می نشستیم و فریماه می گفت پاشین جم کنین! انگار بی اف و جی افن. 

خنده ی تلخی کردم و گفتم:

- اون زنده می مونه، مگه نه؟ پری، اگه اون بره من دیگه به امید کی زنده باشم؟ کی؟

یک دفعه پری با بُهت گفت:

- محمد این جا چی کار می کنه؟

با این حرفش سریع بلند شدم و محمد رو دیدم که با عصبانیت به سمت پوریا می رفت. من و پری هم رفتیم سمتشون. محمد، محکم پوریا رو هل داد عقب و فریاد کشید:

- چی کار کردی عوضی؟ کجاست؟

پوریا با خشم گفت:

- به جا نیاوردم؟

محمد غرید:

- پسرخاله اش! مشکلی داری؟

پوریا پوزخند زد و گفت:

- من حالم خیلی بده، راحتم بذار. 

محمد با چشم هایی به خون نشسته گفت:

- من بدترم. 

من و پری هم بُهت زده به اونا خیره بودیم. 

***

سه روز از اون ماجرا می گذشت و هر روز بیش از دیروز جای خالی فریماه احساس می شد. حال محمد خیلی بد بود. روی صندلی های جلوی در نشسته بودیم و هر کی به نوبه ی خودش توی فکر بود تا این که تعداد زیادی پرستار و پزشک، داخل اتاق فریماه شدند. همه نگران بودیم. من که دیگه نای ایستادن روی پاهامم نداشتم. حالت تهوع گرفته بودم. پس از دقایقی پُر از تشویش، دکتر از اتاق خارج شد. بهمون نگاهی کرد و گفت:

- خب شاید باورش براتون سخت باشه، اما متاسفانه ممکنه که این خانوم دیگه قادر به راه رفتن نباشن. فقط یه معجزه می تونه همه چی رو درست کنه. اگرم روحیه ی جنگیدن با این مشکل رو داشته باشن، ممکنه که بهتر شن، ولی در کل آسیب های زیادی به بدنشون وارد شده، حتی ممکنه دیگه، نتونن باردار شن. 

می خواستم جیغ بکشم. این غیر ممکن بود. محمد با شنیدن حرف های دکتر داد زد:

- من نمی ذارم این اتفاق بیفته، نه! 

سپس به سوی اتاق فریماه دوید. ما هم پشت سرش. پیکر بی جونِ فریماه رو بغل کرده بود و صورت رنگ پریده اش رو غرق بوسه می کرد. با صدایی خش دار زیر لب می گفت:

- لعنت به من، لعنت به این غرور لعنتی. 

من و پری شوک زده به محمد نگاه کردیم که ناگهان صدای بوق ممتدی توجهمون رو به خودش جلب کرد. بعد از اون تعدادی دکتر و پرستار ریختن تو اتاق و ما رو به زور بیرون کردن. محمد به زور داخل اتاق موند و آمرانه به دکترها گفت:

- من تنهاش نـِ... می... ذا... رم.

دکترها هم به ناچار قبول کردن. با دستگاه شوک افتاده بودن به جون فریماه. من و پری می لرزیدیم و هق هق می کردیم. دکترها مایوسانه، برای بار آخر به فریماه شوک وارد کردن ولی اثر نکرد. من و پری که از پشت شیشه، شاهد این صحنه ها بودیم، با وحشت به سوی اتاق رفتیم. محمد فریاد زد:

- فریماه! 

و به سوی او دوید و دستش رو فشرد و گفت:

- تو نمی تونی بری. 

با این حرفش انگار معجزه شد و علایم حیاتی برگشتن. انگشت فریماه لرزید و اشکی از گوشه ی چشمش سرازیر شد. محمد لبخندی زد و گفت:

- چشمات رو باز کن فریماه، چشمات رو باز کن. 

این بار پلک های فریماه لرزید و چشماش آروم آروم باز شدن. دهنم اندازه ی غار باز مونده بود! با صدای بی جونی زیر لب گفت:

- مُـ... مُحـ... محمد!

احساساتم برانگیخته شده بود. یعنی محمد فریماه رو دوست داشت؟ خدایا! اگه بشه، فریماه از خوشی می میره. امیدوارم خدا به هم برسونتشون. چشمان محمد برقی زد و دوباره دست فریماه رو گرفت. فریماه هم مثل ما تعجب کرده بود. دکترها باز اومدن و ما رو بیرون کردن. با به یاد آوردن حرفای دکتر قلبم فشرده شد. اگه فریماه دیگه نمی تونست راه بره و بچه دار شه چی؟ سعی کردم افکار بد رو از خودم دور کنم. از دور چشمم به عماد افتاد که به سمت پرنیان می رفت. حتی فرصت نشده بود راجع به خواستگاری از پری بپرسم. پری با دیدن عماد، لبخند خسته ای زد و در آغوشش فرو رفت. خدایا، یعنی پری بهش بله داده بود؟ چه قدر خوب، براش خیلی خوشحال بودم. عماد پسر خوبی بود و لیاقت پری رو داشت. دلم به حال خودم سوخت و اشک تو چشمام حلقه زد. یعنی میلاد الان داشت چی کار می کرد؟ دلم آغوش گرم و امنش رو می خواست، دستای مهربونش رو، اون نگاه عاشقش رو. دلم می خواست جیغ بزنم و به زمین و زمان فحش بدم. چه قدر بدون میلاد ناتوان و ترسو بودم. 

***

دو هفته بعد، فریماه از بیمارستان مرخص شد. برخلاف تصور دکترها، فریماه تونست روی پاهاش راه بره. یه کم ضعف داشت، ولی دکترها می گفتن که برطرف می شه، اما درباره ی مساله ی باردار شدن، هنوز چیزی مشخص نبود. همه مون امید داشتیم که مشکلی نباشه. و اما محمد! مثل پروانه دور فریماه می چرخید. فریماه هم که از تو نگاهش می شد فهمید خوشحاله. خدا رو شکر، امیدوارم همیشه شاد باشه. دیگه طاقت شلوغی خونه ی فریماه اینا رو نداشتم. برای همینم بدون این که به کسی چیزی بگم، زدم بیرون. وسط ظهر بود و هیچ کس تو خیابون نبود. تو افکار خودم غوطه ور بودم که یهو یکی دستش رو گرفت جلوی دهنم و منم دیگه چیزی نفهمیدم. 

چشمام رو که باز کردم، خودم رو با دهن و دست و پای بسته، توی یه اتاق مجلل دیدم. داشتم سکته می کردم، اسم خدا رو زیر لب صدا می کردم، چهار ستون بدنم می لرزید. اشکام روی گونه ام سُر خوردن. من کجا بودم؟ چه اتفاقی افتاده بود؟ یهو در باز شد و چشمم با نگاه گستاخ و آشنایی گره خورد. خودش بود، همون خواستگاره، بهراد! خنده ی کریهی کرد و چونه ام رو گرفت و گفت:

- جـــــون، دیدی گفتم به دستت میارم! فکر کردی خیلی زرنگی؟ هه هه! به همون راحتی که میلاد رو ازت گرفتم، به همون راحتیم بدستت آوردم. 

بعدم چسب روی لبم رو کند. می خواست لباش رو بذاره روی لبام، وااای نه! خدایا قدرت بده بهم که بزنم تو دهنش! پسره ی آشغال. تف کردم تو صورتش و با نفرت گفتم:

- تو یه مریضی، آشغال روانی. 

خنده ای عصبی کرد و سرش رو برد دم گوشم و زیر گوشم زمزمه کرد:

- آره، روانی تو! 

زانوم رو حرکت دادم و زدم زیر شکمش. آخی گفت و فریاد زد:

- بیاین تو. 

بعدم گوشیش رو در آورد و شماره ای رو گرفت. دو تا مرد غول تشنگ اومدن تو و شوتم کردن روی زمین. درد بدی تو تمام بدنم پیچید و به دنبالش صدای خسته و گرم میلاد تو گوشیِ بهراد. بهراد شروع به صحبت با گوشی کرد:

- به به! آقای هدایتکار! دوست داری بدونی عشقت الان تو چه وضعیه؟

بعدم به اون دو مرد اشاره کرد. اون آشغالا هم نامردی نکردن و یه لگد محکم به شکمم زدن. داغون شدم. درد وحشتناکی تو وجودم پیچید. احساس کردم یه چیزی تو بدنم له شد. با جیغ آخ بلندی گفتم که یکیشون پاش رو گذاشت روی انگشت های دستم و انگار که داره سوسک له می کنه، فشار داد. این بار جیغ زدم:

- میلاد! 

میلاد از پشت خط فریاد زد:

- نفس! چی کارش داری مرتیکه ی آشغال؟ اگه بهش دست بزنی زنده ات نمی ذارم.

هق هق می کردم. داشتم از درد می مُردم. با گریه ناله کردم:

- میلاد، درد دارم. 

میلاد هم گفت:

- فدات شم نفسم. پیداتون می کنم. 

بهراد گوشی رو قطع کرد. اون مردا و بهراد پشتشون به در بود و نمی تونستن چیزی رو که من می دیدم، ببینن! پرهام و علیرضا. خودشون بودن که بهم اشاره می کردن ساکت باشم. منم سعی کردم نگاشون نکنم که مبادا کسی متوجهشون بشه. اصلا توی اون لحظه به این فکر نکردم که از کجا پیدام کردن. فقط داشتم خدا رو شکر می کردم که این جان. اونام محکم با یه تیکه چوب زدن تو سر بهراد و غول تشنگ های گرامی برگشتن و همه با هم درگیر شدن. زور پرهام و علیرضا به اون سه تا نمی رسید. برای همین به زور خودم رو از شر طنابا راحت کردم و شروع کردم به چشم چرخوندن اطراف اتاق. چشمم خورد به یه تابلوی آهنی روی دیوار. سری برداشتمش و زدمش تو سر یکی از غول تشنگا. با این حرکتم حواسِ بهراد و غول تشنگِ دیگه پرت شد و پرهام و علیرضا کارشون رو ساختن. با هم به سمت در دویدیم و جلوی در با کلی پلیس مواجه شدیم. پلیسا رفتن تو و چند تاشون اومدن سمت من که یهو از حال رفتم و روی زمین ولو شدم. 

***

چشمام رو که باز کردم، مامان و بابام بالای سرم بودن و منم توی بیمارستان. نمی دونم چرا الکی بغضم گرفت. شاید چون انتظار داشتم میلاد رو بالای سرم ببینم. مامانم با اشک بغلم کرد و گفت:

- خدایا! این بلاها چیه که داره سر بچه ام میاد. 

پدرم دستم رو گرفته بود که در اتاق یهو باز شد، میلاد سراسیمه اومد تو. می خواستم پر بزنم و برم تو بغلش. نکنه داشتم خواب می دیدم؟ نه، خودش بود، همون عشق من، همونی که دنیام بود. مامان و پدر تنهامون گذاشتن و میلاد با سرعت به سمتم اومد و مثل یه شیء گرانبها بغلم کرد. بالاخره بعد از مدت ها انتظار، دوباره آغوشش سر پناهم شده بود. حس آرامش تمام وجودم رو در بر گرفت. هق هق کردم. عطر تنش رو با تمام وجود بو کردم. خودم رو سفت بهش چسبوندم. آغوشش همه ی دنیام بود. نمی خواستم از دستم بره. لاله ی گوشم رو بوسید و گفت:

- منو ببخش زندگیم، منو ببخش. چه طور تونستم فکر کنم تو بهم خیانت کردی؟ اون بهراد لعنتی چند تا عکس از تو در حالی که تو بغل یه پسره بودی بهم نشون داد، پسره پشتش به دوربین بود و قیافه اش رو نمی دیدم. برای همینم حرفاش رو باور کردم، اما بعد فهمیدم که اون پسر پرهام بوده. واقعا شرمندتم. شاید چون خیلی بهت اعتماد داشتم این اتفاق افتاد. از پرهام و عرفان و علیرضا واقعا ممنونم که کارای بهراد رو زیر نظر گرفتن و بعد از کلی تحقیق فهمیدن که بهراد عاشقت بوده و به هر طریقی می خواسته بدستت بیاره. دیروزم وقتی تو از خونه ی فریماه اومدی بیرون، پرهام و علیرضا می خواستن بیان اون جا که تو رو می بینن. تو هم از دیرور بیهوش بودی منم بالا سرت بودم تا این که از آگاهی زنگ زدن که برم فرم شکایت از اون آشغالا رو پُر کنم. اون جا بودم که بهم خبر دادن بهوش اومدی و منم با سرعتِ باد اومدم این جا وجودم.

باورم نمی شد! چه اتفاقاتی افتاده بود و من ازشون خبر نداشتم، یعنی میلاد دیگه مال من بود؟ نه، من باید عاقل می بودم. تا الان آرزوم این بود که میلاد دوباره برگرده کنارم. حالا که برگشته بود، برای بخشیدنش دچار دوگانگی شده بودم. داشت نگاهم می کرد. منم زبون باز کردم و گفتم:

- نه میلاد، نمی تونم ببخشمت. حداقل حالا نمی تونم. این یه تصمیم گیری سخته! تو قراره یه عمر شوهرِ من باشی. از کجا معلوم بازم این بی اعتمادی رو تکرار نکنی؟ از کجا معلوم دوباره تو لحظات سخت، پشتم رو خالی نکنی؟ این کارت نشون می ده که تو هنوز اون اعتمادی رو که باید، به من نداری، چون اگه بهم اطمینان داشتی، با چند تا عکس که شاید فوتوشاپ بوده و حرفای یه آدم غیر قابل اعتماد مثلِ بهراد، اون کارا رو نمی کردی. تو می دونی من توی این مدت چی کشیدم؟

سرش رو پایین انداخت و گفت:

- حرفات درسته، حق داری، ولی من بهت قول می دم. 

دلم و کمرم به خاطر ضربه خیلی درد می کرد. به سختی گفتم:

- من ازت قول نمی خوام، اعتمادت رو می خوام. هر وقت کاملا بهم اعتماد پیدا کردی، برگرد. 

سرم رو انداختم پایین که اشکام رو نبینه. بوسه ای روی دستم زد و گفت:

- باشه نفسم. من به خاطرت هر کاری می کنم. این چند وقت که من نیستم، مواظب خودت باش فرشته ی من.

اولش از کارم پشیمون شدم، اما بعد به خودم دلداری دادم که کار درستی کردم. اگر واقعا عاشقم باشه، می ره و بر می گرده. 

*****

تو اتاقش نشسته بود و به فریماه فکر می کرد. نمی دانست سرچشمه ی عشقش به فریماه از کجاست. کی عاشق دخترخاله ی پاک و ساده اش شده بود؟ کی غرورش را فراموش کرده بود؟ وقتی به آن دو چشم معصوم و ذات پاک و شیطانِ فریماه فکر می کرد، قلبش می لرزید. دیگر حتی یک ثانیه هم نمی توانست بدون او زندگی کند. وقتش بود به عشقش اعتراف کند. تا کی پایبند غرور لعنتیش باشد؟ از جا برخاست و سوییچ ماشینش را برداشت و به راه افتاد. در راه شماره ی موبایل فریماه را گرفت و به او گفت تا نیم ساعت دیگر دم کافی شاپ «...» باشد. فریماه هول کرده بود و دور خودش می پیچید. تازه از ملاقات نفس برگشته بود و قیافه اش ژولی پولی بود. سریع شماره ی پری را گرفت و قضیه را به او گفت. پری خیلی تعجب نکرد، چرا که کارهای محمد را در بیمارستان دیده بود. به فریماه گفت که خودش را برای هر حرفی آماده کند. فریماه خیلی ترسیده بود، نمی دانست قرار است چه بشنود. سریع یک دوش آب سرد گرفت و بعد مانتوی لینن کرم با شلوار کتان کرم و کفش پاشنه بلند قهوه ای و کیف و شال قهوه ای پوشید و موهایش را ژل زد که به حالت خودش خشک شود و شیشه ی عطر را روی خودش خالی کرد، برق لبی زد و با دو از خانه خارج شد و به سوی ماشینش رفت و به سمت کافی شاپ راند. یک ربع دیر کرده بود. به سوی میزی که محمد نشسته بود رفت. محمد با دیدنش از جا برخاست و برای اولین بار فریماه را در آغوش کشید. چشمان فریماه گرد شده بود. انتظار این کار را از سوی محمد نداشت. روی صندلی نشستند و محمد شروع کرد:

- ببین فریماه می خوام یه چیزی رو بهت بگم. من عاشق شدم، عاشق یه دختر پاک و ساده، دختری که شیطنتاش و پاکی و معصومیت نگاهش، خواب رو ازم گرفته. دختر مغروریه و این رو می شه از تو حرکاتش فهمید، نمی دونم دوستم داره یا نه، ولی اگه بهم جواب مثبت بده، زندگیم رو به پاش می ریزم. 

اشک در چشم های فریماه حلقه زده بود. مدام با خودش می گفت چرا من؟ چرا محمد؟

فریماه گفت:

- چرا اینا رو به من می گی؟

محمد:

- چون اون دختر تویی، به کی بگم؟

فریماه به گوش هایش اطمینان نداشت. با بُهت و ناباوری گفت:

- چی؟ حالت خوبه محمد؟ چی داری می گی؟ من؟ تو عاشق منی؟ اوسکولم کردی؟ چون دیدی خیلی ساده ام گفتی بذار سر کارش بذارم و بخندم؟

محمد اشک های جاری فریماه را پاک کرد و گفت:

- به کی قسم بخورم که دارم راست می گم؟ فریماه من عاشقتم. 

دیگر حتی یک ثانیه هم نمی توانست حرف های محمد را تحمل کنه. با صدای نسبتا بلندی گفت:

- بســــــه محمد، تمومش کن. تو عاشقِ من نیستی، خودت رو گول نزن، این حرفارم بیخودی تحویل من نده، من خام حرفات نمی شم.

محمد دست لرزان فریماه را گرفت و گفت:

- روی حرفام فکر کن فریماه، مطمئن باش که حرفام حقیقتِ محضه.

فریماه از جا برخاست و از کافی شاپ خارج شد، اما محمد همچنان به جای خالی فریماه چشم دوخته بود. 

*****

«نفس»

روزها از پس هم می گذشتند. انگار همه چیز و همه کس عجله داشتند. در اواسط دی بودیم، دیگه با دانشگاه انس گرفته بودیم. هنوزم به خاطر ضربه ی اون آشغالا، دل دردهای شدید می گرفتم. دکتر می گفت تأثیر بدی روی بدنم و دلم داشته ولی خوب می شه. هر روز بیشتر از دیروز دلتنگ بودن میلاد می شدم. پری درباره ی شروین و عشقش به اون، با عماد حرف زده بود و گفته بود که عشقش به شروین همیشگیه، اما عماد رو هم از ته قلب دوست داره. عماد هم به خاطر عشق زیادی که به پری داشت، این قضیه رو پذیرفته بود. عماد پسر فوق العاده ای بود و لیاقت پری رو داشت. فریماه درباره ی حرف های محمد باهامون حرف زد و قرار بر این شد که محمد رو بپذیره، چرا که سالیان سال، منتظر این اعتراف بود و حالا که به آرزوش رسیده بود، نمی خواست از دستش بده. براشون خوشحال بودم و می دونستم که تصمیم درستی گرفتن. فقط من بودم که از میلاد دور بودم. این دوری و بی خبری آزارم می داد. کاش بهم زنگ می زد و می گفت دلم برات تنگ شده، جدایی بسه. من دیگه فکرام رو کرده بودم، می خواستم ببخشمش، بدون شک، دیگه دوریش رو نمی خواستم. دستم رفت سمت گوشیم، می خواستم برش دارم که شروع کرد به زنگ خوردن. با دیدن اسم میلاد پریدم روی گوشی و برش داشتم. صدای بیقرارش توی گوشی پیچید:

- کجایی تو بی معرفت؟ کجایی ببینی بی تو دارم چی می کشم؟

از یه طرف با شنیدن صداش انگار دنیا رو بهم دادن ولی از یه جهت از لحن بیقرارش بغضم گرفت. بمیـــرم بـــراش الهــــی، چه قدر عذابش داده بودم! 

دوباره گفت:

- فکرات رو کردی وجود من؟

با شرمندگی گفتم:

- آره.

با هول گفت:

- پس بیام دنبالت بریم یه جا حرف بزنیم؟

بازم گفتم:

- آره.

زود گفت:

- پس من تا نیم ساعت دیگه دم خونتونم. 

باشه ای گفتم و گوشی رو قطع کردم. در کمدم رو باز کردم و یه بارونی کرم از توش کشیدم بیرون و با یه شلوار جذب هم رنگش و شال قهوه ای پوشیدم و چکمه ی قهوه ای بلندی هم به پا کردم و کیف ستشم برداشتم. موهامم که فر شده بود باز گذاشتم که از زیر شال خیلی شیک می شد. یه آرایش ملیح هم کردم و رفتم پایین. مامانم با دیدنم پرسید:

- کجا می ری دخترم؟

جریان رو براش تعریف کردم. اونم خیلی خوشحال شد. باهاش خداحافظی کردم و با ذوق راه حیاط رو طی کردم. میلاد با ژست همیشگیش که من عاشقش بودم، جلوی در منتظرم بود. منم خرامان خرامان رفتم سمتش و سلام کوتاهی کردم و سوار ماشینش شدم. اونم سلامی کرد و سوار شد. تو دلم غوغایی بود. راه تو سکوت طی شد و من پیش خودم داشتم حرفایی که می خواستم بهش بزنم، مرتب می کردم. جلوی رستوران شیکی نگه داشت و گفت:

- رسیدیم.

از ماشین پیاده شدیم و به سوی رستوران رفتیم. ای جـانـــم! لباسش با من ست بود. شلوار جذب قهوه ای و پیرهن اسلیم فیت قهوه ای و کفش کالج قهوه ای و بافت کرم خیلی شیک. دخترکشِ دخترکش. شونه به شونه اش راه می رفتم. چه قدر کنارش بودن رو دوست داشتم. بوی ادکلن تام فوردش تو مشامم بود. وای که دیوونه اش بودم. با ورودمون به رستوران، همه ی دخترها روی میلاد زوم کردن. دوست نداشتم کسی حتی نگاهشم بکنه. برای همین دستام رو حلقه کردم دور بازوش. اونم دستش رو گذاشت روی کمرم. تنم شروع به لرزیدن کرد، وجودم از عشق سرشار شد. جای دنجی نشستیم و سفارشامون رو دادیم. میلاد رو کرد بهم و گفت:

- من منتظر جوابتم. 

خواستم یه کم اذیتش کنم برای همین سرم رو انداختم پایین و با لحنی محزون شروع کردم:

- ببین میلاد، من واقعا نمی تونم، برام سخته که... که... 

قیافه اش رفت تو هم و می خواست حرفی بزنه که دستم رو دراز کردم و انگشتم رو گذاشتم روی لبش و ادامه دادم:

- برام سخته که بی تو باشم. من بخشیدمت، یعنی هیچ وقت ازت دلخور نبودم. 

اخماش از هم باز شدن، انگشتم رو بوسید. دستم رو برداشتم، شروع کرد به خندیدن. دستم رو گرفت و از جا برخاست. اومد و جلوم زانو زد و از توی جیبش بسته ای در آورد و بازش کرد. حلقه ی شیکی توش بود. با لحنی پُر از عشق گفت:

- با من ازدواج می کنی؟

دهنم باز موند، باورم نمی شد. دیوونه اش بودم. با این کارش دیوونه ترم کرد. وقتی دید حرفی نمی زنم، رفت و روی صندلیش ایستاد و با صدای بلندی گفت:

- خانوم ها، آقایون. 

یهو همه ساکت شدن. ادامه داد:

- این دختری که این جا نشسته، عشقِ منه. 

و به من اشاره کرد و ادامه داد:

- می خوام این جا و در حضور همتون، ازش خواستگاری کنم. 

و رو به من گفت:

- نفس با من ازدواج می کنی؟

بلند گفتم:

- آره میلاد، آره! با تمام وجودم عاشقتم. 

همه ی حضار دست زدن و بهمون تبریک گفتن. میلاد اومد سمتم و بغلم کرد و احساس کردم روی هوام. جیغی از سر خوشحالی کشیدم و محکم خودم رو به میلاد چسبوندم. دنیا تو دستام بود. چون میلاد با من بود. 

ناهارمون رو کنار هم خوردیم. این قدر خوشحال بودم که یه پرس کامل غذا خوردم، منی که نصف پرس رو به زور می خوردم! بعد از این که ناهارمون تموم شد و از رستوران خارج شدیم، میلاد گفت:

- می دونی چه قدر بودنت رو دوست دارم؟ عطر تنت رو، ناز و عشوه هات رو، خنده هات رو دوست دارم؟ 

سرم رو چسبوندم به شونه اش و گفتم:

- ولی من دیوونتم. 

خندید و گفت:

- هیچ وقت تنهام نذار، من بدون تو هیچم. 

تمام وجودم از خوشی لبریز شد. دیگه دوریش رو نمی خواستم. تو دلم از خدا خواستم ازم نگیرش، چون زندگیم بدون میلاد، نابود می شد. سوار ماشین شدیم و میلاد گفت:

- امروز فقط مال منی! می خوام با هم خوش بگذرونیم تـــــا شب. 

با ذوق گفتم:

- باشه. 

گفت:

- اما، الان باید بری خونه. 

یهو بادم خالی شد و صورتم پنچر. ای تو روحت صلوات! اوسکول کردی؟

با دیدن قیافه ی چپکیم گفت:

- باید بری خونه لباسات رو عوض کنی چون می خوایم بریم مهمونی. 

صاف نشستم و دستام رو کوبیدم به هم. خندید و گفت:

- یه چیزی بپوش که به درد پارتی بخوره. 

گفتم:

- اوکی.

تمام راه رو داشتم فکر می کردم که چی بپوشم. تا رسیدیم دم در خونه، از ماشین پریدم پایین و تا خود اتاقم دویدم. رفتم سمت کمدم و یه دامن مشکی جذب، با یه تاپ سفید که از زیر سینه کلوش می شد و پشت گردن بسته می شد، ازش کشیدم بیرون. ساپورت مشکیم رو هم به پا کردم و لباس هام رو پوشیدم و یک کفش پاشنه بلند جیر مشکی هم به پا کردم. در آخر رژ قرمز جیغی زدم. جیگری شده بودما! بارونی و شالمم پوشیدم و رفتم. تو ماشین که نشستم، میلاد یه نگاهی بهم کرد که از به دنیا اومدنم پشیمون شدم. با عصبانیت گفت:

- یه چه حقی این رنگ رژ رو زدی؟ رژ قـــــرمز! 

با بی تفاوتی شونه بالا انداختم و گفتم:

- خیلیم رژم خوشرنگه.

میلاد هم با بی تفاوتی گفت:

- به هم می رسیم.

وا! چرا یهو غیرتش فروکش کرد؟ بی خیال حالا! بهش گفتم:

- تو چی؟ لباست رو عوض نمی کنی؟

با لحنی معمولی گفت:

- چرا، اون جا عوض می کنم. 

دیگه حرفی نزدیم تا این که نیم ساعت بعد رسیدیم. با هم از ماشین پیاده شدیم و میلاد از پشت ماشین ساکی برداشت و به سمت آپارتمان شیکی رفتیم. زنگ در رو زد و در باز شد. سوار آسانسور شدیم و رفتیم بالا. در یکی از واحدها باز بود. وارد شدیم و عده ی زیادی دختر و پسر باهامون سلام و احوال پرسی کردند. میلاد با پسرا خوش و بشی کرد و دستم رو گرفت و رفت سمت یکی از اتاق ها. 

همون جا ایستاده بودم که میلاد گفت:

- خب لباسات رو عوض کن دیگه. منم می رم توی یه اتاق دیگه. 

با سردرگمی نگاهش کردم میلاد هم از اتاق خارج شد. بارونی و شالم رو در آوردم. موهامم که باز می ذاشتم. یه کم ریمل و رژ گونه زدم. دستی به لباسم کشیدم. حلقمم که دستم بود. سمت در رفتم و از اتاق خارج شدم. چشم چرخوندم تا میلاد رو پیدا کنم. با دیدنش می خواستم سرم رو بکوبم به دیوار. یه پیرهن جذب سفید با خطوط باریک قرمز و شلوار قرمز و عینک خنگی مشکی با دسته ی قرمز. فیگور بامزه ای هم گرفته بود و دوستش مشغول عکس گرفتن ازش بود. با دیدنم لبخندی زد و اشاره کرد برم سمتش. 

رفتم سمتش که یه دفعه دستش رو گذاشت روی شکمم. وای! یا ابوالفضل! چی شد؟ تمام تنم داغ شد و بدنم شروع به لرزیدن کرد. دستش رو نوازش گونه کشید روی شکمم و گفت:

- اون عوضیا همین جا رو لگد زده بودن؟

به سختی سرم رو تکون دادم. دستش رو کرد لای موهاش و آه عمیقی کشید. بعدم دستم رو گرفت و برد پیش دوستاش. منو بهشون معرفی کرد و اونا هم به گرمی ازم استقبال کردن. نیم ساعت گذشته بود که محمد و فریماه با هم اومدن، از یه طرف تعجب کرده بودم، از یه طرفم خوشحال شدم چون حوصله ام خیلی سر رفته بود. 

اومدن سمتمون و فریماه پرید بغلم و گفت:

- نــــفس! 

بعد دست چپش رو آورد بالا. به حلقه ی تو دستش نگاهی کردم. باورم نمی شد. به محمد نگاه کردم که با برق خاصی تو چشماش به فریماه خیره بود. باز به فریماه نگاه کردم که شادی تو چشماش موج می زد. ای خدا! یعنی... یعنی... جیغی از خوشحالی زدم و فریماه رو بغل کردم. از خوشحالی روی پاهامون بند نبودیم. میلاد و محمد هم خوشحال بودن. حالا نوبت من بود حلقم رو نشون بدم. 

دستم رو آوردم بالا و این بار فریماه بغلم کرد. تو دلم خدا رو بابت شادیامون شکر کردم. 

با فریماه نشسته بودیم و از شادی تو پوست خودمون نمی گنجیدیم. یهو یه نفر از پشت چشمام رو گرفت. از لمس انگشتای کشیده اش فهمیدم پرنیانه. گفتم:

- پـــــری! 

بوسه ای روی گونه ام زد و اومد نشست کنارمون. گفت:

- خب، می بینم که خبرای خوب خوب هست. حلقه هاتون رو ببینم عوضیا! 

بعد ریز ریز خندید. من و فریماه به هم نگاهی کردیم و با بُهت گفتیم:

- تو از کجا فهمیدی؟

پرنیان چشمکی زد و گفت:

- آقامون گفتن. 

بعدش به هر دومون تبریک گفت. 

مهمونی سراسر شادی بود. آخر شب بعد از کلی خنده و شادی برگشتیم خونه هامون. 

روز بعدش قرار خواستگاری آخر بود. 

***

قرار عروسی، چهارده اسفند تعیین شد. قرار بر این بود عروسی سه تا زوج تو یه روز باشه. هر روز بعد از دانشگاه پسرها می اومدن دنبالمون و می رفتیم دنبال کارای عروسی. می گفتن یه سورپرایزم برامون دارن. تا آخرین روزم نذاشتن خونه هامون رو ببینیم. هر قدرم که اصرار می کردیم، می گفتن نمی شه، دیگه حرصمون رو در آورده بودن. دیگه همه ی کارامون رو کرده بودیم. تا چشم روی هم گذاشتیم، روز عروسی فرا رسید. شب قبلش هر سه تامون خونه ی پری اینا خوابیدیم، تا صبح همه با هم از اون جا بریم آرایشگاه. صبح با ذوق از خواب بیدار شدیم. همش دور خودمون می چرخیدیم. هول کرده بودیم. نمی دونستیم چی کار کنیم. قرار بود خودمون تنها بریم آرایشگاه. تا اون جا از استرس یخ کرده بودیم. روی صندلی نشستیم. آرایشگرها کارشون رو شروع کردن. ساعت دو کارمون تموم شد. نگاهی به قیافه ی خودم تو آینه کردم. از چیزی که می دیدم مطمئن نبودم. خیلی فرق کرده بودم. ابروهای کمونی، موهای فرِ باز و آرایش ملیح. لباسامون رو پوشیدیم و همدیگه رو بغل کردیم. دوست داشتم گریه کنم اما نمی شد. بعد از دقایقی پسرها اومدن دنبالمون. تورامون رو کشیدیم روی صورتمون و رفتیم سمتشون. 

میلاد با عشق بهم خیره بود. می خواست تو رو کنار بزنه که نذاشتم و دسته گلم رو از دستش گرفتم. روی دستم رو بوسید. تا از در رفتیم بیرون، فیلم بردار هجوم آورد سمتمون. با کلی بدبختی سوار ماشینا شدیم و رفتیم آتلیه. کلی عکس انداختیم. دسته جمعی، تکی، زوجی. قرار شد برامون بفرستن تالار. یه عکس دسته جمعی رو هم قرار شد بزرگ چاپ کنن که بذاریم دم در باغ تا مهمونا روش رو برامون امضا کنن. بعد از نیم ساعت رسیدیم به باغ. داشتم از ذوق ولو می شدم، باورش برام سخت بود. تا چند دقیقه بعد، کلا مال میلاد می شدم. دستم رو دور بازوی میلاد حلقه کردم، پرنیان و فریماه هم این کار رو با عماد و محمد کردند. وارد باغ که شدیم، پرهام و پدر و مامان و عرفان و علیرضا اومدن سمتمون. پدر و مادرم با ناراحتی بغلم کردن و یه سفارشاتی به میلاد کردن. پرهام هم اومد جلوم و گفت:

- می بینم که دیگه عروس شدی و داری می ری سر خونه زندگیت. رامتین کجایی ببینی این همون خواهر کوچولومونه ها! چه زود بزرگ شدی؟

با حرفاش بغض کردم. احساس کردم اونم ناراحته. دستاش رو از هم باز کرد و من تو آغوش گرمش فرو رفتم. این پرهام، اونی نبود که می شناختم. زیر گوشم گفت:

- خوشبخت بشی خواهر گلم. 

بعدم منو از خودش جدا کرد و رفت سمت میلاد و یکی زد پس کله اش. همه مون کپ کردیم. بعد با جدیت گفت:

- وای به حالت اگه باهاش بد رفتار کنی، زنده ات نمی ذارم. 

میلاد تعظیمی کرد و گفت:

- جاش رو تخم چشمامه. 

پرهام خندید و مردانه یکدیگر را بغل کردن. دلم بد جوری هوای رامتین رو کرده بود، دلم می خواست کنارم باشه. میلاد چونه ام رو گرفت و سرم رو آورد بالا و گفت:

- نبینم خانومم ناراحته! بیا بریم یه چیزی نشونت بدم تا آخر شب یه سره برقصی. 

بعدم دستم رو کشید و بُرد ته باغ، یه جای پرت. خدایا! چی رو می خواد نشونم بده؟ وقتی رسیدیم، ایستاد و گفت:

- و اینک...

منتظر بودم ببینم چی می شه که از پشت یه درخت هیبت مردی نمایان شد. ترسیدم. مرد جلوتر اومد. چیزی جلوی صورتش گرفته بود. کت و شلوار مشکی به تن داشت و هیکلی تنومند. به میلاد که با بدجنسی نگام می کرد، نگاه کردم. ناخودآگاه ازش ترسیدم، نمی دونم چرا. پرده از صورت مرد کنار رفت و صورتش نمایان شد. با دیدنش، چشمام از حدقه زد بیرون و جیغ بلندی از شادی کشیدم و گفتم:

- رامتیــــن! 

رامتین خنده ای کرد و یه قدم بزرگ برداشت و اومد سمتم و بغلم کرد. می خندیدم، از ته دلم. همه دویدن سمتمون. فکر می کردن اتفاقی افتاده، اما با دیدنمون، خیالشون راحت شد. پری اینا هم مشغول احوال پرسی با مهمان ها بودند. رامتین رفت پیش مامان و باباش و پرهام اینا. من و میلاد هم دست در دست هم همراه پری و عماد، فریماه و محمد رفتیم اتاق عقد. بعد از این که هر سه زوج، عقد کردیم و از سیل تبریکات گذشتیم، زمان رقص تانگو رسید. رفتیم وسط و چراغ ها خاموش و آهنگ ما شروع شد. 

صدای تو بیداری بیشه، آواز سبز برگه 

صدای تو پر وسوسه مثل شب خونی تگرگه 

صدای تو آهنگ شکستن، بغض یه دنیا حرفه 

تصویری از آواز صریحِ قندیل نور و برفه 

هیچکی مثل تو نبود، هیچکی مثل تو نبود 

هیچکی مثل تو منو باور نکرد 

هیچکی با من مثل تو، 

توی نقب شب من سفر نکرد 

هیچکی مثل تو نبود، 

ساده مثل بوی پاک اطلسی، 

یا بلوغ یک صدا، میون دغدغه ی دلواپسی، 

هیچکی مثل تو نرفت، هیچکی مثل تو نموند، 

شعرای تنهاییم رو، هیچکی مثل تو نخوند، 

همه حرفام مال تو، همه شعرام مال تو، 

دنیای من شعرمه، همه دنیام مال تو…

هیچکی مثل تو نبود، هیچکی مثل تو نبود، 

هیچکی مثل تو منو باور نکرد، 

هیچکی با من مثل تو، توی نقب شب من سفر نکرد، 

هیچکی مثل تو نبود، ساده مثل بوی پاک اطلسی، 

یا بلوغ یک صدا، میون دغدغه ی دلواپسی …

بعد از اتمام آهنگ، صدای سوت و دست به هوا رفت. آن شب هم با تمام خاطرات خوبش برای ما سه زوجِ عاشق، به پایان رسید و با بدرقه ی خانواده هامون، راهی خانه های جدیدمان شدیم. این جا بود که فهمیدیم خونه ی همه مون توی یک ساختمونه. ساختمانی مدرن سه طبقه، که هر طبقه برای یک زوج بود. با دلتنگی فراوان از خانواده ها خداحافظی کردیم و وارد خانه هایمان شدیم. دیگر دنیای شاد دختر بودن و تجرد را، به دست خاطره سپردیم و پا به دوران جدید زن بودن و متاهل بودن گذاشتیم. ما سه دوست، همچون خواهر، با سه دوست همچون برادر، خانواده ی جدید خود را ساختیم. 

***

امروز، پنجمین سالگرد ازدواج ما سه زوج است. درس من، پری و فریماه به اتمام رسیده و زندگی شادی را کنار شوهرهایمان داریم. سالگرد ازدواجمان را در خانه ی ما جشن گرفته ایم. میلاد، پسر کوچولوی سه ساله امان، رامتین را در آغوش گرفته و با محمد و عماد، که در شرف پدر شدن است، گفت و گو می کند. بچه ی عماد و پری دو ماه دیگر به دنیا می آید. اما فریماه و محمد... فریماه نمی توانست مادر شود، اما محمد با این قضیه کنار آمده بود چون فریماه حکم هوا را برایش داشت. همه با هم شاد بودیم. شادی ای که به سادگی به آن نرسیدیم. 

خانه ات زیباست

نقش هایت همه سحرانگیز است

پرده هایت همه از جنس حریر

خانه اما بی عشق، جای خندیدن نیست

جای ماندن هم نیست

باید از كوچه گذشت

به خیابان پیوست

و تكاپوی كنان

عشق را بر لب جوی و گذر عمر و خیابان جویید

عشق بی همهمه در بطن تحرك جاریست

***

تن تمامیت زیبایی پیراهن نیست

مهربانی با تن، مثل یك جامه به هم نزدیكند

و اگر می خواهیم روزهامان

همه با شب هامان

طرحی از عاطفه با هم ریزند

گاهگاهی باید

به سر سفره ی دل بنشینیم

قرص نانی بخوریم

از سر سفره ی عشق

گام هامان باید

همه ی فاصله ها را امروز

كوتاه كنند

و سر انگشت تفاهم هر روز

نقب در نقب دری بگشاید

دری از عشق به باغ گل سرخ

و بیندیشیم بر واژه ی «دوستت دارم»

پایان

4:48

17/9/1391

نفس ش.

 « کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com